11 Eskadra Wywiadowcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Eskadra Wywiadowcza
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 9 stycznia 1919
Rozformowanie 18 stycznia 1921
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość I Grupa Lotnicza

IV Grupa Lotnicza

11 eskadra wywiadowczapododdział lotnictwa Wojska Polskiego początków II Rzeczypospolitej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstała 9 stycznia 1919 roku w Warszawie. Weszła w skład I Grupy Lotniczej.

Pierwszy dowódca miał problem z skompletowaniem sprzętu i personelu (eskadra nie miała żadnego samolotu i służył w niej jeden pilot).

Po przejęciu dowództwa przez rtm. pil. Antoniego Buckiewicza eskadrę w kwietniu 1919 roku skierowano do Białegostoku. Tam otrzymała samolot DFW CVI.

20 września 1919 roku stacjonowała na lotnisku Białystok, wchodząc w skład IV Grupy.

Do zimy 1919/20 posiadała jedynie od 1 do 3 samolotów.

Na początku maja 1920 roku, eskadra przestała istnieć jako samodzielna jednostka. Odtworzono ją dopiero w końcu września 1920 roku w Toruniu. Jej pozostałą część włączono przejściowo do 4 eskadry wywiadowczej.

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadry 8. i 11. połączono tworząc 8 eskadrę wywiadowczą w Lidzie[1].

W maju 1921 roku 8 eskadra wywiadowcza wchodziła w skład IV dywizjonu wywiadowczego 1 pułku lotniczego w Warszawie.

 Osobny artykuł: 8 Eskadra Wywiadowcza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polak 1989 ↓, s. 180.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]