23 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Armata 105 mm wz. 29
haubice kal. 155 mm wz. 17

23 Dywizjon Artylerii Ciężkiej – samodzielny pododdział artylerii Wojska Polskiego okresu II RP.

Zmobilizowany przez 5 Pułk Artylerii Ciężkiej z Krakowa dla 23 Dywizji Piechoty

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

dowódca – mjr Edward Rykiert

  • adiutant – ppor. rez. Tadeusz Trawiński
  • oficer zwiadowczy – ppor. rez. Stanisław Zmijewski
  • oficer łączności – ogn. pchor. Eugeniusz Rutkowski
  • oficer łącznikowy – ppor. rez. Ludwik Obidowicz
  • lekarz – ppor. rez. lek. Porański
  • dowódca 1 baterii – por. Andrzej Uziembio
  • dowódca 2 baterii – por. Jan Kordas
    • oficer ogniowy – ppor. rez. Józef Zgorzelski
    • oficer zwiadowczy – ppor. rez. Marcin Lacko
    • szef baterii – ogn. Józef Fendryk

Mobilizacja[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon rozpoczął mobilizację 24 sierpnia. Z magazynów 5 pac pobrano część sprzętu. Następnego dnia dywizjon przemaszerował do rejonów formowania. 2 bateria zajęła rejon w okolicach Grębałowa, a pozostała część w rejonie Mistrzejowic i Bieńczyc. Z magazynów na Podgórzu pobrana została amunicja. Mimo że jedynie 20% stanu osobowego stanowiły zalążki, formowanie dywizjonu przebiegało bardzo sprawnie. Stwierdzone braki w broni dotyczyły pistoletów oraz fatalnego stanu wozów z poboru.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Instytut Wydawnictw PAX. Warszawa 1990.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków 1995. ​ISBN 83-85621-87-3​.