1 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 3 pułk artylerii ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Justyn Mokrzecki[1]
Ostatni mjr Władysław Świderski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 1 Dywizja Piechoty Legionów
Jubileusz 25-lecia 1. DP Leg. w Wilnie - uroczystości na placu Łukiskim - widoczna 155 mm haubica wz. 1917; sierpień 1939

1 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (1 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Wilnie, przez 3 pułk artylerii ciężkiej z przeznaczeniem dla 1 Dywizji Piechoty Legionów.

W jego skład weszły dwie trzydziałowe baterie: armat 105 mm por. Konstantego Margusza i haubic 155 mm por. Eugeniusza Szulca[2].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon osiągnął gotowość 30 sierpnia 1939 roku i koleją został przetransportowany do Małkini. Rejon koncentracji w widłach Narwi i Bugu osiągnął 2 września. W kolejnych dniach nadal maszerował w kierunku na Różan i z powrotem do Pułtuska. Rano 6 września jako grupa wsparcia ogólnego wraz z 1 pal wspierał piechotę w obronie Narwi. Po dwudniowych walkach dywizja przeszła do rejonu Wyszkowa z zadaniem obrony Bugu. 9 września Niemcy usiłowali sforsować rzekę. Ataki odparto, straty w artylerii były jednak wysokie. W nocy z 9 na 10 września 1 DP Leg. wycofała się znad Bugu. 1 dac osłaniał odejście piechoty. Poniósł przy tym duże straty od ognia artylerii niemieckiej. 1 baa pozostała z jednym działem[2]. Działon ten walczył jeszcze 14 września pod Jagodnem.

Dywizjon bez 1 baa walczył w nocnym boju pod Kałuszynem, a nocą 12 na 13 września pod Miastkowem Kościelnym stoczył bój z niemieckim oddziałem pancernym. Tu poległ dowódca dywizjonu mjr Justyn Mokrzecki. Jego obowiązki przejął mjr Świderski[2]. Po walce pozostały jedynie dwa działony 155 mm. Ostatni raz prowadziły one ogień 23 września pod Tarnawatką.

Obsada personalna dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca – mjr Władysław Świderski – 8.09 → mjr Mokrzecki –12/13.09 → mjr Jan Pietrzak
  • adiutant – ppor. Leonidas Szulc
  • oficer łącznikowy
  • oficer łączności – ppor. rez. Bogdan Grodzicki (do 12.09)
  • oficer żywnościowy – ppor. rez. Józef Binek
  • oficer zwiadowczy – ppor. Babicki
  • oficer obserwacyjny
  • oficer płatnik – ppor. rez. Wiktor Stapf
  • lekarz dywizjonu – pchor. rez. Kulewicz
  • lekarz weterynarii – por. rez. Stanisław Wilczek
  • dowódca kolumny amunicyjnej – ppor. rez. Jan Kirzkowski
  • dowódca 1 baterii /armaty 105 mm wz. 13/ – por. Konstanty Margusz
  • szef baterii
  • oficer zwiadowczy 1 baterii – ppor. rez. Leon Suchocki
  • oficer ogniowy 1 baterii – ppor. rez. Stefan Goldman
  • dowódca 1 plutonu 1 baterii
  • dowódca 2 plutonu 1 baterii
  • dowódca 2 baterii /haubice 155 mm wz. 17/ – por. Edward Szulc
  • szef baterii
  • oficer zwiadowczy 2 baterii – pchor. rez. Józef Wierzbicki
  • oficer ogniowy 2 baterii – plut. pchor. Józef Sidorkiewicz
  • dowódca 1 plutonu 2 baterii
  • dowódca 2 plutonu 2 baterii
  • dowódca 1 plutonu taborowego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. według: Piotr Zarzycki: 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. s. 31. pierwszym dowódcą dywizjonu był mjr Władysław Świderski; według Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 381. był nim mjr Justyn Mokrzecki
  2. a b c Galster 1975 ↓, s. 382.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.
  • Piotr Zarzycki: 3 Pułk Artylerii Ciężkiej im. Króla Stefana Batorego. Pruszków: Ajaks, 1993. ISBN 83-85621-25-3.