11 Batalion Łączności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

11 Batalion Łączności (ang. 11 Polish Corps Signals) – pododdział[1] łączności Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

W lipcu 1943 przemianowany na 11 Batalion Łączności Korpusu[2]. Zabezpieczał łączność korpusu w kampanii włoskiej: nad rzeką Sangro, pod Monte Cassino, Pescara, Loreto, Arezzo, i Bolonią. Stracił 7 poległych i 18 rannych[3]. Rozformowany w Wielkiej Brytanii 7 lipca 1947.

Irak 11 bat laczn.png
Irak cmentarze.png

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

27 października 1941 w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR rozpoczęto formowanie sztabowej kompanii łączności. Jej zadaniem było zapewnienie łączności pomiędzy dowództwem armii a jednostkami podległymi. Ponadto utrzymywać miała łączność z ambasadą w Kujbyszewie, Londynem i Teheranem. 26 lutego 1942 zdecydowano sformować 1 Pułk Łączności o trzech batalionach. Dowódcą pułku został mjr Roman Banaszak. W pierwszej fazie sformowano tylko dwie kompanie – sztabową i kablową. Rozpoczęto szkolenie i zorganizowano pierwsze kursy. W ramach drugiej ewakuacji 19 sierpnia 1942 pułk na statku "Żdanow" przypłynął do irańskiego portu Pahlewi. Tam otrzymał nowe umundurowanie i po krótkim odpoczynku transportem samochodowym przegrupował się do Iraku do Kizil Rabat.

Braki etatowe wymuszały jednak reorganizację pułku. 26 października 1942 rozkazem dowódcy Armii Polskiej na Środkowym Wschodzie[4] 1 pułk łączności został rozformowany, a na jego bazie zorganizowano Batalion Łączności Armii i 12 etapową kompanię łączności. W skład nowo formowanych pododdziałów, oprócz 1 płącz weszli też żołnierze batalionu łączności II Korpusu Strzelców , uzupełnienia z batalionów łączności 5.,6.i 7. Dywizji Piechoty oraz z Karpackiego batalionu łączności.

9 marca 1943 batalion łączności armii przeformowano na 11 Batalion Łączności. 15 maja 1943 batalion zmienił miejsce postoju z Kizil Rabat na Kirkuk. Przeniesienie odbyło się własnymi środkami transportowymi w trzech rzutach.

W lipcu 1943 przemianowany batalion na 11 Batalion Łączności Korpusu. W sierpniu 1943 roku skład batalion wypoczywał w okolicach przełęczy Rawanduz. W pierwszych dniach września batalion w trzech rzutach przeszedł do Palestyny. Ostatni rzut batalionu przybył do obozu "Kilo 89" po zlikwidowaniu ośrodka łączności w Kirkuku.

Szkolenie[edytuj | edytuj kod]

W czasie tworzenia batalionu działała zorganizowana jeszcze przy 1 płącz Szkoła Podchorążych Wojsk Łączności i 6-tygodniowy kurs instruktorski dla innych rodzajów broni.

30 listopada 1942 w obecności gen. Zająca odbyła się promocja 28 oficerów i podchorążych. W tym samym dniu 72 szeregowych uzyskało stopień podchorążych.

Od listopada też rozpoczęto szkolenie motorowe. Kierował nim ppor. Marian Chyliński. Przeprowadzono 5 kursów po ok. 60 żołnierzy w każdym. Kursantów egzaminowała komisja powołana rozkazem dowództwa AP na Środkowym Wschodzie.

W grudniu 1942 roku rozpoczęto kurs radiomechaników. Kursem kierował ppor. inż. Jan Morawski. Na dwóch turnusach przeszkolono ok. 80 żołnierzy.

