17 Pułk Artylerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 17 Pułk Artylerii Pancernej. Zobacz też: inne pułki artylerii noszące numer „17”.
17 Pułk Artylerii Pancernej
Historia
Państwo  PRL
Sformowanie 1 grudnia 1952
Rozformowanie 20 grudnia 1955
Nazwa wyróżniająca nie posiadał
Patron nie posiadał
Tradycje
Święto nie obchodził
Kontynuacja 36 Batalion Czołgów
i Artylerii Pancernej
Działania zbrojne
nie uczestniczył
Organizacja
Numer JW 2555
Dyslokacja garnizon Żagań (OW Nr IV)
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska pancerne
Podległość 11 Dywizja Zmechanizowana
Skład etat Nr 5/85

17 Pułk Artylerii Pancernej (17 papanc) – oddział wojsk pancernych ludowego Wojska Polskiego.

Na podstawie rozkazu Nr 0045/Org. Ministra Obrony Narodowej z 17 maja 1951 i rozkazu Nr 0026/Org. dowódcy Okręgu Wojskowego Nr IV z 22 kwietnia 1952 został sformowany 17 Pułk Artylerii Pancernej. Termin zakończenia formowania został określony na 1 grudnia 1952.

Pułk został utworzony w garnizonie Żagań, w kompleksie koszarowym przy ulicy Szosa Żarska, na bazie batalionu artylerii pancernej 8 Pułku Czołgów. Jednostka została zorganizowana według etatu Nr 5/85 o stanie 757 żołnierzy i 12 pracowników cywilnych[1]. Pułk wchodził w skład 11 Dywizji Zmechanizowanej.

Struktura organizacyjna pułku artylerii pancernej według etatu Nr 5/85 z dnia 3 marca 1951:

  • dowództwo,
  • 1 batalion artylerii pancernej,
  • 2 batalion artylerii pancernej (skadrowany),
  • batalion czołgów ciężkich,
  • batalion fizylierów,
  • kompania technicznego zaopatrzenia,
  • pluton saperów [2].

Na podstawie rozkazu Nr 0056/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 września 1955 pułk został przeformowany w 36 Batalion Czołgów i Artylerii Pancernej. Termin zakończenia przeformowania został określony na dzień 20 grudnia 1955. Nowa jednostka została zorganizowana według etatu Nr 5/167 o stanie 519 wojskowych i 11 pracowników cywilnych. Zachowany został numer jednostki „2555”[3].

Struktura organizacyjna batalionu czołgów i artylerii pancernej Dywizji Zmechanizowanej typu A według etatu Nr 5/167 z 19 września 1955:

  • dowództwo,
  • 1 kompania czołgów średnich,
  • 2 kompania czołgów średnich,
  • 1 kompania dział pancernych
  • 2 kompania dział pancernych (skadrowana),
  • kompania piechoty zmotoryzowanej,
  • bateria przeciwlotnicza,
  • pluton łączności,
  • pluton saperów,
  • pluton transportowo-gospodarczy,
  • drużyna rozpoznawcza,
  • drużyna rozpoznania chemicznego,
  • drużyna regulacji ruchu[4].

Na podstawie rozkazu Nr 0025/Org. Ministra Obrony Narodowej z 2 kwietnia 1957 batalion został rozformowany w terminie do 15 sierpnia 1957.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy ..., s. 150-152.
  2. Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska lądowe 1945-1960 ..., s. 205.
  3. Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy ..., s. 165-166.
  4. Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska lądowe 1945-1960 ..., s. 323.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Chłopek, 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego. Zarys dziejów, Żary: Wydawnictwo „Chroma”, 2005, ISBN 83-922412-3-1, OCLC 69492866.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy. Przekształcenia organizacyjne 1945-1956, Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2003, ISBN 83-88542-53-2, OCLC 830528040.