1 Pułk Strzelców Konnych (Księstwo Warszawskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 1 Pułku Strzelców Konnych Księstwa Warszawskiego. Zobacz też: 1 Pułk Strzelców Konnych.
1 Pułk Strzelców Konnych
Historia
Państwo  Księstwo Warszawskie
Sformowanie 1807
Rozformowanie 1813
Działania zbrojne
Druga Wojna Polska
Organizacja
Dyslokacja Piaseczno
Rodzaj wojsk Jazda
Podległość 1 Dywizja
17 Dywizja - 1812[a]
4 Dywizja Jazdy – 1812
DKaw. Sułkowskiego – II 1813
7 Dywizja Jazdy – 1813

1 Pułk Strzelców Konnych oddział jazdy Armii Księstwa Warszawskiego.

Historia pułku[edytuj | edytuj kod]

Wywodził się z konnych oddziałów powstańców województwa łęczyckiego[1], mazowieckiego i rawskiego tworzących w 1806 pułk kawalerii narodowej płk. Jana Michała Dąbrowskiego. W pierwszym okresie istnienia związany z Legią Wielkopolską gen. Dąbrowskiego, mimo że formowany na obszarze działania Legii ks. Poniatowskiego. Nazwa pułku przyjęta została w czerwcu 1807. Zamiennie nazywany był również z francuska pułkiem szaserów.

W 1807 brał udział w działaniach na Pomorzu. W marcu 1807 biwakował w warunkach polowych pod Gdańskiem. W 1808 stacjonował w Piasecznie[2].

W lutym 1813 wszedł w skład Dywizji Kawalerii Antoniego Pawła Sułkowskiego. Później walczył w składzie 7 Dywizji Jazdy Michała Sokolnickiego.

Barwą pułku był kolor pąsowy[3].

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułkiem dowodzili[1]:

  • płk Michał Dąbrowski (1 grudnia 1806)
  • płk Konstanty Przebendowski (9 listopada 1808)
  • płk Józef Sokolnicki (18 stycznia 1813)

Walki pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułk brał udział w walkach w czasie pierwszej wojny polskiej 1807 roku, wojny polsko austriackiej, inwazji na Rosję 1812 roku i kampanii 1813 roku

Żołnierze pułku

Bitwy i potyczki[1]:

  • Pułtusk (25 grudnia 1806)
  • Tczew (23 lutego 1807)
  • oblężenie Gdańska (1807)
  • Raszyn (19 kwietnia 1809)
  • Radzymin (25 kwietnia 1809)
  • Góra (3 maja 1809)
  • Rożki (5 czerwca 1809)
  • Sandomierz (6,7,15 i 16 czerwca 1809)
  • Wrzawy (12 czerwca 1809)
  • Grodno (30 czerwca 1812)
  • Romanów (14 lipca 1812)
  • Rumburg (17 sierpnia 1813)
  • Kirschenstein (19 sierpnia 1813)
  • Seidenberg (31 sierpnia 1813)
  • Haesslich (22 września 1813)
  • Altenberg (2 października 1813)
  • Penig (7 października 1813)
  • Wachau (16 października 1813)

Sztandar[edytuj | edytuj kod]

Opis sztandaru pułku 1 strzelców konnych z 1807 roku[4].

Bławat z tkaniny jedwabnej karmazynowej o wymiarach 61 cm X 61 cm. Pośrodku bławatu aplikowany orzeł z sukna białego wysokości 31 cm, szerokości 38 cm. Korona, berło i jabłko, naszywane cekinami. Kontury orła obszyte sznurkiem srebrnym. Na orle haft z białego jedwabiu w kształcie piórek. Nad orłem napis haftowany jedwabiem żółtym: "Legia I", pod orłem: "I PUŁK LEKKI JAZ." Frędzla srebrna o szerokości 6 cm. Bławat przybity do drzewca czarno malowanego-długość drzewca do tulei 249,5 cm. Tuleja długości 18 cm, na której tablica wysokości 8,8 cm, szerokości 27,5 cm (wraz ze skrzydełkami), grubości 1,8 cm. Na blasze żelaznej, czarno malowanej napisy literami złoconymi: "POLSKIE" na odwrocie: "WOYSKO". Obramowanie tablicy ze skrzydełkami z blachy złoconej. Na tablicy orzeł z blachy dętej, posrebrzanej z koroną złoconą o wysokości 31 cm i szerokości 55 cm. Długość całkowita sztandaru 310 cm.

Sztandar znajduje się w Muzeum Wojska w Warszawie[4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wchodzące w skład dywizyjnej brygady jazdy pułki utworzyły później 4 Dywizję Jazdy Michała Ignacego Kamieńskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]