19 Dywizja Strzelecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy radzieckiej/rosyjskiej 19 DS. Zobacz też: 19 Dywizja Piechoty.
19 Dywizja Strzelecka
19-я стрелковая дивизия
Historia
Państwo  ZSRR
 Rosja
 Osetia Południowa
Sformowanie 21 lipca 1922
Rozformowanie 2009
Nazwa wyróżniająca Woronesko-Szumlińska
Tradycje
Rodowód wydzielone oddziały MWO
Kontynuacja 19 Samodzielna Brygada Zmotoryzowana Rosja
Dowódcy
Pierwszy Iwan Bołdin
Ostatni Wasilij Tonkoszkurow
Działania zbrojne
II wojna światowa

II wojna czeczeńska;
Wojna w Osetii Południowej

Organizacja
Numer в/ч 20634
Dyslokacja Tambow
po 2WŚ: Władykaukaz
Rodzaj sił zbrojnych lądowe
Formacja Armia Czerwona
Armia Radziecka
Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej
Rodzaj wojsk piechota, artyleria
Odznaczenia
Order Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego Sztandaru PracyOrder Suworowa II klasy (ZSRR)

19 Dywizja Strzeleckazwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sformowana 21 lipca 1922 r. w Tambowie na bazie jednostek wydzielonych z Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. We wrześniu 1939 roku na bazie dywizji sformowano trzy nowe dywizje: 120 Dywizja Strzelecka, 149 Dywizja Strzelecka, a na bazie 55 pułku strzeleckiego nową 19 Dywizję Strzelców. W składzie 24 Armii Frontu Zachodniego generała G. Żukowa uczestniczyła w bitwie pod Jelnią. W dniach 20 lipca - 29 sierpnia 1941 w ciągłych czołowy atakach na pozycje 2 Grupy Pancernej poniosła straty w wysokości całego równej całemu etatowemu stanowi osobowemu (zabici, ranni i zaginieni: 11 359 żołnierzy i oficerów)[1]. Uczestniczyła również w obronie Moskwy, operacji rżewsko-wiaziemskiej, operacji rżewsko-syczewskiej, trzeciej bitwie o Charków, operacja jasko-kiszyniowskiej, operacji belgradzkiej, operacji Debreczyńskiej

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1941 roku w skład dywizji wchodziły:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Michulec. Bitwa o Jelnię. „Technika Wojskowa Historia”. 6, 2018. Warszawa: Magnum X Sp. z o.o.. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]