2 Eskadra Wywiadowcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2 Eskadra Lotnicza
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 5 listopada 1918
Rozformowanie 18 stycznia 1921
Nazwa wyróżniająca Oddział lotniczy w Lublinie
Dowódcy
Pierwszy mjr. Jerzy Syrokomla-Syrokomski
Ostatni por. Wiktor Robotycki
Organizacja
Dyslokacja Lublin, Dęblin

2 eskadra wywiadowcza – jednostka polskiego lotnictwa wojskowego w okresie walk o granice Rzeczypospolitej.

Formowanie, zmiany organizacyjne i walki eskadry[edytuj | edytuj kod]

Za datę jej sformowania przyjmuje się 5 listopada 1918 roku, dzień w którym to przejęto od Austriaków w Lublinie lotnisko wraz z samolotami i sprzętem.

W listopadzie i grudniu 1918 roku jednostka istniała pod nazwą „Oddziału lotniczego w Lublinie”[1]. Na początku grudnia przybył przysłany z Warszawy przez władze centralne mjr pil. Jerzy Syrokomla-Syrokomski, który przystąpił do formowania 2 eskadry lotniczej.

Początkowo wyposażenie oddziału stanowiło pięć samolotów typu Lloyd C.V Fornir.

Na początku 1919 roku jednostka otrzymała nazwę 2 eskadra lotnicza a wkrótce 2 eskadra wywiadowcza[2]. Formowanie zakończono w marcu 1919 roku, kiedy to eskadrę skierowana do dyspozycji gen. Aleksandra Babiańskiego operującego pod Kowlem. Z powodu braku tam lotniska mjr. Syrokomla-Syrokomski rozpoczął organizowanie wysuniętego lotniska we Włodzimierzu Wołyńskim.

W kwietniu 1919 roku dowództwo eskadry objął porucznik Wiktor Robotycki. W czasie przewożenia sprzętu na lotnisko polowe prawie cały sprzęt latający spalił się w czasie pożaru pociągu. Wkrótce rozpoczęto kompletowanie sprzętu i części zamiennych. Uszczuplona eskadra posiadająca 2-3 samoloty Albatros C.1 i Rumpler C.I przeszła najpierw do Włodzimierza, a wkrótce do Równego, gdzie wszedł w skład II Grupy.

Wiosną 1920 roku eskadra została przydzielona do udziału w ofensywie na Kijów, ale z powodu braków sprzętowych wkrótce zawrócono ją do Równego, a potem do Łucka. Pomimo bardzo słabego wyposażenia piloci eskadry wykonywali wiele lotów bojowych. W końcu lipca do 2 eskadry wcielono personel 9 eskadry[1], która z powodu braku sprzętu nie była w stanie działać samodzielnie.

13 sierpnia 1920 roku posiadała 6 samolotów, bazowała przy dowództwie frontu środkowego w Lublinie. Jednak po kilku dniach służby została skierowana do uzupełnienia do Dęblina, gdzie doczekała rozejmu.

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadry 1. i 2. połączono tworząc 1 eskadrę wywiadowczą w Białymstoku. Eskadra ta została później przemianowana na 35 eskadrę liniową 3 pułku lotniczego stacjonującego w Poznaniu.

Podczas wojny o granice 2 eskadra wykonała 193 loty bojowe w łącznej ilości 434 godzin przebytych nad terenami nieprzyjaciela[3]

Personel 2 eskadry[edytuj | edytuj kod]

Porucznik Wiktor Robotycki – ostatni dowódca eskadry

Piloci:

  • mjr Jerzy Syrokomla-Syrokomski
  • porucznicy Witold Robotycki, Henryk Skoczdopole, Matula
  • podporucznicy Kazimierz Kunicki, Lipczyński, Wojciech Woyna
  • sierżanci Jan Kauba, Stefan Niewitecki, Antoni Karliński, Marjan Pałuczak, Stefan Karpiński, Stefan Zajc, Karol Jacon, Stanisław Tondys, Maurycy Zieber, Jan Wnuk, Józef Rejman, Edmund Krzyżanowski

Obserwatorzy:

  • porucznicy inż. Karol Słowik, Zygmunt Tebinka, Bronisław Niski, Leonard Zbigniew Lepszy, Piotr Kurbatow, Kazimierz Olechowicz
  • podporucznicy Kazimierz Belina-Brzozowski, Wiktor Ryl, Jan Latawiec, Jan Żardecki, Wacław Kościankowski, Antoni Misiejuk, Eljasz Herman, Pawłowski
  • podchorążowie Czesław Zawisza, Tomasz Bierzyński, Bohdan Prawecki, Michał Franciszek Bochenek

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiktor Brummer, Wacław Zawadzki. Spis byłych oddziałów Wojska Polskiego. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 2 (183), 2000. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona. ISSN 1640-6281. 
  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)
  • Eugeniusz Misiewicz, Paweł Brodzisz: 2a Eskadra Wywiadowcza (1918-1921) w fotografiach z albumu Feliksa Przystupy. Łęczna: Centrum Kultury w Łęcznej, 2010. ISBN 978-83-931205-8-1. (pol.)
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.