11 Eskadra Wywiadowcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Eskadra Wywiadowcza
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 9 stycznia 1919
Rozformowanie 18 stycznia 1921
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość I Grupa Lotnicza

IV Grupa Lotnicza

11 eskadra wywiadowczapododdział lotnictwa Wojska Polskiego początków II Rzeczypospolitej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Eskadra powstała 9 stycznia 1919 roku w Warszawie jako 11 eskadra lotnicza[1][2]. Weszła w skład I Grupy Lotniczej.

Pierwszy dowódca miał problem z skompletowaniem sprzętu i personelu (eskadra nie miała żadnego samolotu i służył w niej jeden pilot).

Po przejęciu dowództwa przez rtm. pil. Antoniego Buckiewicza eskadrę 7 kwietnia 1919 roku skierowano na lotnisko Dojlidy koło Białegostoku[3]. Tam otrzymała samolot DFW C.V[1].

20 września 1919 roku stacjonowała na lotnisku Białystok, wchodząc w skład IV Grupy.

Do zimy 1919/20 posiadała jedynie od 1 do 3 samolotów.

Na początku maja 1920 roku, eskadra przestała istnieć jako samodzielna jednostka[2]. Odtworzono ją dopiero w końcu września 1920 roku w Toruniu z 4 eskadry wywiadowczej[1].

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadry 8. i 11. połączono tworząc 8 eskadrę wywiadowczą w Lidzie[4][1].

W maju 1921 roku 8 eskadra wywiadowcza wchodziła w skład IV dywizjonu wywiadowczego 1 pułku lotniczego w Warszawie.

 Osobny artykuł: 8 Eskadra Wywiadowcza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]