146 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 146 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 146 Pułk Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
146 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppłk Artur Pollak
Ostatni ppłk Jan Topczewski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 44 Dywizja Piechoty

146 Pułk Piechoty (146 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego.

Historia pułku[edytuj | edytuj kod]

146 Pułk Piechoty nie występował w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Był rezerwową jednostką piechoty mobilizowaną na podstawie planu „W” na terenie Okręgu Korpusu Nr IV, w II rzucie mobilizacji powszechnej[1]. Pułk był organiczną jednostką 44 Dywizji Piechoty. Zgodnie z planem „W” mobilizacja II rzutu, w tym gros 44 DP miała się rozpocząć siódmego dnia mobilizacji powszechnej („dzień X”)[2].

Podczas kampanii wrześniowej 15 września, dowódca Armii „Łódź” gen. Wiktor Thommée, który kierował obroną Twierdzy Modlin, skierował do Palmir - do tamtejszej składnicy amunicji - resztki 146 pułku (ok. 600 ludzi) wzmocnione kompanią z 13 pułku piechoty i 2 baterią 71 dywizjonu artylerii lekkiej oraz mniejszymi oddziałami. Po drodze ppłk Jan Topczewski przyłączył do tych sił napotkane oddziały z kadry Centrum Wyszkolenia Kawalerii i Centrum Wyszkolenia Artylerii.

Tak skompletowana załoga składnicy tworzyła „Grupę Palmiry” pod dowództwem płk Juliana Skokowskiego, b. dowódcy piechoty dywizyjnej 25 Dywizji Piechoty.

Walka o składnicę zakończyła się niepowodzeniem. Podczas odwrotu, w bitwie pod Łomiankami, zginęli m.in. gen. M. Bołtuć, mjr J. Juniewicz, rtm. W. Zachoszcz. Ostatecznie na czele zdziesiątkowanych oddziałów stanął ppłk J. Topczewski, któremu udało się przebić z nimi do Warszawy.

Walki te zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie napisem "PUSZCZA KAMPINOSKA 18 - 22 IX 1939".

Organizacja i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Organizacja wojenna i obsada personalna pułku we wrześniu 1939 roku. W nawiasie podano nazwę jednostki mobilizującej.

Dowództwo 146 pp (28 pp)
  • dowódca pułku - ppłk Artur Pollak (pokojowy zastępca dowódcy 27 pp)
  • dowódca pułku - ppłk piech. Jan Topczewski[3][4]
  • I adiutant - kpt. kpt. Stefan Michał Borkowski[5]
  • II adiutant - por. piech. Jan Juszkiewicz[5]
  • kwatermistrz - kpt. Bolesław Antoń[5]
I batalion (25 pp)
  • dowódca batalionu - mjr piech. Walerian Tumanowicz[6], później kpt. Eustachiusz Marszałek
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - ppor. piech. Józef Kotleński[6]
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - ppor. piech. Anastazy Łukjaniec[6]
  • dowódca plutonu - ppor. piech. Józef Stanisławski[7]
II batalion (Kadra Zapasowa Piechoty Piotrków)
  • dowódca batalionu - kpt. Jan Ogórkiewicz
III batalion (Kadra Zapasowa Piechoty Piotrków)
  • dowódca batalionu - mjr Stanisław Solecki
Pododdziały specjalne (28 pp)
  • dowódca kompanii zwiadowczej - por. Józef Konstanty Tys[5]
  • dowódca plutonu łączności - por. Piotr Stefan Alfons Wojcieszewski[5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. CXIX, CLXXXIV.
  2. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. LXXV.
  3. Topczewski 1945 ↓, s. 1.
  4. Czernielewski K., Jarno W., op. cit., ss. 477, 539, wg autorów płk Topczewski dotarł do pułku 7 września w rejonie Wolbórz-Ujazd.
  5. a b c d e Juszkiewicz 1945 ↓, s. 10.
  6. a b c Łukjaniec 1940 ↓, s. 18.
  7. Stanisławski 1945 ↓, s. 22.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]