2 Pułk Strzelców Konnych (Królestwo Kongresowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 2 Pułku Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego. Zobacz też: 2 Pułk Strzelców Konnych.
2 Pułk Strzelców Konnych
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1815
Dowódcy
Pierwszy płk Tadeusz Suchorzewski
Ostatni płk Ignacy Żeliński
Działania zbrojne
Powstanie listopadowe
Organizacja
Dyslokacja województwo mazowieckie:
Rodzaj wojsk Jazda
Podległość 2 brygada Dywizji Strzelców Konnych
Aleksandra Fiodorowna, żona cara Mikołaja I, patronka i szefowa pułku

2 Pułk Strzelców Konnych – pułk jazdy polskiej okresu zaborów.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sformowany w 1815[1]. Od 20 maja 1829 - Pułk Strzelców Konnych Najjaśniejszej Cesarzowej i Królowej Aleksandry Nr 2[1]. Składał się z czterech szwadronów i piątego rezerwowego. Szwadrony pierwszy i drugi stanowiły 1 dywizjon, a trzeci i czwarty wchodziły w skład 2 dywizjonu. Szwadron dzielił się na dwa półszwadrony, każdy półszwadron na dwa plutony, każdy pluton na półplutony czyli sekcje. Pluton dzielił się także na oddziały, czyli trójki, po trzy roty każdy[2]. Wchodził w skład 2 brygady Dywizji Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego[3].

Ubiór[edytuj | edytuj kod]

Barwą pułku był kolor biały[4].

Kurtka szaserska zielona z kolorowymi wypustkami i łapkami na kołnierzu, białymi guzikami z numerem 2 . Naramienniki metalowe białe z podszewką barwy białej.

Lejbiki sukienne zielone z wypustkami koloru białego na kołnierzu i rękawach oraz na naramiennikach z sukna zielonego. Spodnie paradne zielone z lampasami szerokimi barwy białej i karwaszami skórzanymi do kolan.

Konie[edytuj | edytuj kod]

Pułk posiadał konie siwe[4]

  • 1 szwadron - konie białe
  • 2 szwadron - konie siwe, ogony i grzywy siwe
  • 3 szwadron - konie siwe, ogony i grzywy mogły być czarne
  • 4 szwadron - konie siwe różne, w tym konie z hreczką
  • trębacze - konie siwo-srokate

Konie żołnierskie miały ogony obcięte do kolon i przerywane. Konie oficerskie - anglizowane (anglizowanie polegało na przecinaniu tych mięśni, które sprawiają, że ogon koński w naturalny sposób przylega do zadu).

Dyslokacja pułku[edytuj | edytuj kod]

Stanowisko: województwo mazowieckie[1] Miejsce dyslokacji w 1830

  • sztab - Łowicz
  • 1 szwadron - Łowicz
  • 2 szwadron - Łowicz
  • 3 szwadron - Łowicz
  • 4 szwadron - Łowicz
  • rezerwa - Gąbin

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[1]

  • płk Tadeusz Suchorzewski (20 stycznia 1815),
  • płk Kazimierz Skarżyński (1828 do 10 stycznia 1831),
  • ppłk Franciszek Czarnomski (od 25 lutego 1831 płk),
  • ppłk Feliks Roszkiewicz (14 lipca 1831),
  • płk Ignacy Żeliński

Oficerowie

Walki pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego.

Bitwy i potyczki[1]:

  • Stoczek (14 lutego)
  • Grochów (19 i 25 lutego)
  • Dębe Wielkie (31 marca)
  • Cegłów (1 kwietnia)
  • Górzno (3 kwietnia)
  • Garwolin (7 kwietnia)
  • Boreml (19 kwietnia)
  • Mińsk i Ostrołęka (26 kwietnia)
  • Złotoryja (24 maja)
  • Szymanów (15 sierpnia)
  • Krynka (28 sierpnia)
  • Rogoźnica (29 sierpnia)
  • Markuszów (13 września)

W czasie walk pułk za swoje zasługi otrzymał 16 krzyży złotych i 12 srebrnych[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej, 1925.
  • Bronisław Gembarzewski: Żołnierz polski. Ubiór, uzbrojenie i oporządzenie. Tom IV. Od 1815 do 1831 roku. Warszawa: 1966.
  • Bronisław Gembarzewski: Wojsko Polskie - Królestwo Polskie 1815-1830. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-48-3.
  • Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce. T.3. Lwów, Warszawa, Kraków: Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1923.
  • Karol Linder: Dawne Wojsko Polskie. Ubiór i uzbrojenie. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1960.