25 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
25 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy kpt. Edmund Wołkowiński[1]
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 25 Dywizja Piechoty

25 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (25 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Poznaniu, przez 7 pułk artylerii ciężkiej z przeznaczeniem dla 25 Dywizji Piechoty.

W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm[2].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

1 września dywizjon zajął stanowiska ogniowe w rejonie Kalisza na wschodnim brzegu Prosny. W nocy z 3 na 4 września 25 DP opuściła Prosnę i obsadziła południową część przedmościa Koło. Pozostawałą tam do 6 września. W tym dniu dywizjon pomaszerował do Uniejowa. Tam skutecznie wsparł ogniem broniący miasta 60 pułk piechoty. Po walce o Uniejów 25 DP obsadziła północny brzeg Neru. W nocy z 8 na 9 września pomaszerowała dalej do rejonu na, północ od Łęczycy. 9 września otrzymała zadanie zdobycia miasta. O 17:30 dywizjon rozpoczął przygotowanie ogniowe, a potem zwalczał niemiecką artylerię. Kolejne trzy dni dywizjon działał w dywizyjnej grupie artylerii. Pewne trudności nastręczyło mu przekroczenie Bzury. 12 września 25 DP przerwała walkę i wycofała się na północ od Bzury. Po odpoczynku 16 września dywizja nacierała w kierunku wschodnim. 25 dac wszedł do grupy ogólnego działania. 16 września w pasie natarcia dywizji zniszczono 20 czołgów. Straty własne były jednak wysokie. Nie osiągnięto też celu natarcia. Oddziały dywizji otrzymały zadanie przejść do Puszczy Kampinoskiej. 17 września zmasowane niemieckie ataki z powietrza i ciężkiej artylerii spowodowały rozbicie 25 dac. Dowódca dywizjonu - major Wołkowiński zmarł z ran 18 września 1939 roku.

Obsada personalna dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca dywizjonu – kpt. Edmund Wołkowiński
  • dowódca 1 bateria armat – por. Antoni Ciembka
  • dowódca 2 baterii 155 haubic wz.1917 – por. Czesław Szczepaniak [3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł z ran 18 września 1939
  2. Galster 1975 ↓, s. 400.
  3. Organizacja i obsada personalna za: Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 401.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.