1K17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1K17 Sżatije
Ilustracja
1K17 Sżatije
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR/ Rosja
Producent NPO Astrofizyka

Uraltransmaszzawod

Typ pojazdu samobieżny zestaw laserowy
Trakcja gąsienicowa
Załoga brak danych
Historia
Prototypy 1990
Produkcja 1990
Egzemplarze 1 szt.
Dane techniczne
Silnik wysokoprężny, V-84A o mocy 574 kW
Długość 6040 mm
Szerokość 3584 mm
Prześwit 435 mm
Masa bojowa: 41 000 kg
Osiągi
Prędkość 60 km/h
Zasięg 500
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,2 m
Rowy (szer.) 2,8 m
Ściany (wys.) 0,85 m
Kąt podjazdu 30 stopni
Dane operacyjne
Uzbrojenie
promiennik laserowy

km NSWT kal. 12,7 mm

Użytkownicy
brak

1K17 Sżatije, ros. 1К17 Сжатие – samobieżny zestaw laserowy produkcji radzieckiej.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zestaw 1K17 Sżatije (pol. Kompresja) zbudowano na podwoziu armatohaubicy samobieżnej 2S19 Msta-S, jednak zamiast armaty został on uzbrojony w promiennik laserowy. Jego zadaniem było niszczenie urządzeń optoelektronicznych wrogich pojazdów, statków powietrznych i rakiet. Kontakt oczu z emitowaną wiązką laserową powodował prawdopodobnie ślepotę. W nomenklaturze NATO pojazd otrzymał nazwę Stiletto. Do obrony przed piechotą i nisko lecącymi statkami powietrznymi uzbrojono go w karabin maszynowy NSWT kal. 12,7 mm [1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zestaw był wspólnym projektem NPO „Astrofizyka” pod kierownictwem Nikołaja D. Ustinowa (syna marszałka ZSRR Dmitrija Ustinowa) i zakładów Uraltransmaszzawod w Swierdłowsku (ob. Jekaterynburg) pod kierownictwem Jurija W. Tomaszowa. Pierwsze projekty powstały w latach 70. XX wieku. Pomimo wysokiego poziomu utajnienia prowadzonych prac, plany przechwycone zostały przez Pentagon. Pierwsze prototypy przekazano do testów w grudniu 1990 roku i testowano je w latach 1991 – 1992. Zestaw przeszedł testy pozytywnie i został zarekomendowany do przyjęcia na wyposażenie Sił Zbrojnych ZSRR. Z powodu rozpadu ZSRR oraz wysokich kosztów produkcji nie został przyjęty na wyposażenie [2].

Główne uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

W wieży (powiększonej wersji wieży armatohaubicy Msta-S) umieszczone zostało 15 soczewek chronionych płytami pancernymi. Załoga zajmowała miejsca w centralnej części pojazdu. Wieża zawierała wielokanałowy promiennik wykorzystujący laser na ciele stałym na bazie tlenku glinu (Al2O3). Każdy z 12 kanałów optycznych (górne i dolne rzędy soczewek) posiadał swój własny system celowania, co pozwalało na działanie na różnych odległościach i w różnych warunkach. Środkowe soczewki były częścią urządzenia celowniczego - mniejsza i większa soczewka z prawej strony były częścią automatycznego systemu poszukiwania i naprowadzania. Soczewka z lewej strony była częścią dzienno-nocnego celownika optycznego. Każda soczewka posiadała pokrycie antyrefleksyjne.

Promiennik laserowy zasilany był przez główny silnik, generator oraz system baterii zasilający kondensatory umieszczone w tylnej części pojazdu. Zgromadzona energia uwalniana była przez srebrną rurkę uformowaną w zwój i stykała się z cylindrycznym kryształem rubinu o masie 30 kg, co było konieczne dla uformowania finalnego stadium promienia. Rubin umieszczono w specjalnym spiralnym pojemniku z lampami wyładowczymi. Cały ten układ pomagał wzmocnić ogólną wiązkę laserową i zwiększać konwergencję. Według innych źródeł użyty mógł być także Nd:YAG (granat aluminiowo-itrowy domieszkowany neodymem), który powodował silniejszy impuls energii [3].

Zaletą 1K17 była możliwość prowadzenia dokładnego ognia z odległości dwukrotnie większej niż zasięg czołgu oraz natychmiastowy efekt wiązki laserowej. Wadą był ogromny koszt produkcji i cena całego zestawu, a także duży stopień skomplikowania, co uniemożliwiało podjęcie produkcji seryjnej. Ponadto zestaw wymagał absolutnie czystego pola ostrzału [4].

Zachowane egzemplarze[edytuj | edytuj kod]

Wiadomo o jednym zachowanym egzemplarzu przechowywanym w muzeum wojskowo-technicznym w miejscowości Iwanowskoje.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]