2S3 Akacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2S3 Akacja
Ilustracja
2S3 Akacja
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Typ pojazdu

samobieżna haubicoarmata

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

6[1]

Dane techniczne
Silnik

1 x silnik wysokoprężny V12 chłodzony cieczą
o mocy 520 KM (388 kW )

Transmisja

mechaniczna

Długość

8,4 m[1]

Szerokość

3,2 m[1]

Wysokość

2,8 m[1]

Prześwit

0,4 m[1]

Masa

bojowa: 27 000 kg[1]

Moc jedn.

18,9 KM/t

Osiągi
Prędkość

62 km/h[1]

Zasięg

500 km (po drodze)[1]

Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.)

3,00 m

Ściany (wys.)

0,70 m

Kąt podjazdu

60

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x haubicoarmata D-20

1 x 7,62 km

Użytkownicy
Algieria, Armenia, Białoruś, Kuba, Irak, Kazachstan, Libia, ZSRR/Rosja, Syria, Ukraina, Uzbekistan, Wietnam

2S3 Akacja (oznaczenie NATOM1973) – samobieżna armatohaubica konstrukcji radzieckiej, opracowana na bazie prototypowego działa samobieżnego SU-100P z 1949 roku. Pierwsze Akacje weszły na uzbrojenie Armii Radzieckiej w 1973 roku.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie 2S3 - bazuje na radzieckiej haubicoarmacie D-20 kaliber 152,4 mm, którą umieszczono na podwoziu działa samobieżnego SU-100P. Kąt podniesienia lufy wynosi od - 4 do +60 stopni. Wieża może się obracać o 360 stopni.

Akacja była radzieckim odpowiednikiem amerykańskiego działa samobieżnego M109. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych była podstawowym typem działa samobieżnego Armii Radzieckiej i dlatego przystosowano ją do strzelania wieloma rodzajami pocisków. Standardowy pocisk odłamkowo-burzący miał masę 43,6 kg i mógł być wystrzelony na maksymalną odległość 18,5 km, a ze wspomaganiem rakietowym zasięg wzrastał do 24 km. Poza tym do dyspozycji były następujące rodzaje amunicji:

Akacja napędzana jest silnikiem V-12 chłodzonym wodą umieszczonym w przedniej części kadłuba obok kierowcy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

2S3 Akacja były używane przez Armię Radziecką podczas interwencji w Afganistanie i wojny w Czeczenii.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Modele późnych serii produkcyjnych 2S3 Akacja były poddane modernizacji, ich oznaczenie to 2S3M, 2S3M1, 2S3M2 i 2S3M3. Zmodernizowane wersje otrzymały nowy system łączności i kierowania ogniem. Dzięki modernizacji zwiększyła się także szybkostrzelność.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]