3,6-metrowy teleskop ESO

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3,6-metrowy teleskop ESO[1][2]
Ilustracja
Państwo  Chile
Organizacja Europejskie Obserwatorium Południowe
Lokalizacja Pustynia Atakama, Chile
Wysokość n.p.m. 2375 m
Zakres widma optyczne, bliska podczerwień
Ukończenie budowy „pierwsze światło” 7 listopada 1976
Gruntowna przebudowa 1999
Średnica zwierciadła 3,566 m
Rozdzielczość kątowa 0,2 ''
Powierzchnia zwierciadła 8,8564 m²
Montaż widełkowy paralaktyczny
Kopuła sferyczna
Położenie na mapie Chile
Mapa lokalizacyjna Chile
3,6-metrowy teleskop ESO[1][2]
3,6-metrowy teleskop ESO[1][2]
29°15′39,49″S 70°43′54,08″W/-29,260970 -70,731690
Strona internetowa

3,6-metrowy teleskop ESOteleskop należący do Europejskiego Obserwatorium Południowego znajdujący się w Obserwatorium La Silla położonym około 600 km na północ od Santiago de Chile. Jeden z największych teleskopów optycznych zbudowanych w latach 70. XX wieku. Został uruchomiony w 1976, ale ciągła modernizacja jego komponentów sprawia, że jest jednym z najbardziej efektywnych instrumentów. Teleskop wykorzystuje optykę adaptatywną[3].

Zdolność obserwacyjna[edytuj | edytuj kod]

Teleskop może obserwować obiekty o kącie godzinnym od −5,5 do 5,5, poniżej 70° odległości zenitalnej oraz od −120° do 29,5° deklinacji (co oznacza, że teleskop może obserwować obiekty „po drugiej stronie bieguna południowego”, w zakresie do −60°).

Obserwacji nie prowadzi się, gdy występują następujące warunki pogodowe:

  • prędkość wiatru powyżej 20 m/s,
  • wilgotność powietrza powyżej 90%,
  • temperatura nie wyższa niż 2° powyżej punktu rosy,
  • obecność rosy na kopule,
  • zachmurzenie nieba zagrażające deszczem[4].

Poszukiwanie planet pozasłonecznych[edytuj | edytuj kod]

Teleskop jest najważniejszym na Ziemi instrumentem wykorzystującym spektrograf HARPS (High Accuracy Radial velocity Planet Searcher), od modernizacji i rozpoczęcia badań metodą pomiarów prędkości radialnej odkrył ponad 150 egzoplanet. W odróżnieniu od Teleskopu Kosmicznego Keplera HARPS bada układy słoneczne bliskie Ziemi, co umożliwia przeprowadzenie dodatkowych obserwacji. Instrument odkrył HD 85512 b – jest ona uważana za najlepszą dotąd odkrytą superziemię, na której mogło rozwinąć się życie[5][6]. W 2012 odkryto planetę w układzie najbliższej nam gwiazdy – Alfy Centauri[7].

Inne odkrycia[edytuj | edytuj kod]

Zespół astronomów prof. Grzegorza Pietrzyńskiego odkrył pierwszy układ podwójny OGLE-LMC-CEP-0227, w którym jedna z gwiazd jest cefeidą[8]. Teleskop wykorzystywany był także podczas projektu Araucaria, dzięki któremu zmierzono odległość do Wielkiego Obłoku Magellana, a to umożliwi wyznaczenie stałej Hubble’a z dokładnością do 3%[9][10].

Aparatura badawcza wycofana z użycia[edytuj | edytuj kod]

  • CES – spektrograf pracujący w paśmie 346–1028 nm,
  • EFOSC2 – kamera oraz spektrograf przeznaczony do badań słabo widocznych obiektów,
  • TIMMI-2 – wielofunkcyjne narzędzie przeznaczone do badań w podczerwieni (zakres pracy od 3 do 25 mikrometrów)[11].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]