2 Pułk Inżynieryjny (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: 2 Pułk Inżynieryjny.
2 Pułk Inżynieryjny
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Polska
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy kpt. Artur Górski
Działania zbrojne
I wojna światowa
Wojna domowa w Rosji
Organizacja
Dyslokacja Besarabia
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk saperzy
Podległość II Korpus Polski

2 Pułk Inżynieryjny (2 pinż) – oddział inżynieryjny Wojska Polskiego na Wschodzie.

Historia 2 Pułku Inżynieryjnego[edytuj | edytuj kod]

Początek 2-go Pułku Inżynieryjnego datuje się od stycznia i lutego 1918r. w którym to czasie na froncie rumuńskim Besarabii samorzutnie formuje się kompanie saperów kpt. Artura Górskiego, kpt. Zajączkowskiego, ś.p. ppor. Ejzerta, por. Szymańskiego i por. Puchalskiego oraz ppor. Kossobudzkiego - łączą się dnia 2 lutego 1918 roku na rozkaz dowódcy II Korpusu, generała Stankiewcza, w 2-gi Pułk Inżynieryjny, pod dowództwem kapitana Artura Górskiego. Przez cały czas, aż do bitwy Kaniowskiej, pułk reorganizuje się i szkoli, a wytężona praca jego dzielnego i energicznego dowódcy oraz oficerów i szeregowych sprawia w krótkim czasie, że pułk zajmuje jedno z pierwszych miejsc w Korpusie. Podczas przemarszu Korpusu na wschód i defilady w Humaniu w pierwszej połowie kwietnia 1918 roku powszechną uwagę zwraca na siebie dziarskim wyglądem 2-gi Pułk Inżynieryjny za co oddział zostaje wyróżniony rozkazem dowództwa Korpusu. „Niniejszym zaświadczam, że rozkazem II-go Polskiego Korpusu dnia 7 maja 1918 r. (Dowódca generał Haller) — kapitan Artur Górski, dowódca 2-go Inżynieryjnego Pułku, wyróżniony za energię i owocną pracę przy doprowadzeniu 2-go Pułku Inżynieryjnego do znakomitego stanu pod względem frontowym i technicznym”[1].

Bój pod Kaniowem[edytuj | edytuj kod]

W boju pod Kaniowem 2 Pułk Inżynieryjny liczy 42 oficerów i 860 szeregowych, bitwa trwała od nocy z 10-11 maja, gdzie Niemcy uderzają na Polaków. W wyniku rozmów II Korpus składa broń i jest przewożony do obozów jenieckich w Białej Siedleckiej, Brześciu, Gustroniu, Pachimina i Bressen. Duża ilość żołnierzy przedziera się i zbiega. Rozproszeni po całej Ukrainie żołnierze II Korpusu stwarzają wkrótce Ośrodek formowania niezależnych oddziałów wojska polskiego na Murmaniu, Syberii i na Kubaniu. 2-gi Pułk Inżynieryjny zostaje wysłany do obozu w Masłówce, potem w Białej Siedleckiej. Po 11 listopada 1918 roku powstaje 1 Pułk Inżynieryjny pod dowództwem kpt. Artura Górskiego oraz wielu oficerów z byłego 2-go Pułku Inżynieryjnego II Korpusu Polskiego na Wschodzie[2].

Struktura organizacyjna i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

dowództwo

  • Dowódca - kapitan Artur Górski
  • zastępca Dowódcy - kapitan Mikołaj Kolankowski
  • zarządzający gospodarką - por Jerzy Rosman
  • adiutant - ppor.Józef Kossobudzki
  • szef łączności - ppor. Stanisław Gadomski
  • oficer do zleceń - ppor. Eustachy Gorczyński
  • lekarz - por. Aleksander Wośkowski

Pierwsza Kompania saperska

  • dowódca — por. Roman Szymański
  • oficerowie - ppor. Adolf Szmidt, Jerzy Kulesza, Konstanty Chełmowski i Aleksander Bogucki.

Druga Kompania saperska

  • dowódca - ppor. Marian Ejzert
  • oficerowie - ppor. Józef Borowiak, Bolesław Liszewski i Emil Jabłoński

Trzecia Kompania Kolejowa

  • dowódca - ppor. Wiktor Puchalski
  • oficerowie - ppor. Ludwik Czernichowski, Andrzej Wasiutyński, Zygmunt Urban, Wacław Skrzyński, Antoni Święcicki i Eugeniusz Karbowski.

Czwarta Kompania Łączności

  • dowódca - kapitan Mikołaj Zajączkowski
  • oficerowie -kpt. Zygmunt Grodziński, ppor. Zbigniew Ernber-Stojowski i Stanisław Pawlukas.

Park Saperski

  • dowódca - por. Zygmunt Sielużycki, ppor. Aleksander Stankiewicz.

Oficerowie pułku

  • mjr Bolesław Bołsunowski, kpt. Zdzisław Ciechoński, por. Józef Michałowski, por. inż. Józef Wesołowski, por. Jan Swolkień, por. Stanisław Perko, ppor. Mieczysław Basiewicz, Edward Krąkowski i Eugeniusz Moroński.

Symbole Pułku[edytuj | edytuj kod]

Odznaka Pułku
Odznakę stanowi stylizowany srebrny orzeł ze złożonymi skrzydłami, w centrum ażurowe koło zębate, a na nim kotwica ze skrzyżowanym toporkiem i łopatą, splecione łańcuchem kotwicznym. Na kotwicy u góry rok 1918, cyfra 2 i napis INŻYNIERYJNY WP. Poniżej zębatki znajdują się dwa skrzyżowane rzymskie miecze. Dwuczęściowa - wykonana w tombaku srebrzonym i złoconym, na rewersie przymocowana tarcza z wybitą historią pułku SOROKI 23/I, CZĘCZELNIK 26/III, HUMŃ 7/IV, MASŁÓWKA 12/V, MRONOWSKI 13-14V, STEPAŃCE 11/V. Wymiary: 46 x 34 mm Wykonanie: Stanisław Lipczyński - Warszawa[3]

Sztandar
26 marca 1918 w miejscowości Olgopol Pułk otrzymał sztandar od Rady Wojskowej II Korpusu[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Szugajew Saperzy w służbie Polsce s.105-106
  2. Adam Szugajew Saperzy w służbie Polsce s.107
  3. Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 349.
  4. Z.J. Cutter "Saperzy Polscy 1918 - 1939" s. 34

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Szugajew: Saperzy w służbie Polsce. Londyn: 1985.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Zdzisław Józef Cutter "Saperzy Polscy 1918 - 1939 organizacja, szkolenie i wyposażenie materiałowo - technicznie" Wrocław 2001 ​ISBN 83-87384-05-4