Przejdź do zawartości

15 Pułk Dragonów (austro-węgierski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
15 pułk dragonów
Dragonerregiment Nr 15
ilustracja
Historia
Państwo

 Austro-Węgry

Rozformowanie

1918

Nazwa wyróżniająca

Galicyjski

Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja

Wels (1890)[1]
Żółkiew (1914)[2]

Rodzaj sił zbrojnych

c. i k. Armia

Rodzaj wojsk

kawaleria

15 Dolno-Austriacko Morawski Pułk Dragonów Arcyksięcia Józefa[3] (niem. Dragonerregiment Erzherzog Joseph Nr.15[2][4]) – oddział cesarsko-królewskiej kawalerii Armii Austro-Węgier.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Utworzony w 1891[2]. Szef honorowy (niem. Regimentsinhaber): Erzherzog Joseph. Żołnierze nosili wyłogi białe, guziki złote[5].
Skład narodowościowy w 1914: 85% Czesi, 15% inni[6].

Skład etatowy pułku

[edytuj | edytuj kod]

Rozporządzeniem z 1897 wprowadzało nowy etat pułku. Przewidywał on sztab liczący 11 oficerów oraz 23 szeregowych i 25 koni. Pododdziałami bojowymi były dwa dywizjony, w każdym 5-osobowy sztab i trzy szwadrony, każdy w sile 171 „szabel” i 149 koni. Ponadto pułk posiadał drużynę pionierów liczącą jednego oficera, 24 podoficerów i szeregowców, 25 koni oraz patrol telegraficzny. Pułk na stopie pokojowej dysponował też 27-osobową kadrą zapasową. Stan etatowy pułku wynosił 45 oficerów i urzędników wojskowych, 1095 podoficerów i szeregowców oraz 970 koni[7].

Po mobilizacji w 1914 pułk dysponował dwoma dywizjonami po trzy szwadrony. Szwadrony liczyły 117 żołnierzy i dzieliły się na trzy plutony. Ponadto w pułku znajdował się patrol telegraficzny i szwadron (kadra) zapasowy. Stan etatowy pułku (bez kadry zapasowej) wynosił 37 oficerów oraz 874 podoficerów i żołnierzy[8].

Przydział w 1914 roku

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Baczkowski 2012 ↓, s. 309.
  2. a b c d Pułki kawalerii 1914 ↓, dragoni.
  3. Nowakowski 1992 ↓, s. 84.
  4. Za: "Österreich-Ungarns letzter Krieg" - według pułkownika D. Maximiliana Enhla.
  5. Jung 2020 ↓, s. 39.
  6. Pułki kawalerii 1914 – narodowości ↓, dragoni.
  7. Baczkowski 2012 ↓, s. 276.
  8. Nowakowski 1992 ↓, s. 30.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]