1 Pułk Ułanów Legionów Polskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
Ilustracja
Historia
Państwo  Austro-Węgry
Sformowanie 1914
Rozformowanie 1917
Tradycje
Kontynuacja 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Ostrołęka
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk jazda
Ułan Beliny Putiatycki Werchy
Czapka wachmistrza 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich
Rekonstrukcja ułanów legionowych – obchody Święta Niepodległości w Warszawie
Władysław Belina-Prażmowski

1 Pułk Ułanów Legionów Polskichoddział jazdy Legionów Polskich. Ułani tej jednostki, od nazwiska swego dowódcy, nazywani byli „Beliniakami”.

Pułk powstał z utworzonego 13 sierpnia 1914 przez Władysława Zygmunta Belinę-Prażmowskiego 140-osobowego szwadronu ułanów w oparciu o pierwszy 7-osobowy patrol konny, awangardę przemarszu Pierwszej Kompanii Kadrowej 6 sierpnia 1914.

Pułk przez cały swój szlak bojowy pozostawał pod dowództwem Beliny. Ów 7-osobowy patrol konny, pod dowództwem Prażmowskiego-"Beliny” tworzyli: Janusz Julian Głuchowski „Janusz”, Antoni Jabłoński „Zdzisław”, Zygmunt Karol Karwacki „Stanisław Bończa”, Stefan Kulesza „Hanka”, Stanisław Skotnicki „Grzmot”, Ludwik Skrzyński „Kmicic”.

W lutym i marcu 1917 roku w pułku zostały zorganizowane i przeprowadzone kawaleryjskie kursy (oficerski i podoficerski) oraz dwa kursy administracyjne.

10 sierpnia 1917 roku dowódca Legionów Polskich powierzył dowództwo pułku rotmistrzowi Albertowi Kordeckiemu z 2 pułku ułanów[1].

Beliniacy[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy
Obsada personalna pułku w 1917 r.
Obsada personalna dywizjonu jazdy 23 listopada 1915[2]

1 szwadron

2 szwadron

3 szwadron

4 szwadron

Oficerowie
Podoficerowie i ułani

Kontynuacja[edytuj | edytuj kod]

Z tego pułku wyłoniły się następnie trzy oddziały:

Odznaka[edytuj | edytuj kod]

Odznaka zaprojektowana przez kpr. Kajetana Stefanowicza, została ustanowiona 5 listopada 1916 roku, ma kształt okrągłej tarczy o średnicy od 41 do 45 mm: z obrzeżem w formie skręconego sznurka, z tłem drobno groszkowanym. Widnieje na nim monogram „1 PU” na tle czapki ułańskiej i dwie daty: „II VIII 1914” – oznaczająca moment wyruszenia patrolu Beliny z Galicji do Królestwa; „V XI 1916” – dzień ustanowienia odznaki. Odznaka została zatwierdzona w rozkazie Ministra Spraw Wojskowych 5 maja 1920 roku. Prawo do jej otrzymania mieli żołnierze pełniący służbę co najmniej przez rok. Łącznie nadano blisko 800 odznak[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 518 [1].
  2. Żuławski 1933 ↓, s. 25-26.
  3. Ordery i odznaczenia nr. 4

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]