210 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
210 Dywizja Piechoty
210. Infanterie-Division
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 1942
Rozformowanie 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

210 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana w Kassel na mocy rozkazu z 10 lipca 1942 roku, poza falą mobilizacyjną w IX. Okręgu Wojskowym.

Była to jednostka obrony wybrzeża, działała w północnej Norwegii i Laponii. Poddała się Aliantom w maju 1945 r.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w 1943 roku:

661., 662., 663., 664. i 665. bataliony forteczne, 837. specjalny pułk artylerii nadbrzeżnej (448., 478., 480. i 773. dywizjon artylerii nadbrzeżnej), 3./67 górski oddział łączności; Struktura organizacyjna w 1945 roku: 859. forteczny pułk piechoty(661., 663., 664. i 665. batalion forteczny), sztab brygady fortecznej Lofoten (646., 650., 662. batalion forteczny), 837. specjalny pułk artylerii nadbrzeżnej (448., 478., 480. i 773. dywizjon artylerii nadbrzeżnej), 210. kompania łączności.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • Generalleutnant Karl Wintergerst 15.VII.1942 – 1.II.1944;
  • Generalleutnant Curt Ebeling 1.II.1944 – 8.V.1945;

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Samuel W. Mitcham jr.: Niemieckie siły zbrojne 1939-1945. Wojska lądowe. Ordre de Bataille. Warszawa: Belona S.A., 2009. ISBN 978-83-11-11596-5.