17 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
17 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppłk Wacław Albrecht
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Gniezno
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 17 Dywizja Piechoty

17 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (17 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon został sformowany w Gnieźnie[1]. Dowództwo dywizjonu i 2 baterię haubic sformował 7 pułk artylerii ciężkiej, a 1 baterię armat 5 pac[2]. Organizacja dywizjonu została zakończona 15 maja 1939 roku[3][4]. Dywizjon został zakwaterowany w koszarach 17 pułku artylerii lekkiej, który był dla niego oddziałem gospodarczym. Do 23 sierpnia nie zdołano uzupełnić braków w sprzęcie taborowym, techniczno–wyszkoleniowym i kancelaryjnym[5].

Dywizjon został zmobilizowany w dniach 24–26 sierpnia 1939 roku w miejscowościach: Grotkowo (dowództwo), Żydowo (1 bateria) i Drachowo (2 bateria)[6][3]. Po zakończeniu mobilizacji 1 bateria zajęła kwatery przejściowe w m. Drachowo[7].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon początkowo skierowano w rejon Wrześni i Koła. 9 września został wycofany w okolice Łęczycy. W ugrupowaniu dywizji znalazł się dopiero dwa dni później. Wziął udział w natarciu na Modlną i Celestynów. Walczył w grupie zwalczania artylerii. Mimo powodzenia, dywizja wycofała się na północny brzeg Bzury.

16 września oddziały 17 DP zajmowały pozycje wyjściowe do forsowania Bzury pod Sochaczewem. Przeciwnatarcie niemieckie uniemożliwiło realizację planów. Dzień 17 września był tragiczny dla oddziałów polskich. Zostały one zdziesiątkowane przez niemieckie lotnictwo i wojska pancerne, wtedy też został rozbity 17 dac.

Obsada personalna w marcu 1939[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna w marcu 1939 roku[1][a]:

  • dowódca – ppłk Wacław Albrecht
  • oficer zwiadowczy – kpt. Stanisław Maciej Piaszczyński
  • dowódca plutonu łączności – por. Mikołaj Roman Olszewski
  • dowódca 1 baterii – kpt. Mieczysław Brochocki
  • dowódca 2 baterii – kpt. Stanisław Marian Alwin

Organizacja wojenna dywizjonu we wrześniu 1939[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna dywizjonu we wrześniu 1939[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna dywizjonu we wrześniu 1939[9][4][3]

dowództwo dyonu

  • dowódca dywizjonu – ppłk Wacław Albrecht
  • adiutant - Stanisław Piaszczyński
  • oficer zwiadowczy – por. Feliks Cieślewicz
  • oficer łączności - por. Mikołaj Roman Olszewski
  • oficer żywnościowy - por. Franciszek Salezy Roga
  • oficer gospodarczy – ppor. rez. Zbigniew Hasiński 24 IX 1939 ranny[10]
  • lekarz – ppor. rez. lek. Kasztelan
  • lekarz weterynarii – ppor. rez. lek. wet. Stanisław Pietrzak

1 bateria armat

  • dowódca baterii – kpt. art. Mieczysław Brochocki
  • oficer zwiadowczy – ppor. art. Antoni Adam Malczewski
  • oficer ogniowy – por. rez. art. Władysław Kiełczewski
  • oficer ogniowy – ppor. rez. art. Stanisław Frąckowiak 17 IX 1939 ranny
  • szef baterii – tyt. st. ogn. Jan Tlauka
  • podoficer zaprzęgowy – tyt. ogn. Teofil Masnyk
  • podoficer zwiadowczy – tyt. plut. Mieczysław Sołtys

2 bateria haubic

  • dowódca baterii – kpt. Stanisław Marian Alwin
  • oficer ogniowy – ppor. Stanisław Homik
  • oficer zwiadowczy – ppor. rez. Tadeusz Rzeszewski

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 756.
  2. Galster 1975 ↓, s. 397.
  3. a b c d Malczewski 1945 ↓, s. 73.
  4. a b Cieślewicz 1945 ↓, s. 66.
  5. Cieślewicz 1945 ↓, s. 66, autor relacji do dnia ogłoszenia mobilizacji pełnił służbę na stanowisku adiutanta dywizjonu. 24 sierpnia powrócił z kursu dla oficerów pocztu dowódcy dywizjonu w CWArt. w Toruniu i objął obowiązki oficera zwiadowczego dyonu.
  6. Cieślewicz 1945 ↓, s. 67, wg autora relacji 1 bateria mobilizowała się w m. Potrzymowo.
  7. Malczewski 1945 ↓, s. 74.
  8. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  9. Galster 1975 ↓, s. 399-400.
  10. Hasiński 1945 ↓, s. 72.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Feliks Cieślewicz: Relacja. W: B.I.36f [on-line]. IPMS, 1945-12-01. [dostęp 2019-04-09].
  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914–1939. Londyn: 1975.
  • Zbigniew Hasiński: Sprawozdanie z udziału w kampanii polskiej 1939. W: B.I.36f [on-line]. IPMS, 1945-10-22. [dostęp 2019-04-09].
  • Antoni Malczewski: Relacja. W: B.I.36f [on-line]. IPMS, 1945-11-30. [dostęp 2019-04-09].
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.