17 Pułk Artylerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 17 Pułk Artylerii Pancernej. Zobacz też: inne pułki artylerii noszące numer „17”.
17 Pułk Artylerii Pancernej
Historia
Państwo  PRL
Sformowanie 1 grudnia 1952
Rozformowanie 20 grudnia 1955
Tradycje
Kontynuacja 36 batalion czołgów
i artylerii pancernej
Organizacja
Numer JW 2555
Dyslokacja garnizon Żagań (OW Nr IV)
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska pancerne
Podległość 11 Dywizja Zmechanizowana
Skład etat Nr 5/85

17 Pułk Artylerii Pancernej (17 papanc) – oddział wojsk pancernych ludowego Wojska Polskiego.

Na podstawie rozkazu Nr 0045/Org. Ministra Obrony Narodowej z 17 maja 1951 i rozkazu Nr 0026/Org. dowódcy Okręgu Wojskowego Nr IV z 22 kwietnia 1952 został sformowany 17 pułk artylerii pancernej. Termin zakończenia formowania został określony na 1 grudnia 1952.

Pułk został utworzony w garnizonie Żagań, w kompleksie koszarowym przy ulicy Szosa Żarska, na bazie batalionu artylerii pancernej 8 Pułku Czołgów. Jednostka została zorganizowana według etatu Nr 5/85 o stanie 757 żołnierzy i 12 pracowników cywilnych[1]. Pułk wchodził w skład 11 Dywizji Zmechanizowanej.

Struktura organizacyjna pułku artylerii pancernej według etatu Nr 5/85 z dnia 3 marca 1951:

  • dowództwo,
  • 1 batalion artylerii pancernej,
  • 2 batalion artylerii pancernej (skadrowany),
  • batalion czołgów ciężkich,
  • batalion fizylierów,
  • kompania technicznego zaopatrzenia,
  • pluton saperów [2].

Na podstawie rozkazu Nr 0056/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 września 1955 pułk został przeformowany w 36 Batalion Czołgów i Artylerii Pancernej. Termin zakończenia przeformowania został określony na dzień 20 grudnia 1955. Nowa jednostka została zorganizowana według etatu Nr 5/167 o stanie 519 wojskowych i 11 pracowników cywilnych. Zachowany został numer jednostki „2555”[3].

Struktura organizacyjna batalionu czołgów i artylerii pancernej Dywizji Zmechanizowanej typu A według etatu Nr 5/167 z 19 września 1955:

  • dowództwo,
  • 1 kompania czołgów średnich,
  • 2 kompania czołgów średnich,
  • 1 kompania dział pancernych
  • 2 kompania dział pancernych (skadrowana),
  • kompania piechoty zmotoryzowanej,
  • bateria przeciwlotnicza,
  • pluton łączności,
  • pluton saperów,
  • pluton transportowo-gospodarczy,
  • drużyna rozpoznawcza,
  • drużyna rozpoznania chemicznego,
  • drużyna regulacji ruchu[4].

Na podstawie rozkazu Nr 0025/Org. Ministra Obrony Narodowej z 2 kwietnia 1957 batalion został rozformowany w terminie do 15 sierpnia 1957.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy ..., s. 150-152.
  2. Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska lądowe 1945-1960 ..., s. 205.
  3. Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy ..., s. 165-166.
  4. Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska lądowe 1945-1960 ..., s. 323.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Chłopek, 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego. Zarys dziejów, Żary: Wydawnictwo „Chroma”, 2005, ISBN 83-922412-3-1, OCLC 69492866.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy. Przekształcenia organizacyjne 1945-1956, Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2003, ISBN 83-88542-53-2, OCLC 830528040.