W końcu 1942 zorganizowano dwa piętnastotygodniowe kursy dla ochotniczek z PSK. Kierownikiem kursu radiotelefonistek został ppor. Jerzy Sznabrachowski, a telefonistek por. Stefan Siedlanowski. Przeszkolono 30 radiotelefonistek i 50 telefonistek. W styczniu 1943 na 6-tygodniowym kursie przeszkolono wszystkich podoficerów na nowym sprzęcie łączności. 15 lutego uruchomiono kurs Szkoły Podoficerskiej. Kierownikiem został por. Lewicki.

W Kirkuku rozpoczął się nowy okres szkolenia. Batalion wziął udział w ćwiczeniach "Everton I" i "Everton II" wykazując się dobrym wyszkoleniem. W tym czasie posiadał już ok. 60% wyposażenia w sprzęt łączności i w samochody.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • 1 kompania – rozbudowywała oraz konserwowała linie telefoniczne
  • 2 kompania stacyjna – obsługiwała centralę telefoniczną dowództwa Armii Polskiej na Środkowym Wschodzie
  • pluton radiotelegraficzny specjalny "E" – utrzymywał łączność z naczelnym dowództwem Wojsk Polskich w Londynie.
  • pluton radiotelegraficzny[5] – utrzymywał łączność z podległymi wielkimi jednostkami

W kwietniu 1943 nastąpiły zmiany organizacyjne[6].

przemianowano kompanię parkową na kompanię dowodzenia i włączono do niej sekcję szyfrów
1 i 2 kompania uzyskały jednakowy etat
sformowano drużynę kontroli ruchu (oficer i 10 szeregowych)

W lipcu 1943 batalion przeformowano według brytyjskiego etatu W.E.808/l Nr 70653

do dyspozycji dowódcy 2 Grupy Artylerii odeszła 3 kompanii; z kompania łączności artylerii wyodrębniony z niej został pluton łączności dowódcy grupy artylerii korpusu (Cmdr. A. Group Pol. Art. Sign. Section) i pluton łączności dowódcy artylerii korpusu.
pluton radiotelegraficzny specjalny "E" przemianowany został na 11 pluton radiotelegraficzny specjalny
pluton informacyjny specjalny "C" na 12 pluton informacyjny specjalny.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • por. Bolesław Bolszio – od 27 października 1941 do 19 marca 1942
  • mjr Roman Banaszak – 19 marca do kwietnia 1942
  • ppłk Jan Różański – kwiecień 1942 do 6 listopada 1943
  • ppłk Eugeniusz Łysak – 6 listopada 1943 do sierpnia 1944
  • mjr Roman Banaszak – sierpień 1944 do 2 października 1944
  • ppłk Eugeniusz Łysak – 2 października 1944 do 7 lipca 1947

Symbole batalionu[edytuj | edytuj kod]

Sztandaru nie posiadał.

Odznaka pamiątkowa zaprojektowana została przez mjr W. Walnowskiego w 1945 we Włoszech. W rysunku poza krzyżem w środku występuje syrena – znak 2 Korpusu, między ramionami krzyża występują symbole Iraku, Palestyny, Egiptu i Włoch. Krzyż w pionie przecina błyskawica – symbol łączności.

Wykonanie: F.M. Lorioli, Fratelli – Millano – Roma[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według ówczesnej terminologii był to oddział.
  2. Rozkaz L. dz. 109/TjlSS/SD/43; skład według angielskiego etatu W.E.808/l Nr 70653
  3. W Iraku zginął w wypadku samochodowym sierż. Stefan Rączkowski.
  4. L.dz. 544/I/Tj.
  5. Dowódca ppor. R. Kosarski.
  6. Rozkaz nr 9 z 9 marca 1943
  7. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 509.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Partyka, Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939-1946. Wojska Lądowe. Rzeszów 1997.
  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino. Generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Zbigniew. Dunin-Wilczyński: Wojsko polskie w Iraku. 1942-1943. Warszawa: Muzeum Niepodległości, 1993. ISBN 83-900727-2-6.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 978-83-2043299-2.