1 Brygada Grenadierów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1 Brygada Grenadierów
Ilustracja
Barwy brygady
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie luty 1945
Tradycje
Rodowód 1 Dywizja Grenadierów
Dowódcy
Pierwszy płk Otton Zieliński
Organizacja
Dyslokacja Blairgowire, Glen of Rothers Ho
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 4 Dywizja Piechoty

1 Brygada Grenadierów - brygada piechoty 4 Dywizji Piechoty[1] Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Formowanie rozpoczęto w Szkocji lutym 1945. Zdolność bojową miała osiągnąć do 1 czerwca 1945. W walkach na froncie nie wzięła udziału. Oficerowie wywodzili się z I Korpusu Polskiego, a żołnierze w ok. 80 % z armii niemieckiej lub organizacji Todta, do których to wcześniej zostali przymusowo wcieleni.

Stacjonowała pierwotnie w Blairgowire, a następnie w Glen of Rothers Ho[2]. Wchodziła w skład 4 Dywizji Piechoty. Nawiązywała do tradycji 1 Dywizji Grenadierów walczącej we Francji w 1940.

Skład organizacyjny i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Organizacja i obsada personalna na podstawie 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 DP i ich dowódcy gen. Glabisza. s. 11.

Oznaka rozpoznawcza

Dowództwo i Kwatera Główna

Dowódca brygady[edytuj | edytuj kod]

  • płk Otton Zieliński

Zastępca dowódcy brygady[edytuj | edytuj kod]

  • ppłk dypl. Janusz Sopoćko
  • ppłk Józef Sokol (od XII 1945)[3]
  • szef sztabu – mjr dypl. Aleksander Zając
  • oficer taktyczny – kpt. Mieczysław Gulin
  • oficer informacyjno wywiadowczy – kpt. Antoni Gibiliński
  • oficer łącznikowy – por. Marian Danielewicz
  • oficer łącznikowy – por. Bronisław Kuciak
  • oficer łącznikowy – por. Alfred Józef Skubiejski
  • kwatermistrz – kpt. Leon Bilecki
    • zastępca kwatermistrza – por. Antoni Herbich
    • oficer materiałowy – Tadeusz Edmund Lisowski
    • oficer zaopatrzenia – por. Mikołaj Pawłusewicz
    • oficer techniczny – rtm. Jerzy Lipiński
  • kapelan – ks. Franciszek Orszulik
  • dowódca łączności– por. Jan Andrzej Zakrzewski
    • oficer łączności –ppor. Walenty Domiński
    • oficer łączności – ppor. Adam Kalisz
  • dowódca kompanii sztabowej – por. Jerzy Roman Mirecki
    • dowódca plutonu ochrony – ppor. Czesław Bursa
  • dowódca czołówki naprawczej – por. Leon Poliński

Pododdziały

Oznaki brygady[edytuj | edytuj kod]

  • W brygadzie żołnierze nosili sznury do gwizdka: oficerowie — okrągłe, jedwabne, czerwono-granatowe; podoficerowie — czerwono-granatowe, płaskie, plecione; szeregowcy płaskie, plecione czerwone[4]
  • Patki - granatowe z pąsową (szkarłatną [5])żyłką
  • Otoki: granatowe[2].
  • Znaki na wozach: czarna cyfra na czerwonym tle: sztab - 81; 1 bg: 55; 2 bg: 56; 3 bg: 57[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945: barwa i broń. s. 57.
  2. a b c 4 Dywizja Piechoty ↓, s. 11.
  3. Tadeusz Kryska-Karski|Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 12 str. 40, 1973.
  4. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945 : barwa i broń. s. 216.
  5. wg J. Dembinok "Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie..." s. 43

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Wawer: Organizacja polskich wojsk lądowych w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk: Bellona, 1992. ISBN 83-11-08218-9.
  • 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 Dywizji Piechoty i ich dowódcy gen. Glabisza. Tuchowo: Mała poligrafia WSD Redemptorystów.
  • Józef Dembiniok: Wojsko Polskie we Francji-I Korpus Polski w Wielkiej Brytanii (Oznaki i odznaki Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie / Józef Dembiniok, Bernard Szczech, Andrzej Urbanski). Krajowa Agencja Wydawnicza. ISBN 83-03-00719-X.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945 : barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984. ISBN 83-223-2055-8.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 12. Londyn: 1973.