11 Eskadra Wywiadowcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Eskadra Wywiadowcza
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 9 stycznia 1919
Rozformowanie 18 stycznia 1921
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość I Grupa Lotnicza

IV Grupa Lotnicza

11 eskadra wywiadowczapododdział lotnictwa Wojska Polskiego początków II Rzeczypospolitej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstała 9 stycznia 1919 roku w Warszawie jako 11 eskadra lotnicza[1][2]. Weszła w skład I Grupy Lotniczej.

Pierwszy dowódca miał problem z skompletowaniem sprzętu i personelu (eskadra nie miała żadnego samolotu i służył w niej jeden pilot).

Po przejęciu dowództwa przez rtm. pil. Antoniego Buckiewicza eskadrę w kwietniu 1919 roku skierowano do Białegostoku. Tam otrzymała samolot DFW CVI.

20 września 1919 roku stacjonowała na lotnisku Białystok, wchodząc w skład IV Grupy.

Do zimy 1919/20 posiadała jedynie od 1 do 3 samolotów.

Na początku maja 1920 roku, eskadra przestała istnieć jako samodzielna jednostka[2]. Odtworzono ją dopiero w końcu września 1920 roku w Toruniu z 4 eskadry wywiadowczej[1].

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadry 8. i 11. połączono tworząc 8 eskadrę wywiadowczą w Lidzie[3][1].

W maju 1921 roku 8 eskadra wywiadowcza wchodziła w skład IV dywizjonu wywiadowczego 1 pułku lotniczego w Warszawie.

 Osobny artykuł: 8 Eskadra Wywiadowcza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Pawlak 1989 ↓, s. 194.
  2. a b Brummer i Zawadzki 2000 ↓, s. 86.
  3. Pawlak 1989 ↓, s. 180.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]