14 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
14 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 7 pułk artylerii ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Eugeniusz Szary
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty

14 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (14 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Poznaniu, przez 7 pułk artylerii ciężkiej z przeznaczeniem dla 14 Dywizji Piechoty.

W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

W chwili wybuchu wojny dywizjon razem z innymi oddziałami 28 DP znajdował się w ugrupowaniu osłonowym armii. W nocy z 2 na 3 września rozpoczął wycofywanie na główne pozycje obronne. Maszerował przez Wrześnię i Krośniewice na Kutno. 9 września osiągnął rejon Kutna, gdzie 14 DP weszła w skład GO gen. Knoll-Kownackiego. W tym dniu dywizjon wspierał natarcie na Piątek. Prowadził ogień w grupie ogólnego działania ppłk. Terleckiego. Oddziały dywizji opanowały południowy brzeg Bzury. Prowadzone 11 i 12 września natarcie polskie na Stryków pozbawione było zupełnie wsparcia ciężkiej artylerii. Artyleria poniosła poważne straty na SO w Mąkolicach, a dywizja wycofała się na północny brzeg Bzury. Dywizjon wziął udział w obronie przepraw przez rzekę pod Młogoszynem i Orłowem.

16 września dywizja stoczyła ciężki bój w rejonie lasów Emilianów-Szwarocin. Niemcy przełamali obronę dywizji, a batalion czołgów zagroził bezpośrednio stanowisku dowodzenia dywizji. Walkę z czołgami przyjęła na siebie artyleria ciężka. Rozbito 8 czołgów nieprzyjaciela. Straty po stronie polskiej były również znaczne. 14 dac został rozbity. W rejonie Jeziorka poległ dowódca dywizjonu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Galster 1975 ↓, s. 399.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.