2 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 2 Dywizji Strzelców Polskich WP na Wschodzie. Zobacz też: 2 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 2.
2 Dywizja Strzelców Polskich
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Polska
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy gen. Józef Szamota
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość I Korpus Polski w Rosji

2 Dywizja Strzelców Polskich (2 DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

Historia dywizji[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana jesienią 1917 roku w Żubcowie, w składzie I Korpusu Polskiego[1]. Dowódcą dywizji był generał major Józef Szamota.

Według etatu dywizja miała liczyć 371 oficerów, 36 lekarzy, 52 urzędników, 16.927 żołnierzy frontowych i 2308 żołnierzy niefrontowych oraz około 4500 koni, natomiast stan ewidencyjny w grudniu 1917 roku liczył 372 oficerów, 13 lekarzy, 17 urzędników, 3494 żołnierzy frontowych i 863 żołnierzy niefrontowych oraz około 530 koni[2].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]