2 Dywizja Piechoty (USA)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy amerykańskiej 2 Dywizji Piechoty. Zobacz też: 2 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
2 Dywizja Piechoty
2nd Infantry Division
Second to None!
Nie ma drugiej takiej na świecie!
2 Infantry Div SSI.PNG
Naszywka dywizji na rękaw
Historia
Państwo  Stany Zjednoczone
Sformowanie 21 września 1917
Nazwa wyróżniająca Indianhead
Indianhead
Dowódcy
Pierwszy generał major Charles A. Doyen
Obecny generał major Thomas S. Vandal
Działania zbrojne
I wojna światowa
II wojna światowa
Wojna koreańska
II wojna w Zatoce Perskiej
Wojna w Afganistanie
Organizacja
Dyslokacja Uijeongbu, Fort Lewis
Rodzaj wojsk piechota zmechanizowana
Rodzaj sił zbrojnych United States Department of the Army Seal.svg United States Army

Amerykańska 2 Dywizja Piechoty (ang. U.S. 2nd Infantry Division) jest jedną z dywizji Armii Stanów Zjednoczonych. Pomimo nazwy, która jest pozostałością historyczną, jest jedną z sześciu tzw. dywizji ciężkich (pancerno-zmechanizowanych), składających się z piechoty zmechanizowanej, artylerii, broni pancernej i dużej ilości helikopterów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

I Wojna Światowa[edytuj | edytuj kod]

2. Dywizja została sformowana 21 września 1917 roku w Bourmont we Francji w wyniku połączenia 3. Brygady Piechoty i 4. Brygady Piechoty Morskiej, będąc jedyną jednostką US Army w historii, stworzoną z jednostek armii i piechoty morskiej. Posiadała również dwóch dowódców - gen. Johna A. Lejeune'a z 4. Brygady i brygadiera C. A. Doyena z 3. Brygady, co również było ewenementem - nigdy wcześniej oficerowie USMC nie dowodzili żołnierzami US Army. Dywizja wzięła udział w walkach w lesie Belleau i Chateu-Thierry, odparciu niemieckiej ofensywy wiosennej i w ofensywie Meuse-Argonne. 11 listopada 1918 roku jako jedna z pierwszych jednostek wkroczyła na teren Niemiec, rozpoczynając służbę okupacyjną, trwającą do kwietnia 1919 roku. Podczas walk, jednostka straciła 4478 poległych i 17 752 rannych, wzbogaciła się też o sześciu zdobywców Kongresowego Medalu Honoru (z czego aż pięciu otrzymało go dwukrotnie).

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została przeniesiona do Fortu Sam Houston w San Antonio, gdzie spędziła najbliższe 23 lata, jako jedna z trzech pozostawionych dywizji piechoty w US Army. W sierpniu 1941 roku została reaktywowana jako 2. Dywizja Piechoty, a 27 listopada 1942 przeniesiona do Camp McCoy w Wisconsin, gdzie szkolono ją do walki.

II Wojna Światowa[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1943 roku otrzymała rozkaz wymarszu do Camp Shenks, gdzie dotarła 8 października i tam zaokrętowano ją na statek do Wielkiej Brytanii, gdzie dotarła na wiosnę 1944 roku.

Dywizja jako jednostka nie brała udziału w walkach podczas D-Day, jednak 150 jej żołnierzy ochotniczo lądowało na plaży Omaha. Reszta dywizji wylądowała dnia następnego na plaży Omaha.

Żołnierze kompanii G, 2. batalionu, 38. pułku 2. Dywizji Piechoty schodzą z plaży Omaha, 7.06.1944r.

Pierwsze walki miały miejsce w miasteczku Trevieres, zdobyte po sforsowaniu rzeki Aure. Następnie dywizja uderzyła w kierunku St. Lo, najpierw atakując Berigny oraz Georges d'Elle, a 11 czerwca zaatakowano pozycję blokującą St. Lo, czyli wzgórze 192. Po ciężkich walkach o wzgórze, okupionych wysokimi stratami, Amerykanie skierowali się na Tinchebray, wykorzystując przełamanie pod St. Lo. Po wyzwoleniu Tinchebray, dywizja otrzymała rozkaz zaatakowania niemieckiej twierdzy Brest, mieszczącej bazy U-Bootów.

Brest miał bronić się trzy miesiące, upadł po 39 dniach zaciekłej obrony. Amerykańscy żołnierze najpierw zdobyli wzgórze 154, pozycję blokującą półwysep Dalouas, będący kluczowym punktem obrony Brestu, zaś kolejnym celem był atak na wzgórze 105, który odciął Niemców. Następnie dywizja bezpośrednio uderzyła na miasto, biorąc udział w zaciekłych walkach miejskich, podczas których wysadzano bunkry i stanowiska ogniowe ładunkami wybuchowymi i pociskami z bazook. 18 września 1944 roku Brest skapitulował.

Po walkach, dywizja otrzymała tydzień odpoczynku, po czym skierowano ją do miasteczka St. Vith, gdzie spędziła trzy miesiące. 11 grudnia 1944 roku otrzymała rozkaz zajęcia tam na rzece Roer, jednak wykonanie rozkazu zostało uniemożliwione przez ofensywę w Ardenach, rozpoczętą 16 grudnia. Żołnierze 2. Dywizji zostali zmuszeni, po ciężkich walkach, do cofnięcia się na grzbiet Elsenborn, gdzie wraz z 1. i 99. Dywizją Piechoty powstrzymała ofensywę niemiecką w tym rejonie.

Kpt. James W. Love, dowódca jednostki przeciwpancernej 38. pułku piechoty przy wraku czołgu Panther, grudzień 1944r.

