1926 w Wojsku Polskim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kalendarium Wojska Polskiego 1926 – wydarzenia w Wojsku Polskim w roku 1926.

1926[edytuj | edytuj kod]

  • wprowadzono letnią bluzę oficerską[1]

Styczeń[edytuj | edytuj kod]

15 stycznia

Marzec[edytuj | edytuj kod]

18 marca

Kwiecień[edytuj | edytuj kod]

23 kwietnia

Maj[edytuj | edytuj kod]

6 maja

  • Minister Spraw Wojskowych, generał broni Lucjan Żeligowski mianował pułkownika Sztabu Generalnego inżyniera Ludomiła Rayskiego pełniącym obowiązki szefa Departamentu IV Żeglugi Powietrznej M.S.Wojsk[6].

18 maja

  • dotychczasowy II Dywizjon Lotniczy 1 Pułku Lotniczego został przemianowany na II Dywizjon Niszczycielski; w skład dywizjonu włączono 13 i 14 Eskadrę Niszczycielską oraz pluton reflektorów; planowano wyposażenie dywizjonu w samoloty Farman F-68 BN4 „Goliath”, a następnie jego rozwinięcie w pułk[7]

Czerwiec[edytuj | edytuj kod]

29 czerwca

Październik[edytuj | edytuj kod]

15 października

31 października

Listopad[edytuj | edytuj kod]

30 listopada

  • Niższa Szkoła Pilotów w Bydgoszczy została przemianowana na Centralną Szkołę Podoficerów Pilotów[8]

Grudzień[edytuj | edytuj kod]

3 grudnia

  • Komandor Witold Panasewicz, w zastępstwie szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej, zalecił do użytku służbowego „Instrukcję o trałach francuskich Ronarch′a”.

22 grudnia

  • Weszło w życie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów i Ministra Spraw Wojskowych, oraz Ministrów: Spraw Wewnętrznych, Sprawiedliwości, Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 25 listopada 1926 roku w sprawie organizacji kościelnej duchowieństwa wojskowego. Rozporządzenie zostało wydane w wykonaniu art. VII Konkordatu pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską, sporządzonego w Rzymie 10 lutego 1925 roku i ratyfikowanego w Warszawie 30 maja 1925 roku. Zasady organizacji kościelnej duchowieństwa wojskowego i jurysdykcji kościelnej określał załączony do rozporządzenia „Statut Duszpasterstwa Wojskowego w Wojsku Polskim, zatwierdzony przez Stolicę Apostolską dekretem Nuncjusza Apostolskiego dnia 27 lutego 1925 roku”[9]. Wspomnianym nuncjuszem był ks. Lorenzo Lauri. Punkt 20 Statutu o treści: „kapelani wojskowi pełnią obowiązki urzędników stanu cywilnego w stosunku do osób wojskowych i ich rodzin w myśl przepisów przez Kurię wojskową wydanych” został uchylony z dniem 1 stycznia 1946 roku[10]. Owo uprawnienie utracili jedynie kapelani pełniący służbę w ludowym Wojsku Polskim. Uchylenie pkt 20 Statutu nie zmieniło uprawnień kapelanów pełniących służbę w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
 Osobny artykuł: Służba duszpasterska (II RP).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 118.
  2. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1926 roku, poz. 21.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 marca 1926 r., s. 93.
  4. Stefan Czmur, Waldemar Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Dom Wydawniczy „Bellona” i Redakcja Czasopism Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, Warszawa-Poznań 2003, ​ISBN 83-11-09587-6​, ​ISBN 83-902541-3-1​, s. 152.
  5. „Polska Zbrojna” Nr 113 z 25 kwietnia 1926 r. s. 4.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 19 z 6 maja 1926 r., s. 136.
  7. Jerzy Pawlak, Polskie eskadry ..., s. 48-49, 89, 132-133.
  8. Jerzy Konieczny: Kronika lotnictwa polskiego 1241-1945. =Warszawa: 1984, s. 51.
  9. Dz.U. z 1926 r. nr 124, poz. 714
  10. Dz.U. z 1945 r. nr 48, poz. 273

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]