1 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 1 Dywizji Strzelców Polskich WP na Wschodzie. Zobacz też: 1 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 1.
1 Dywizja Strzelców Polskich
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Polska
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy gen. Gustaw Ostapowicz
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość I Korpus Polski w Rosji

1 Dywizja Strzelców Polskich (1 DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

Dywizja został sformowana jesienią 1917 początkowo w Husatynie, a później w Starym Bychowie. Weszła w skład I Korpusu Polskiego[1].

Organizacja i obsada personalna dywizji[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1917 dywizja etatowo liczyła: 371 oficerów, 36 lekarzy, 52 urzędników, 16927 żołnierzy frontowych, 2308 żołnierzy niefrontowych, około 4500 koni. Stan faktyczny wynosił odpowiednio: 397, 21, 35, 5049, 2002, ok. 2400[2];

Żołnierze dywizji[edytuj | edytuj kod]

Kawalerowie Wstęgi Amarantowej

Na mocy rozkazu dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918 udekorowani zostali za waleczność[3]:

z kompanii inżynieryjnej

  • ppor. Małagowski
  • mł. podof. Leon Wawrzynowicz
  • mł. podof. Jan Onufrowicz
  • saper Mieczysław Oborski
  • saper Breda Stanisław
  • saper Józef Pawlak
  • saper Franciszek Przetocki
  • mł. podof. Jan Strzałkowski
  • mł. podof. Władysław Dreczkowski
  • mł. podof. Tadeusz Strobl
  • mł. podof. Jan Kaniewski
  • mł. podof. Adam Turek
  • mł. podof. Julian Jaronowski
  • saper Feliks Kalina
  • saper Piotr Leszczyński

z legii podchorążych

  • Celestyn Kański*
  • Piotr Borkowski

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Usunięty ze stanowiska dowódcy dywizji po przeprowadzonym bezładnie odwrocie nad rzekę Ołę.
  2. Po usunięciu generała Ostapowicza pełnił w zastępstwie obowiązki dowódcy dywizji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]