27 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
27 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 2 pułk artylerii ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Jerzy Ludwik Paweł Henneberg
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 27 Dywizja Piechoty

27 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (27 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Chełmie, przez 2 pułk artylerii ciężkiej z przeznaczeniem dla 27 Dywizji Piechoty.

W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

15 sierpnia 1939 dywizjon rozpoczął przegrupowanie transportem kolejowym w rejon BydgoszczInowrocław. Tam pozostawał do 28 sierpnia. Będąc już w składzie dywizji, przemieścił się na płd.-zach. od Starogardu i zajął rejon w okolicach Ocypla. 1 września, godzinach przedpołudniowych, 27 DP rozpoczęła marsz w rejon Fordonu, gdzie miała przejść do odwodu Armii Pomorze. 27 dac maszerował przez puszczę Tucholską w kolumnie wschodniej do rejonu m. Osie. Podczas marszu dowódca dywizjonu otrzymywał sprzeczne ze sobą rozkazy. Dywizjon nie dotarł 2 września do walczących z Niemcami oddziałów dywizji. W nocy wszedł na oś marszu 23 pp i razem z nim osiągnął wyznaczony rejon dopiero w godzinach porannych 3 września. Posiadał przy tym znaczne straty w koniach spowodowane nalotami lotniczymi. Na przedmościu bydgoskim walczył wspólnie z II/27 pal i wspierał ogniem 23 pp na rubieży od Wisły do szosy gdańskiej. Poniósł przy tym straty od ognia artylerii niemieckiej.

Po walce wraz z całą dywizją, wycofany został na odpoczynek i uzupełnienie strat. Od 7 września maszerował z dywizją, która stanowiła straż tylną Armii Pomorze. W tym okresie dywizjon prowadził działania opóźniające osłaniając wycofywanie oddziałów piechoty.

W dniach 13-15 września dywizjon wspólnie z baterią 27 pal wspierał walkę batalionów piechoty pod Płockiem. 17 września, w lasach Iłowskich w czasie bitwy nad Bzurą, dywizjon poniósł dotkliwe straty od nieprzyjacielskiego lotnictwa. Zdecydowano przebijać się przez Puszczę Kampinoską do Warszawy lub Modlina małymi grupami. Efekt tych działań był znikomy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 – 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.