112 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
112 Eskadra Myśliwska
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1928
Rozformowanie wrzesień 1939
Dowódcy
Pierwszy kpt. pil. Jerzy Wieniawa-Długoszowski
Ostatni kpt. pil. Tadeusz Opulski
Działania zbrojne
II wojna światowa: kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk lotnictwo
Podległość III/1 Dywizjon Myśliwski

112 Eskadra Myśliwskapododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

W 1919 w skład Armii Polskiej we Francji włączona została francuska 580 Eskadra Salmsonów. W czerwcu tego roku eskadra przybyła do Polski na lotnisko w Piotrkowie i weszła w skład Grupy Lotniczej armii gen. Hallera, późniejszej V Grupy. Pod koniec września 1919 francuski personel latający zastąpiony został przez polskich lotników. Pododdział uzbrojony był w samoloty Salmson 2A2.

Rozkazem z 13 kwietnia 1920 roku eskadra otrzymała nazwę 18 Eskadra Wywiadowcza. W końcu lipca 1920 roku została wycofana z frontu do Bydgoszczy. W końcu sierpnia skierowano ją do Torunia. Nie wzięła udziału w operacji warszawskiej.

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku 18 Eskadra Wywiadowcza połączona została z 19 Eskadrą Myśliwską. W wyniku scalenia powstała 18 Eskadra Myśliwska w Dęblinie.

W maju 1921 roku 18 Eskadra Myśliwska wchodziła w skład III Dywizjonu Myśliwskiego 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W 1925 18 Eskadra Myśliwska przemianowana została na 122 Eskadrę Myśliwską, a trzy lata później na 112 Eskadrę Myśliwską.

W kampanii wrześniowej 1939 eskadra walczyła w składzie Brygady Pościgowej, operując z lotniska Zielonka sześcioma samolotami PZL P.11c i czterema PZL P.11a (z czego 6 wyposażonych było w radiostację[1]). Według danych Biura Historycznego Lotnictwa w Londynie 112 em odniosła sześć zwycięstw powietrznych przy stracie 10 własnych samolotów.

Zwycięstwa we wrześniu 1939[edytuj | edytuj kod]

Zwycięskie walki powietrzne stoczyli:

  • w dniu 1 września 1939:
    • ppor. pil. Daszewski – 1 Ju 87
    • por. pil. Okrzeja – 1 Ju 86
    • por. pil. Okrzeja – 1 Do 17
  • w dniu 6 września 1939:
    • kpt. pil. Opulski – Ju 87
    • por. pil. Łapkowski, ppor. pil. Marciniak, st. szer. pil. Wieraszka – 1 He 111
  • w dniu 9 września 1939:
    • por. Łapkowski – 1 He 111

Dowódcy eskadry[edytuj | edytuj kod]

  • kpt. pil. Krawiec-Iwanowski (od IX 1919)
  • por. pil. Stanisław Gogoliński (V – † 24 VI 1920)
  • por. obs. Edward Karaś (od VI 1920)
  • por. pil. Juliusz Gilewicz
  • kpt. pil. Józef Krzyczkowski (od V 1921)
  • kpt. pil. Wiktor Ryl (1924 – I 1925)
  • kpt. pil. Józef Krzyczkowski (I – III 1925)
  • kpt. pil. Jerzy Wieniawa-Długoszowski (III – VI 1925)
  • por. pil. Leon Berski (VI 1925 – I 1927)
  • kpt. pil. Jerzy Wieniawa-Długoszowski (I 1927 – VIII 1928)
  • kpt. pil. Wiktor Ryl (IX 1928 – I 1930)
  • kpt. pil. Kazimierz Kuzian (wz. od 1 II 1930, dca od 17 IV 1931)
  • por. pil. Paweł Kaczmarczyk (p.o. IV – VI 1932)
  • por. pil. Stanisław Pietraszkiewicz (p.o. od 2 VI 1934)
  • por. pil. Paweł Kaczmarczyk (p.o. II – V 1935)
  • por. pil. Adam Kowalczyk (p.o. 1936)
  • por. pil. Walerian Żak (p.o. 1937)
  • kpt. pil. Tadeusz Opulski (od 4 XI 1937 – IX 1939)

Obsada personalna eskadry we wrześniu 1939[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca – kpt. pil. Tadeusz Opulski
  • zastępca dowódcy – por. pil. Stefan Stanisław Okrzeja († 5 IX 1939)
  • oficer techniczny – ppor. techn. Jerzy Kalinecki
  • szef mechaników – st. majster wojsk. Karol Blachuta
  • szef administracyjny eskadry – sierż. Ludwig Łata

Piloci:

  • por. Wacław Łapkowski (od 6 IX zastępca dowódcy eskadry)
  • ppor. Jan Daszewski
  • ppor. Witold Łokuciewski
  • ppor. Wiktor Strzembosz
  • pchor. Janusz Marciniak
  • pchor. Władysław Nowakowski
  • pchor. Antoni Polek
  • plut. Karol Krawczyński
  • plut. Ludwik Lech
  • kpr. Bernard Ryszard Górecki
  • kpr. Jan Musiał
  • st. szer. Piotr Paweł Gallus
  • st. szer. Leon Nowak
  • st. szer. Zygmunt Rozworski
  • st. szer. Władysław Wieraszka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Medard Krzycki Sowy nadlecą o świcie, 15/1970 z cyklu Biblioteka Żółtego Tygrysa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.