12 Dywizjon Artylerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
12 Dywizjon Artylerii Pancernej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Podległość 9 Drezdeńska Dywizja Piechoty
Przemarsze i walki
Dywizjon walczył w składzie 8 DP
Operacja luzycka.png
Operacja berlin 1 1945.png
Operacja berlin 2 1945.png
Budziszyn 1945 b.png
Budziszyn 1945 a.png

12 Dywizjon Artylerii Pancernej[a] – samodzielny pododdział broni pancernej ludowego Wojska Polskiego

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sformowany na mocy rozkazu Naczelnego Dowódcy WP nr 16 z 3 września 1944. W działa samobieżne Su-76 wyposażony został 1 lutego 1945 w Rembertowie[1].

Żołnierze dywizjonu złożyli przysięgę 29 października 1944[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon prowadził działania bojowe w składzie 9 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty z 2 Armii Wojska Polskiego[1].

W chwili zakończenia wojny posiadał jedno działo samobieżne SU-76[2]

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

BA-64 - samochód pancerny

Dowództwo[b]

  • pluton dowodzenia,
  • 3 baterie dział samobieżnych
  • drużyny: zaopatrzenia bojowego, remontowa, gospodarcza, punkt sanitarny

żołnierzy – 165 (oficerów – 51, podoficerów – 73, kanonierów – 41)

sprzęt:

  • działa samobieżne SU-76 – 13
  • samochód pancerny BA-64 – 1
  • samochody – 19
  • motocykle – 4

Kamuflaż i oznakowanie wozów[edytuj | edytuj kod]

Wozy bojowe malowano farbą olejną koloru ciemno-zielonego. Poszczególne pojazdy mogły różnić się odcieniem, a nawet i kolorem. Jeśli okoliczności tego wymagały, malowano pojazdy w nieregularne plamy różnej wielkości i kształtu. Obok podstawowego koloru wykorzystywano brąz, czerń lub piaskowy. Taki sposób malowania stosowano jednak sporadycznie. Zimą wozy bojowe malowano na biało, tzw. bielidłem. Biel nakładano bezpośrednio na ochronną farbę zieloną, przy czym pokrywano nią albo cały pojazd, albo też tylko część jego powierzchni, tworząc nieregularne plamy deformujące kształt. Zamiast farby mogło być używane wapno[3].

Na wieży malowano orła. Stylizowany, aczkolwiek znacznie uproszczony kształt orła wzorowany był na orle piastowskim. Wysokość orła wahała się od 20 do 40 cm[4].

Oznakowanie taktyczne

Numery taktyczne dywizjonu[5]:
dowódca — 1200

  • 1 bateria — 1211, 1212, 1213, 1214
  • 2 bateria — 1221, 1222, 1223, 1224
  • 3 bateria — 1231, 1232, 1233, 1234

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W literaturze występują również nazwy Dywizjon Artylerii Samobieżnej oraz Dywizjon Artylerii Samochodowej. Dodaje się również określenie "samodzielny".
  2. Etat 04/568 z poprawkami

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07419-4.
  • Magnuski, Janusz: Wozy bojowe LWP. 1943-1983. Magnuski, Janusz. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-06990-5.