6 lutego 1945 roku, dywizja ruszyła do kontrataku, osiągając 9 marca Ren, jako jedna z pierwszych jednostek alianckich, a następnie wzięła udział w forsowaniu Renu, walcząc o słynny Most Ludendorffa w Remagen i jako pierwsza jednostka amerykańska przekroczyła Ren 21 marca. Następnie zajęła bez walki Gottingen, sforsowała Wezerę i 18 kwietnia wzięła udział wraz z 69. Dywizją Piechoty w walkach o Lipsk. Po zdobyciu Lipska, dywizja przekroczyła rzekę Mulde, jednak została zepchnięta przez niemiecki kontratak w tym rejonie. Dywizję przerzucono na południe, nad dawną granicę niemiecko-czechosłowacką, którą przekroczyła 4 maja jako pierwsza jednostka amerykańska. Ostatnią bitwą dywizji okazał się być atak na Pilzno, przeprowadzony w Dniu Zwycięstwa, 8 maja 1945 roku.

Żołnierze 2. Dywizji w Czechach, maj 1945r.

Co ciekawe, dywizja współdziałała z Brygadą Świętokrzyską NSZ.

2. Dywizja wróciła do Nowego Jorku 20 lipca 1945 i osiągnęła Camp Swift w Bastrop w Teksasie 22 lipca 1945. Tam rozpoczęła szkolenie, przygotowujące do inwazji na Japonię, tam też zastał Dywizję koniec wojny na Pacyfiku.

Straty 2. Dywizji podczas II WŚ to 3 031 poległych, 12 785 rannych, 457 zmarłych w wyniku odniesionych obrażeń oraz 1 034 wziętych do niewoli. Dywizja wzbogaciła się o kolejnych sześciu posiadaczy Kongresowych Medali Honoru, wzięła również do niewoli 70 307 jeńców.

Ordre de bataille podczas wojny[edytuj | edytuj kod]

  • 9. Pułk Piechoty
  • 23. Pułk Piechoty
  • 38. Pułk Piechoty
  • 2. Kompania Rozpoznawcza
  • 2. Batalion Saperów
  • 2. Batalion Medyczny
  • 12. Batalion Artylerii Polowej
  • 15. Batalion Artylerii Polowej
  • 37. Batalion Artylerii Polowej
  • 38. Batalion Artylerii Polowej
  • 741. Batalion Pancerny (jednostka samodzielna)
  • 612. Batalion Niszczycieli Czołgów (czasowo, poszczególne kompanie były przydzielane na pewien czas do pułków piechoty)
  • 702. Kompania Artylerii Lekkiej
  • 2. Kompania Zaopatrzeniowa
  • 2. Kompania Łączności
  • Kompania ochrony sztabu
  • Pluton żandarmerii
  • Orkiestra

Wojna w Korei[edytuj | edytuj kod]

Po pięciu latach od zakończenia II Wojny Światowej, wybuchła wojna w Korei, 2. Dywizja z Camp Swift została ściągnięta alarmowo do tzw. worka pusańskiego 23 lipca 1950 roku, zaś do akcji weszła 24 sierpnia, zastępując wyczerpaną 24. DP na linii rzeki Naktong. Pierwszy raz jej żołnierze wzięli udział w 16-dniowej bitwie, począwszy od 31 sierpnia, gdzie utrzymali swoje pozycje. Później, po błyskotliwym desancie pod Inczhon, żołnierze 2. Dywizji Piechoty zdążali ku granicy z Chińską Republiką Ludową. Kiedy byli o 50 mil od niej, Chińczycy przeprowadzili kontratak, w rejonie rzeki Chongchon. 25 listopada 1950 roku 13. Armia, złożona z tzw. Chińskich Ochotników Ludowych, uderzyła na amerykańską 8. Armię. 2. Dywizja Piechoty osłaniała prawą flankę. Podczas tygodniowych walk, w których jednostka wielokrotnie musiała przebijać się z okrążenia, dywizja utraciła blisko 1/3 swojego pierwotnego stanu. Mimo wszystko, główne siły armii zdołały się wycofać, zadając straszliwe straty Chińczykom.

Żołnierze 2. Dywizji na pozycjach nad rzeką Chongchon, koniec listopada 1950 roku

Do końca wojny dywizja walczyła, zdobywając 18 Kongresowych Medali Honoru, jednostka otrzymała również wyróżnienie w postaci Presidental Unit Citation. W Korei utracono 7 094 poległych, 16 575 rannych i 338 zmarłych w wyniku ran. Po wojnie została zreorganizowana, a następnie skierowana do Strefy Zdemilitaryzowanej, gdzie spędziła kolejnych pięćdziesiąt lat, pilnując granicy.

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

Przez długi czas dywizja była główną amerykańską jednostką w Korei Południowej, gdzie stacjonowały jej dwie brygady. Trzecia brygada dywizji stacjonowała w Fort Lewis w stanie Waszyngton. Niedawno dywizja przeszła głęboką reorganizację. W ramach redukcji sił amerykańskich w Korei została tam tylko jedna brygada dywizji. Druga została przeniesiona z powrotem do Stanów Zjednoczonych. Ponadto dywizja uzyskała nowo sformowaną czwartą brygadę, również bazowaną w USA. Tak więc w chwili obecnej (2007) dywizja ma jedną ciężką brygadę w Korei i trzy lżejsze brygady (uzbrojone w pojazdy Stryker) w Fort Lewis.

Schemat organizacyjny

Dywizja jest wyjątkowa w armii amerykańskiej gdyż w jej skład wchodzą również żołnierze koreańscy. Służy ich w niej obecnie około tysiąc, na podstawie specjalnej umowy między rządami obu państw.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons