1 Pułk Inżynieryjny (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: 1 Pułk Inżynieryjny.
1 Pułk Inżynieryjny
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Polska
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy ppłk Bolesław Jaźwiński
Ostatni kpt. Jan Skoryna
Działania zbrojne
I wojna światowa
Wojna domowa w Rosji
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk saperzy
Podległość I Korpus Polski

1 Pułk Inżynieryjny (1 pinż) – oddział inżynieryjny Wojska Polskiego na Wschodzie.

Sformowany jako oddział techniczny I Korpusu Polskiego w sierpniu 1917. Latem 1918 rozwiązany. Większość żołnierzy i oficerów powróciła do kraju, gdzie włączyła się do organizowanych jednostek saperskich Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk został sformowany[a] jako oddział techniczny w składzie I Korpusu Polskiego w sierpniu 1917. Jego organizację rozpoczęto 24 lipca w Żydkowicach koło Łunińca, na mocy rozkazu dowódcy I Korpusu. Pierwszym dowódcą był ppłk Bolesław Jaźwiński[b], a zastępcą kpt. Jan Skoryna, który faktycznie organizował pułk. 27 sierpnia 1917 pułk został przedyslokowany do Dubrowy pod Orszą, gdzie rozpoczęła się jego dalsza organizacja i szkolenie[1]. 1 listopada 1917 pułk liczył 30 oficerów i ok. 600 szeregowych. W końcu grudnia 1917, po zakończeniu całkowitej organizacji, jednostka została przeniesiona do rejonu Uborek - Łapicz. Oddział liczył wówczas 1100 żołnierzy. 13 stycznia 1918 pułk rozpoczął przebazowanie w kierunku Bobrujska. Po trzech dniach marszu dyslokowano go w Twierdzy Bobrujsk. Po zmianie dyslokacji dowódcą pułku został kpt. Skoryna[c][d] Niektóre pododdziały pułku brały udział w walkach z oddziałami Armii Czerwonej. W okresie od marca do maja 1918 r. oddziały Korpusu w tym i 1 pinż znalazły się pod zwierzchnictwem politycznym Rady Regencyjnej i rozkazami dowództwa niemieckiego. W tym okresie zorganizowano w pułku szkołę podoficerską saperów pod dowództwem por. Wacława Damrosza oraz szkołę telegraficzną pod dowództwem ppor. Miączyńskiego. Do składu pułku dołączono dywizyjne kompanie inżynieryjne: pierwszą i trzecią.

6 lipca 1918 1 pinż rozwiązano, a część stanów osobowych udała się na Murmań. większość żołnierzy i oficerów powróciła do kraju, gdzie włączyła się do organizowanych jednostek saperskich Wojska Polskiego.

Struktura organizacyjna i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

dowództwo

batalion saperów

batalion techniczny – kapitan Stanisław Magnuszewski, podkapitan Wacław de Lippe-Lipski

  • dwie kompanie telegraficzne
  • kompania reflektorów – podkapitan Artur Czesław Kronenberg, ppor. Witwicki

kompania gospodarcza
szkoła podoficerska
szkoła analfabetów

Oficerowie pułku[edytuj | edytuj kod]

Kawalerowie Wstęgi Amarantowej

Na mocy rozkazu dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918 udekorowani zostali za waleczność[2][3]

  • podkpt. Stanisław Magnuszewski
  • urzędnik Brzozowski
  • saper Janoszewski
  • saper Potapowicz
  • ppor. Stanisław Perko
  • ppor. Antoni Wejtko
  • urzędnik Kwiatkowski
  • st. podof. Walenty Szydłowski
  • st. podof. Józef Sempolski
  • st. podof. Stanisław Ławniczak
  • st. podof. Stanisław Szymko
  • st. podof. Bolesław Gertner
  • st. podof. Józef Siwak
  • st. podof. Józef Strzelecki
  • mł. podof. Sylwester Stawski
  • mł. podof. Józef Lubański
  • mł. podof. Aleksander Szemiot
  • mł. podof. Leon Udymowicz
  • mł. podof. Tomasz Kniaź
  • mł. podof. Rajmond Boski
  • saper Józef Kicieliński
  • saper Tomasz Seniuch
  • rysownik Wacław Barański
  • rysownik Mieczysław Wienzekowski
  • pisarz Jan Pastuszak
  • pisarz Władysław Sobański
  • mł. podof. Albert Siecheń
  • mł. podof. Stanisław Szmurewicz
  • saper Polikarp Klonowski
  • saper Julian Czarnocki
  • saper Józef Wronak
  • saper Jan Rongol
  • chor. Stefan Roeger
  • saper Antoni Siekienniak
  • saper Paweł Kałaniec


Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W rozkazie do Korpusu za Nr. 19 § 4 z dnia 2 września 1917 roku: „P. ob. korpusowego inżyniera podpułkownik Bolesław Jaźwiński doniósł, że 5 sierpnia objął on urząd inżyniera korpusowego i jednocześnie przystąpił do formowania I-go pułku inżynieryjnego i kompanii inżynieryjnych przy dywizjach".
  2. Rozkazem do Armii i Marynarki nr 37 z dnia 22 września 1917: podpułkownik Bolesław Jaźwiński zastaje mianowany dowódcą 1 pułku inżynieryjnego.
  3. Płk Jaźwiński został wyznaczony na dowódcę 2 Dywizji, z jednoczesnym pełnieniem obowiązków dowódcy twierdzy
  4. W rozkazie do I-go Polskiego Korpusu za Nr. 3 § 1 z dnia 24 lipca 1917 roku czytamy: „Formowanie polskiego pułku inżynieryjnego i kierownictwo formowaniem polskich kompanii inżynieryjnych przy dywizjach Korpusu powierzam podpułkownik Bolesławowi Jaźwińskiemu, na którego wkładam również pełnienie obowiązków korpusowego inżyniera.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]