113 Eskadra Myśliwska Nocna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
113 Eskadra Myśliwska Nocna
Ilustracja
Znak malowany na samolotach eskadry
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1930
Rozformowanie 1938
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Warszawa
Rodzaj wojsk Lotnictwo

113 eskadra myśliwska nocna – doświadczalny pododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Godłem eskadry był[1][2]:

  • biały grot na tle czerwonego kwadratu z białą obwódką na samolotach Breguet XIX;
  • czerwono-czarny „Ikar” na tle pełni księżyca na samolotach Potez XXV

Formowanie i szkolenie[edytuj | edytuj kod]

113 eskadra myśliwska nocna powołana została rozkazem MSWojsk. Dep. Aero. L. 269/tjn. 30 Aer. Og. Org. z 20 lutego 1930. Rozkaz dzienny dowódcy 1 pułku lotniczego nr 149/30 z 2 lipca 1930 zapoczątkował proces formowania[1]. Eskadra podlegała dowódcy II dywizjonu niszczycielskiego nocnego. Sformowanie tej specjalnej jednostki miało charakter doświadczalny i przez cały okres jej istnienia nie wyszło poza sferę doświadczeń[3].

Początkowe wyposażenie eskadry stanowiło pięć samolotów Breguet XIX B.2 z oprzyrządowaniem przystosowanym do lotów nocnych. Każdy z samolotów był w innym kolorze: niebieski, ciemnobrązowy, czarny, khaki i ciemnozielony. Do eskadry przyjmowano pilotów po kursie nocnego pilotażu oraz pilotów myśliwskich.

W maju 1931 po raz pierwszy klucz 113 eskadry wziął udział w ćwiczeniach OPL w Białej Podlaskiej. Na przełomie sierpnia i września 1932 eskadra uczestniczyła w ćwiczeniach 11 Grupy Artylerii na poligonie Trauguttowo[3].

W październiku 1932 eskadra wymieniła posiadane Breguety na samoloty Potez XXV[3].

W dniach 19–20 lipca eskadra współdziałała na ćwiczeniach w okolicach Brześcia z 11 Grupą Artylerii, a we wrześniu w okolicach Grodna operując z lotniska Karolin[4].

Rozwój techniki lotniczej wykazywał coraz mniejszą przydatność 113 eskadry nocnej. W wykonaniu rozkazu MSWojsk. L.dz. 2446/tjn. Org. z dn. 7 lipca 1933, sformowany został IV/1 dywizjon myśliwski w składzie 113 i 114 eskadry. Tym samym rozkazem 113 eskadra myśliwska nocna przekształcona została się w jednostkę zapasową wyposażoną w samoloty Potez XXV B2. W grudniu 1938 została rozwiązana[5].

Dowództwo eskadry[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca – kpt.pil. Józef Werakso
  • zastępca dowódcy – por.pil. Władysław Prohazko.
  • szef mechaników – st. majster wojsk. Feliks Styk

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Pawlak 1989 ↓, s. 79.
  2. Kowalski 1981 ↓, s. 117 i 128.
  3. a b c Pawlak 1989 ↓, s. 80.
  4. Pawlak 1989 ↓, s. 81.
  5. Pawlak 1989 ↓, s. 82.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Kowalski: Godło i barwa w lotnictwie polskim 1918–1939. Toruń: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1981. ISBN 8320601455.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.