18 Lwowski Batalion Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
18 Batalion Strzelców
Historia
Państwo

 Polska

Sformowanie

1942

Rozformowanie

1947

Nazwa wyróżniająca

Lwowski

Tradycje
Święto

31 października[1]

Nadanie sztandaru

15 września 1946[2]

Dowódcy
Pierwszy

ppłk dypl. Ludwik Domoń

Ostatni

ppłk Aleksander Florkowski

Organizacja
Dyslokacja

Vittorio Veneto (II 1946)[3]

Rodzaj wojsk

Piechota

Podległość

6 Lwowska Brygada Piechoty

Odznaczenia
Ag virtuti.jpg

18 Lwowski Batalion Strzelcówbatalion piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Wchodził w skład 6 Lwowskiej Brygady Piechoty.

Organizacja i szkolenie[edytuj | edytuj kod]

Utworzony ze składu osobowego 18 pułku piechoty 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty, Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Przybył do Iraku w rejon obozu wojskowego Quizil Ribat, w ramach II ewakuacji z ZSRR. Z uwagi na reorganizację 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty z dniem 31 października 1942 roku dokonano rozformowania 18 pułku piechoty i z dniem 3 listopada z większości jego składu osobowego utworzono zgodnie z etatami brytyjskimi 18 batalion strzelców i włączono do 6 Samodzielnej Brygady Strzelców. Następnie z dniem 11 marca 1943 roku 18 batalion strzelców otrzymał miano "18 Lwowski Batalion Strzelców", a 6 Brygada, 6 Lwowskiej Brygady Piechoty. Z dniem tym po rozwiązaniu 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty, batalion wraz z brygadą został dołączony do 5 Kresowej Dywizji Piechoty[4]. Od listopada 1942 roku do przesunięcia batalionu do Palestyny w sierpniu 1943 roku, w batalionie prowadzono intensywne szkolenie i polepszano stan zdrowotny i kondycję żołnierzy[5]. Dalsze dzieje batalionu znajdują się w opisie działań i walk 6 Lwowskiej Brygady Piechoty.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • kompania dowodzenia
    • pluton łączności
    • pluton saperów
    • pluton gospodarczy
  • cztery kompanie strzeleckie
    • poczet dowódcy
    • trzy plutony strzeleckie
      • trzy drużyny strzelców
      • sekcja moździerzy
  • kompania wsparcia
    • pluton moździerzy
    • pluton rozpoznawczy (13 carierów)
    • pluton przeciwpancerny (działa 6-funtowe)

Batalion etatowo liczył 39 oficerów i 744 szeregowych. Posiadał 55 samochodów

Działania batalionu[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie batalion, będąc w składzie wojsk okupacyjnych, pełnił między innymi służbę wartowniczą. W lutym 1946 ochraniał obiekty wojskowe i komunikacyjne w rejonie Vittorio Veneto[6].

Irak 5 kres dp.png Irak cmentarze.png IIkp italia.png M Cassino 7.png Ancona 1944.png Bitwa o Bolonie 1945.PNG

Symbole batalionu[edytuj | edytuj kod]

Sztandar
Sztandar, ufundowany przez społeczeństwo włoskiego miasta Predappio, został wręczony batalionowi 15 września 1946 roku[7].

Na stronie głównej, w środku krzyża kawalerskiego umieszczono białego orła, którego kształt odbiega znacznie od wzoru z roku 1927. Na ramionach krzyża nazwy miast oraz daty ich wyzwolenia, w górnym lewym i prawym dolnym rogu - herb miasta Predappio, a w dolnym lewym i prawym górnym rogu - herb Lwowa. Na stronie odwrotnej w centrum wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej, wobec czego napis: "Bóg, Honor i Ojczyzna" znalazł się na ramionach krzyża kawalerskiego. W lewym górnym rogu - odznaka 2 Korpusu, w prawym górnym - oznaka rozpoznawcza dowództwa 2 Korpusu i oddziałów pozadywizyjnych, w lewym dolnym - oznaka 18 Batalionu Strzelców Lwowskich, noszoną na kołnierzach kurtek, w prawym dolnym - oznaka 5 Kresowej Dywizji Piechoty[7].

Obecnie sztandar eksponowany jest w Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie[8].

Odznaka
Odznaka specjalna: wykonana z białego oksydowanego metalu o wymiarach 21 x 18 mm. Na ażurowej tarczy, lew trzymający koło zębate; jedną łapę opiera na plakietce z cyfrą "18". Nakładana na patki koloru granatowego z żółtą wypustką[9]. Zatwierdzona rozkazem dowódcy 2 Korpusu nr 2 z 4 stycznia 1946 roku.

Żołnierze batalionu[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy batalionu
Zastępcy dowódcy batalionu
  • mjr Franciszek Osmakiewicz (do VI 1944)
  • mjr dypl. Aleksander Florkowski (VI - 10 VIII 1944)[12]
  • kpt. Tadeusz Pawulski (10 VIII 1944 - VI 1945)[12]
  • kpt. Bronisław Łokaj (także p.o. dowódcy baonu)[13][14][15]
Oficerowie

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

19 marca 1969 Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski nadał batalionowi Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari[16]. Dekoracji dokonał 2 października 1972 minister obrony narodowej gen. Stefan Brzeszczyński w sali sztandarowej Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie[17].

Z inicjatywy mjr. Kazimierza Światocho została wykonana urna-wotum z wygrawerowanymi nazwiskami 131 poległych żołnierzy batalionu, którą w 1983 poświęcono na Jasnej Górze[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Święto 18 Lwowskiego Baonu Strzelców. „Biuletyn”. Nr 44, s. 65, Grudzień 1982. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Krząstek i Żak 1997 ↓, s. 169.
  3. Żak 2014 ↓, s. 125.
  4. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 77-79.
  5. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 100-101.
  6. Żak 2014 ↓, s. 143.
  7. a b Murgrabia 1990 ↓, s. 46.
  8. Murgrabia 1990 ↓, s. 123.
  9. Partyka 1997 ↓, s. 82.
  10. Zbiorowa 1988 ↓, s. 2.
  11. Wawer 2009 ↓, s. 240.
  12. a b Panecki (red.) 1994 ↓, s. 239.
  13. Zbiorowa 1988 ↓, s. 205.
  14. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 33, s. 98-99, Grudzień 1977. Koło Lwowian w Londynie. 
  15. Jan Hasiak. Bohaterowie Ziemi Krzeszowskiej. „Rotunda”. Nr 4, s. 1-2, 2003. 
  16. Krzysztof Filipow. Sztandar 18. Lwowskiego Batalionu Strzelców. „Białostockie Teki Historyczne”, Nr 9/2011. Uniwersytet w Białymstoku. ISSN 1425-1930. 
  17. O lwowianach, Lwowie, Małopolsce Wsch. i Wołyniu. Odznaczenia. „Biuletyn”. Nr 23, s. 47, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  18. O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Urna-wotum 18 LBS na Jasnej Górze. „Biuletyn”. Nr 46, s. 38, Grudzień 1983. Koło Lwowian w Londynie. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]