111 Kompania Lekkich Czołgów Wolnobieżnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
111 Kompania Czołgów Lekkich
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowana przez 2 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy kpt. Bohdan Gadomski
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Bronie pancerne
Podległość oddział dyspozycyjny NDWP

111 Samodzielna Kompania Czołgów Lekkich [a]pododdział broni pancernych Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Kompania nie występowała w organizacji pokojowej wojska. Została sformowana, zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w dniach 31 sierpnia – 5 września 1939 roku, w I rzucie mobilizacji powszechnej przez 2 batalion pancerny z Żurawicy jako oddział dyspozycyjny Naczelnego Wodza. Na wyposażeniu posiadała 15 czołgów wolnobieżnych Renault FT-17. Dowódcą kompanii był kpt. br. panc. Bohdan Gadomski[b], który w 1940 roku został zamordowany w Charkowie[3].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

7 września, transportem kolejowym, skierowano ją z Przemyśla pod Siedlce na zapasowe miejsce postoju Naczelnego Dowództwa. 9 września na skutek zerwania torów podczas ataku niemieckich bombowców pod Łukowem Podlaskim, kompania została odcięta od reszty transportu. Po wyładowaniu zajęła rejon w lesie na południe od Łukowa[4].

12 września dwa czołgi stanowiące ubezpieczenie rejonu kompanii zostały zniszczone przez oddziały Dywizji Pancernej „Kempf”. Pozostałe czołgi zaopatrzone 13 września w paliwo przez 62 dywizjon pancerny, odjechały na południe. Przed Radzyniem skończyły się materiały pędne i 16 września wozy te, już bez paliwa i załóg, zostały zdobyte przez oddziały niemieckiej 3 Armii [4].

Organizacja wojenna samodzielnej kompanii czołgów lekkich[edytuj | edytuj kod]

Motocykl Sokół 1000

Skład kompanii lekkich czołgów wolnobieżnych Renaut FT–17[5]:
Poczet dowódcy

  • gońcy motocyklowi
  • patrol łączności
  • patrol sanitarny

Razem w dowództwie

1 oficer, 2 podoficerów, 10 szeregowców;
1 samochód osobowo-terenowy, 3 motocykle.

Trzy plutony czołgów, w każdym:

1 oficer, 5 podoficerów, 7 szeregowców
5 czołgów, 1 motocykl

Pluton techniczno-gospodarczy

  • sekcja warsztatowa
  • sekcja gospodarcza
  • sekcja transportowa
  • załogi zapasowe

Razem w plutonie

1 oficer, 17 podoficerów, 21 szeregowców
5 samochodów ciężarowych, samochód-warsztat, cysterna, 1 motocykl, transporter czołgów, 2 przyczepy na paliwo, kuchnia polowa

Ogółem w kompanii

5 oficerów, 34 podoficerów, 52 szeregowców
15 czołgów, 7 samochodów, 7 motocykli

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazywana również kompanią czołgów wolnobieżnych lub kompanią lekkich czołgów wolnobieżnych Renault.
  2. Kpt. br. panc. Bohdan Gadomski (ur. 18 października 1906 roku) był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Pełnił służbę w 6 bpanc. we Lwowie na stanowisku dowódcy szwadronu pancernego[1]. 19 maja 1939 roku został przeniesiony do 2 bpanc. w Żurawicy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  • Antoni Nawrocki: 2 Batalion Pancerny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992. ISBN 83-85621-19-9.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.