11 Pułk Ułanów Austro-Węgier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy c. i k. 11 Pułku Ułanów. Zobacz też: inne pułki kawalerii noszące numer 11.

11 Pułk Ułanów (niem. Ulanenregiment Aleksander II. Kaiser von Ruβland Nr 11[1]oddział kawalerii cesarskiej i królewskiej Armii.

Pułk został utworzony w 1814 roku. W 1913 roku jednostka stacjonowała w garnizonie Pardubice, a szwadron zapasowy w Terezinie. W następnym roku komenda pułku i I dywizjon została dyslokowana do Czortkowa, natomiast II dywizjon do Tłumacza. Szwadron zapasowy pozostał w Terezinie. 11 Pułk Ułanów wchodził w skład 9 Brygady Kawalerii (IX Korpus).

Honorowymi szefami pułku byli między innymi kolejni carowie Rosji Aleksander II (1855-1881) i Aleksander III (1881-1894).

W latach 1874-1875 w pułku pełnił służbę Rajmund Baczyński, późniejszy generał dywizji Wojska Polskiego.

Skład pułku[edytuj | edytuj kod]

  • Komenda
  • 1 dywizjon
  • 2 dywizjon
  • pluton pionierów
  • patrol telegraficzny
  • szwadron zapasowy

W skład każdego dywizjonu wchodziły trzy szwadrony po 117 ułanów. Stan etatowy liczył 37 oficerów oraz 874 podoficerów i żołnierzy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Österreich-Ungarns letzter Krieg wg pułkownika D. Maximiliana Enhla.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Juliusz Bator, Wojna Galicyjska, Kraków 2008, ​ISBN 978-83-7396-747-2​.