1 Pułk Ułanów Legionów Polskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy pułku kawalerii Legionów Polskich. Zobacz też: 1 Pułk Ułanów - stronę ujednoznaczniającą.
Odznaka pamiątkowa
Czapka wachmistrza 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich
Rekonstrukcja ułanów legionowych - obchody Święta Niepodległości w Warszawie
Władysław Belina-Prażmowski

1 Pułk Ułanów Legionów Polskichoddział jazdy Legionów Polskich. Ułani tej jednostki, od nazwiska swego dowódcy, nazywani byli „Beliniakami”.

Pułk powstał z utworzonego 13 sierpnia 1914 przez Władysława Zygmunta Belinę-Prażmowskiego 140-osobowego szwadronu ułanów w oparciu o pierwszy 7-osobowy patrol konny, awangardę przemarszu Pierwszej Kompanii Kadrowej 6 sierpnia 1914.

Pułk przez cały swój szlak bojowy pozostawał pod dowództwem Beliny. Ów 7-osobowy patrol konny, pod dowództwem Prażmowskiego-"Beliny” tworzyli: Janusz Julian Głuchowski „Janusz”, Antoni Jabłoński „Zdzisław”, Zygmunt Karol Karwacki „Stanisław Bończa”, Stefan Kulesza „Hanka”, Stanisław Skotnicki „Grzmot”, Ludwik Skrzyński „Kmicic”.

10 sierpnia 1917 roku dowódca Legionów Polskich powierzył dowództwo pułku rotmistrzowi Albertowi Kordeckiemu z 2 Pułku Ułanów[1].

Beliniacy[edytuj]

Dowódcy

Obsada personalna pułku w 1917 r.

Oficerowie:

Podoficerowie:

Kontynuacja[edytuj]

Z tego pułku wyłoniły się następnie trzy oddziały:

Odznaka[edytuj]

Odznaka zaprojektowana przez kpr. Kajetana Stefanowicza, została ustanowiona 5 listopada 1916 roku, ma kształt okrągłej tarczy o średnicy od 41 do 45 mm: z obrzeżem w formie skręconego sznurka, z tłem drobno groszkowanym. Widnieje na nim monogram „1 PU” na tle czapki ułańskiej i dwie daty: „II VIII 1914” - oznaczająca moment wyruszenia patrolu Beliny z Galicji do Królestwa; „V X11916” - dzień ustanowienia odznaki. Odznaka została zatwierdzona w w rozkazie Ministra Spraw Wojskowych 5 maja 1920 roku. Prawo do jej otrzymania mieli żołnierze pełniący służbę co najmniej przez rok. Łącznie nadano blisko 800 odznak.[2]

Przypisy

  1. Odprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 518 [1].
  2. Ordery i odznaczenia nr. 4

Bibliografia[edytuj]

  • „Księga jazdy polskiej”: pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1993