17 Pułk Piechoty Obrony Krajowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Pułku Piechoty OK Rzeszów Nr 17. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer „17”.
Pułk Piechoty Obrony Krajowej Rzeszów Nr 17
Landwehr Infanterie-Regimenter Rzeszów Nr 17
Historia
Państwo  Austro-Węgry
Sformowanie 1889
Rozformowanie 1918
Tradycje
Kontynuacja 19 Pułk Strzelców
Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja garnizon Rzeszów
Rodzaj sił zbrojnych c. i k. Obrona Krajowa
Rodzaj wojsk piechota

Pułk Piechoty Obrony Krajowej Rzeszów Nr 17pułk piechoty cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej.

Pułk został sformowany 1 maja 1889 roku z połączenia czterech samodzielnych batalionów piechoty Obrony Krajowej, a mianowicie:

  • Batalionu Piechoty OK Rzeszów Nr 55,
  • Batalionu Piechoty OK Kolbuszów Nr 56,
  • Batalionu Piechoty OK Sanok Nr 57,
  • Batalionu Piechoty OK Jarosław Nr 58.

Okręg uzupełnień – Rzeszów. Sztab pułku oraz I i II batalion stacjonowały w Rzeszowie, III batalion w Jarosławiu, a IV batalion w Sanoku[1].

Kolory pułkowe: trawiasty (grasgrün), guziki srebrne z numerem „17”. W lipcu 1914 roku skład narodowościowy pułku: 97% – Polacy[2].

W latach 1903–1914 komenda pułku oraz wszystkie bataliony stacjonowały w Rzeszowie.

W 1914 roku pułk wchodził w skład 90 Brygady Piechoty OK należącej do 45 Dywizji Piechoty OK (X Korpus)[3].

W czasie I wojny światowej pułk, złożony w zasadzie w całości z Polaków, wziął udział w walkach z Rosjanami w 1914 i 1915 roku w Galicji między innymi w okolicach Limanowej, Bochni i Gorlic. Największe straty jednostka poniosła w bitwie pod Gorlicami. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach: Cmentarz wojenny nr 314 – Bochnia, Cmentarz wojenny nr 198 – Błonie, Cmentarz wojenny nr 65 – Małastów-Kornuta, Cmentarz wojenny nr 358 – Laskowa.

11 kwietnia 1917 roku pułk został przemianowany na Pułk Strzelców Nr 17 (niem. Schützen-Regimenter Nr 17).

Żołnierze[edytuj | edytuj kod]

Komendanci pułku
  • płk Ottokar Albert (1899[1])
  • płk Moritz Neukirch (1903)
  • płk Johann Pregelj (1904-1906)
  • płk Ignaz Schmidt Edler von Fussina (1907-1911[4])
  • płk Edmund Lober (1912)
  • płk Edmund Lober Edler von Karstenrod (1913-1914)
Oficerowie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]