123 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
123 Eskadra Myśliwska
Ilustracja
Godło 123 eskadry myśliwskiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie październik 1933
Rozformowanie wrzesień 1939
Dowódcy
Pierwszy por. pil. Mieczysław Medwecki
Ostatni por. pil. Erwin Kawnik
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Kraków (1933-1939)

Okęcie (1939)

Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[1]
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość III/2 dywizjon myśliwski
IV/1 dywizjon myśliwski

123 Eskadra Myśliwskapododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj]

Eskadra sformowana została w październiku 1933 na lotnisku rakowickim w Krakowie, w składzie III Dywizjonu Myśliwskiego 2 Pułku Lotniczego. Jednostka uzbrojona została w samoloty Avia BH-33. Pod koniec 1935 rozpoczęto przezbrajanie eskadry w samoloty PZL P.7.

31 sierpnia 1939 eskadra przebazowana została do Balic, a następnie na Okęcie i tam podporządkowana dowódcy IV Dywizjonu Myśliwskiego 1 Pułku Lotniczego, który wchodził w skład Brygady Pościgowej. Na uzbrojeniu eskadry znajdowało się 10 samolotów PZL P.7a (samoloty nie posiadały radiostacji[2]).

1 września jednostka przesunięta została na lotnisko polowe Poniatów koło Jabłonny, z którego operowała do 3 września. Już 1 września w walce z Bf 110 eskadra utraciła 4 PZL P.7a[3]. 17 września jednostka otrzymała rozkaz przejścia na terytorium Rumunii.

Według danych Biura Historycznego PSP w Londynie piloci 123 Eskadry Myśliwskiej w czasie kampanii wrześniowej odnieśli 2 zwycięstwa powietrzne. Według ustaleń Jerzego Pawlaka piloci eskadry zestrzelili na pewno trzy samoloty Luftwaffe (jeden Bf 110, jeden He 111 i jeden nierozpoznany) oraz uszkodzili kolejne dwa samoloty (Bf 110 i Do 17). Na liście Bajana obok zwycięstw indywidualnych eskadrze zaliczono zwycięstwo zbiorowe - 2/3 samolotu zestrzelonego na pewno.

Dowódcy eskadry[edytuj]

Obsada personalna we wrześniu 1939[edytuj]

  • dowódca – kpt. pil. Mieczysław Leonard Olszewski (poległ 1 IX)
  • zastępca dowódcy – ppor. pil. Erwin Kawnik (od 2 IX dowódca eskadry)
  • oficer techniczny – ppor. techn. Rudolf Beck
  • szef mechaników – st. majster wojsk. Władysław Chwirut
  • szef administracyjny – sierż. Piotr Pompa

Piloci:

  • ppor. pil. Stanisław Chałupa
  • ppor. pil. Jerzy Czerniak (jeden He 111 na pewno)
  • ppor. pil. Feliks Szyszka
  • pchor. pil. Władysław Bożek
  • pchor. pil. Stanisław Czternastek
  • pchor. pil. Antoni Danek (jeden Bf 110 uszkodzony)
  • pchor. pil. Tadeusz Kratke
  • pchor. pil. Tomasz Szymoński (zginął 1 IX)
  • kpr. pil. Henryk Flamme
  • kpr. pil. Stanisław Widlarz
  • st. szer. pil. Eugeniusz Nowakiewicz
  • st. szer. pil. Stanisław Zięba

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  2. Medard Krzycki : Sowy nadlecą o świcie, 15/1970 z cyklu Biblioteka Żółtego Tygrysa
  3. messerchmitt Bf-110

Bibliografia[edytuj]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.