12 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 12 Pułku Piechoty Wojska Polskiego w latach 1919-1939. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer „12”.
12 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1919
Rozformowanie 1939
Tradycje
Święto 1 sierpnia
Nadanie sztandaru 1 sierpnia 1924
Rodowód Pułk Piechoty Ziemi Wadowickiej
Dowódcy
Pierwszy płk Jan Mischke
Działania zbrojne
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Wadowice
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość XI Brygada Piechoty
6 Dywizja Piechoty
Budynek dawnych koszar wojskowych w Wadowicach wraz z pomnikiem (w tle widać bazylikę ONMP)
Tablica z pomnika 12PP w Wadowicach
Tereny działań pułku w latach 1918-1920
29 lipca - 3 sierpnia 1920
Pułk walczył w składzie 6DP

12 Pułk Piechoty (12 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Pułk w okresie pokoju[edytuj]

W okresie międzywojennym 12 pułk piechoty stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr V[1] w garnizonie Wadowice[2] z wyjątkiem III batalionu, który był detaszowany w Krakowie[3].. Wchodził w skład 6 Dywizji Piechoty[1].

Pułk obchodził swoje święto 1 sierpnia, w rocznicę boju stoczonego w 1920 roku pod Leszniowem z oddziałami Armii Czerwonej[4]. 19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych ustalił i zatwierdził dzień 1 sierpnia jako datę święta pułkowego[5]. Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 12 pułk piechoty zaliczony został do typu I pułków piechoty (tzw. „normalnych”). W każdym roku otrzymywał około 610 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowców. W okresie zimowym posiadał batalion starszego rocznika, batalion szkolny i skadrowany, w okresie letnim zaś batalion starszego rocznika i dwa bataliony poborowych[6]. W tym czasie wprowadzono też dodatkowo kompanię karabinów maszynowych. Stan pułku powiększył się o 4 oficerów, 13 podoficerów, 1200 szeregowców i 12 karabinów maszynowych[7].

Pułk w kampanii wrześniowej[edytuj]

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pułk walczył w składzie macierzystej 6 Dywizji Piechoty (Armia „Kraków”).

Żołnierze 12 pp[edytuj]

Dowódcy pułku:

Zastępcy dowódcy pułku:

Dowódcy III baonu w Krakowie:

Oficerowie pułku:

Obsada personalna we wrześniu 1939[10]

  • dowódca - ppłk dypl. Marian Strażyc
  • I adiutant - kpt. Adam Dyr
  • II adiutant - por. rez. Tadeusz Dzierwa
  • oficer informacyjny - ppor. Franciszek Brzazgacz
  • oficer łączności - por. Jan Mróz
  • kwatermistrz - kpt. Kazimierz Dąbrowski
  • oficer płatnik - NN
  • oficer żywnościowy - p.o. chor. Michał Mokrzycki
  • naczelny lekarz - NN
  • kapelan - NN
  • dowódca kompanii przeciwpancernej - kpt. Bronisław Krukierek
  • dowódca plutonu artylerii piechoty - por. Stanisław Kubicki
  • dowódca kompanii technicznej - NN
  • dowódca kompanii zwiadowców - ppor. Jerzy Kleczkowski
  • dowódca kompanii gospodarczej - NN
  • dowódca plutonu pionierów - kpt. Aleksander Prociuk
  • dowódca plutonu przeciwgazowego - NN
  • dowódca I batalionu - mjr. Władysław Sieńczak
    • adiutant batalionu - por. rez. Bronisław Burger
    • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - ppor. Józef Ryłko
    • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - por. Jan Oleś
    • dowódca 3 kompanii strzeleckiej - ppor. Władysław Duszczyk
    • dowódca 1 kompanii cekaemów - por. Józef Krupa
  • dowódca II batalionu - kpt. Mieczysław Barys
    • adiutant batalionu - NN
    • dowódca 4 kompanii strzeleckiej - ppor. Tadeusz Stefaniszyn
    • dowódca 5 kompanii strzeleckiej - ppor. rez. Stanisław Kurek
    • dowódca 6 kompanii strzeleckiej - por. Władysław Wojas
    • dowódca 2 kompanii cekaemów - por. Franciszek Czul
  • dowódca III batalionu - ppłk Roman Wart
    • adiutant batalionu - NN
    • dowódca 7 kompanii strzeleckiej - por. Jerzy Lewandowicz
    • dowódca 8 kompanii strzeleckiej - por. rez. Konstanty Mrzygłód
    • dowódca 9 kompanii strzeleckiej - kpt. Jan Łużecki
    • dowódca 3 kompanii cekaemów - por. Konstanty Cybulski


Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
Spis utworzony na podstawie "Zarys historji wojennej 12-go pułku piechoty" s. 29-30

mjr Franciszek Alter
por. Stanisław Bodaszewski
kpt. Oswald Frank
por. Zygmunt Gromadzki
por. Jan Hajost
por. Marian Hyla
por. Józef Jakóbiec
ppor. Seweryn Jeschiwe
ppor. Antoni Kaczmarczyk
mjr Gustaw Kieszkowski
por. Antoni Kamski
por. Bronisław Kawałkowski
por. Franciszek Kubicki
por. Władysław Kulma
ppor. Jan Magiera
kpt. Włodzimierz Mielnik
por. Artur Pollak
ppor. Stanisław Rajewski
szer. Andrzej Chrząszcz
plut. Gustaw Egner
kpr. Wojciech Gabliński
plut. Władysław Handzlik
kpr. Stanisław Jaśniewicz
chor. Julian Kołaczyk
st. sierż. Karol Kulec
szer. Karol Lach
plut. Wacław Lazar
szer. Stanisław Lubas
kpr. Michał Marszałek
st. szer. Józef Pelc
plut. Wincenty Pikoń
st. szer. Bronisław Rusin
szer. Adam Waszkucz
plut. Ignacy Żabski

Symbole pułku[edytuj]

Chorągiew (sztandar)
23 maja 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził przepisową chorągiew 12 Pułku Piechoty[11].
1 sierpnia 1924 roku w Wadowicach generał broni Stanisław Szeptycki, w imieniu Prezydenta RP, wręczył dowódcy pułku chorągiew ufundowaną przez społeczeństwo Wadowic, Andrychowa i Kalwarii]][12][3]. Po wojnie sztandaru nie udało się odnaleść[13].

Odznaka pamiątkowa
20 czerwca 1931 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 12 Pułku Piechoty[14]. Odznaka o średnicy 34 mm ma kształt okrągłej, wypukłej tarczy, na której zarysowany jest krzyż, a na nim sylwetka żołnierza piechoty w pełnym ekwipunku, trzymającego w lewej wzniesionej ręce wieniec laurowy. Obok sylwetki żołnierza numer i inicjały pułku „12 PP”. Odznaka oficerska, jednoczęściowa, wykonana w srebrze lub w tombaku srebrzonym i oksydowanym, na rewersie numerowana. Wykonawcą odznaki był Bronisław Grabski z Łodzi[2].

Uwagi

  1. Autorzy Księgi chwały piechoty podali, że płk Jan Mishke dowodził pułkiem wyłącznie w dniach 7-18 marca 1919 roku. Data „18 marca” jest ewidentną pomyłką redakcyjną. Według tych samych autorów pułkownik Mischke miał dowodzić pułkiem do 18 czerwca 1919 roku. Franciszek Mucha, Zarys historii wojennej ..., s. 5 i 9 podał, że pułkownik Mischke 8 maja 1919 roku przybył z Wadowic do Zimnej Wody na front ukraiński, gdzie objął dowództwo nad pułkiem i sprawował je w czasie polskiej ofensywy majowej.

Przypisy

  1. a b Almanach Oficerski 1923/24 ↓, s. 50.
  2. a b Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 41.
  3. a b Satora 1990 ↓, s. 45.
  4. Franciszek Mucha, Zarys historii wojennej ..., s. 20, 24.
  5. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  6. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  7. Jagiełło 2007 ↓, s. 65-67.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 12 kwietnia 1924 roku, s. 209.
  9. Nowi dowódcy i zastępcy dowódców pułków. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 155 z 11 lipca 1935. 
  10. Gładysz 2016 ↓, s. 31.
  11. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 12 czerwca 1924 roku, poz. 339.
  12. Franciszek Mucha, Zarys historii wojennej ..., s. 24.
  13. Satora 1990 ↓, s. 47.
  14. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 17 z 20 czerwca 1931 roku, poz. 199.

Bibliografia[edytuj]