2 Dywizjon Artylerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2 Dywizjon Artylerii Pancernej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1943
Rozformowanie 1945[a]
Tradycje
Rodowód 2 dywizjon artylerii przeciwpancernej
Dowódcy
Pierwszy mjr Kowalenko
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Podległość 2 Warszawska Dywizja Piechoty

2 Dywizjon Artylerii Pancernej[b] – samodzielny pododdział broni pancernej ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sformowany w obozie sieleckim 14 maja 1943 według etatu nr 04/504 jako dywizjon artylerii przeciwpancernej wyposażony w 45 mm armaty przeciwpancerne. mjr Kowalenko Przeformowany na mocy rozkazu dowódcy Armii Polskiej w ZSRR nr 006 z 7 maja 1944 na samodzielny dywizjon artylerii samobieżnej. W działa samobieżne Su-76 wyposażony został 5 czerwca 1944[1].

Żołnierze dywizjonu złożyli przysięgę w obozie sielskim 15 lipca 1943. Dowódcą dywizjonu był mjr Kowalenko[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon prowadził działania bojowe w składzie 2 Dywizji Piechoty z 1 Armii Wojska Polskiego.

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo[c]

  • pluton dowodzenia,
  • 3 baterie dział samobieżnych
  • drużyny: zaopatrzenia bojowego, remontowa, gospodarcza, punkt sanitarny

Razem:

żołnierzy – 165 (oficerów – 51, podoficerów – 73, kanonierów – 41)

sprzęt:

  • działa samobieżne SU-76 – 13
  • samochód pancerny BA-64 – 1
  • samochody – 19
  • motocykle – 4

Kamuflaż i oznakowanie wozów[edytuj | edytuj kod]

Wozy bojowe malowano farbą olejną koloru ciemno-zielonego. Poszczególne pojazdy mogły różnić się odcieniem, a nawet i kolorem. Jeśli okoliczności tego wymagały, malowano pojazdy w nieregularne plamy różnej wielkości i kształtu. Obok podstawowego koloru wykorzystywano brąz, czerń lub piaskowy. Taki sposób malowania stosowano jednak sporadycznie. Zimą wozy bojowe malowano na biało, tzw. bielidłem. Biel nakładano bezpośrednio na ochronną farbę zieloną, przy czym pokrywano nią albo cały pojazd, albo też tylko część jego powierzchni, tworząc nieregularne plamy deformujące kształt. Zamiast farby mogło być używane wapno[2].

Na wieży malowano orła. Stylizowany, aczkolwiek znacznie uproszczony kształt orła wzorowany był na orle piastowskim. Wysokość orła wahała się od 20 do 40 cm[3].

Oznakowanie taktyczne

Numery taktyczne dywizjonu[4]:
dowódca — 200

  • 1 bateria — 201, 202, 203, 204
  • 2 bateria — 205, 206, 207, 208
  • 3 bateria — 209, 210, 211, 212

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz naczelnego dowódcy Wojska Polskiego nr 00248/org z 14 września 1945
  2. W literaturze występują również nazwy Dywizjon Artylerii Samobieżnej oraz Dywizjon Artylerii Samochodowej
  3. Etat 04/568 z poprawkami

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Komornicki 1987 ↓, s. 211.
  2. Komornicki 1987 ↓, s. 109.
  3. Komornicki 1987 ↓, s. 109-110.
  4. Komornicki 1987 ↓, s. 120.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07419-4.
  • Magnuski, Janusz: Wozy bojowe LWP : 1943-1983. Magnuski, Janusz. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-06990-5.