28 Pułk Artylerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
28 Pułk Artylerii Pancernej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1949
Nazwa wyróżniająca Saski[a].
Tradycje
Kontynuacja 28 Pułk Czołgów
Dowódcy
Pierwszy ppłk Mikołaj Zubkow
Organizacja
Numer JW 1576[1]
Dyslokacja Śrem[2]
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Podległość 2 Armia WP
Poznański Okręg Wojskowy[2]
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg
Działo pancerne SU-85

28 Saski Pułk Artylerii Pancernej[b][c] – oddział broni pancernej ludowego Wojska Polskiego

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sformowany na podstawie rozkazu dowódcy Armii Polskiej w ZSRR nr 00127 z 5 lipca 1944 jako jednostka odwodu Naczelnego Dowództwa WP.

Po zakończeniu działań wojennych pułk stacjonował w Śremie.

Rozkaz Dowódcy Wojsk Lądowych Nr 0013/Panc z 22 kwietnia 1949 nakazywał Dowódcy OW-IV w terminie do 1 lipca 1949 rozformować 28 Pułk Artylerii Pancernej. Zgodnie z rozkazem pułk miał przekazać 21 SU-85 wraz z załogami do 9 pułku czołgów, a 3 SU-85 do filii centralnej składnicy sprzętu pancernego w Elblągu[3].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku

  • ppłk Mikołaj Zubkow (25 października 1944 r. do końca wojny)

Oficerowie

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Etat 010/462

Samochód pancerny dowództwa BA-64

Dowództwo i sztab

  • 4 x baterie artylerii pancernej
  • kompania fizylierów
  • plutony: dowodzenia, saperów, zaopatrzenia bojowego, remontu, transportowy, sanitarny
  • drużyna gospodarcza

Stan etatowy:

żołnierzy – 318 (oficerów – 62, podoficerów – 101, szeregowych – 155)

sprzęt:

  • działa samobieżne SU-85 – 21
  • samochód pancerny BA-64 – 1
  • samochody – 43
  • motocykle – 2

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Początkowo działał jako jednostka odwodu Naczelnego Dowództwa, następnie na czas walk na Pomorzu, pod Wrocławiem oraz w operacji łużyckiej i praskiej został podporządkowany dowódcy 2 Armii Wojska Polskiego i przeszedł w jej szeregach cały szlak bojowy[4]. Za udział w wojnie odznaczony srebrnym krzyżem orderu Virtuti Militari[5]. 9 sierpnia 1946 roku grupa operacyjna pułku walczyła w miejscowości Horn koło Kościana z oddziałem zbrojnego podziemia "Kościuszki". Zginął jeden żołnierz GO i dwóch partyzantów.

Operacja luzycka.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png Budziszyn 1945 b.png Budziszyn 1945 a.png

Kamuflaż i oznakowanie wozów[edytuj | edytuj kod]

Wozy bojowe malowano farbą olejną koloru ciemno-zielonego. Poszczególne pojazdy mogły różnić się odcieniem, a nawet i kolorem. Jeśli okoliczności tego wymagały, malowano pojazdy w nieregularne plamy różnej wielkości i kształtu. Obok podstawowego koloru wykorzystywano brąz, czerń lub piaskowy. Taki sposób malowania stosowano jednak sporadycznie. Zimą wozy bojowe malowano na biało, tzw. bielidłem. Biel nakładano bezpośrednio na ochronną farbę zieloną, przy czym pokrywano nią albo cały pojazd, albo też tylko część jego powierzchni, tworząc nieregularne plamy deformujące kształt. Zamiast farby mogło być używane wapno[6].

Na wieży malowano orła. Stylizowany, aczkolwiek znacznie uproszczony kształt orła wzorowany był na orle piastowskim. Wysokość orła wahała się od 20 do 40 cm[7].

Oznakowanie taktyczne

Numery taktyczne pułku[8]:

dowódca — 801

  • samochód pancerny BA-64 — 100
  • 1 bateria — 811, 812, 813, 814, 815
  • 2 bateria — 821, 822, 823, 824, 825
  • 3 bateria — 831, 832, 833, 834, 835
  • 4 bateria — 841, 842, 843, 844, 845

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 180 z 19.08.1945 → Stąpor 1965 ↓, s. 1002
  2. W literaturze występują również nazwy Pułk Artylerii Samobieżnej oraz Pułk Artylerii Samochodowej
  3. W początkowym okresie istnienia pułk w nazwie używał numeru 23. Przyczyną był błąd drukarski w rozkazie organizacyjnym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  2. a b Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 428.
  3. Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. s. 143.
  4. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim ... s. 205.
  5. Kazimierz Kaczmarek: Polacy na polach Łużyc. s. 369.
  6. Komornicki 1987 ↓, s. 109.
  7. Komornicki 1987 ↓, s. 109-110.
  8. Komornicki 1987 ↓, s. 119.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07419-4.
  • Magnuski, Janusz: Wozy bojowe LWP : 1943-1983. Magnuski, Janusz. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-06990-5.
  • Kazimierz Kaczmarek: Polacy na polach Łużyc. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1980. ISBN 83-11-06464-4.
  • [red.] Stanisław Stąpor: Organizacja i działania bojowe ludowego Wojska Polskiego w latach 1943-1945. Szkolenie, przegrupowania i działania bojowe 2 Armii WP. Wybór materiałów źródłowych. Tom III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.