30. Flotylla U-Bootów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

30 Flotylla U-Bootów (niem. 30. Unterseebootsflottille) − flotylla Kriegsmarine okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej, tzw. zaginiona flota Hitlera. Okręty podwodne przetransportowano niegdyś drogą lądową – 2 tysiące mil, czyli ponad 3,2 tysiąca kilometrów – by atakowały radzieckie statki i okręty na Morzu Czarnym. Pod koniec wojny trzy z nich zostały zatopione w pobliżu wybrzeży Turcji.

Jednostki[edytuj | edytuj kod]

Flota składała się z 6 okrętów podwodnych typu IIB
Okręt Skreślenie ze stanu floty Przyczyna Lokalizacja wraku
U-9 20.08.1944 Zatopiony podczas nalotu radzieckiego na port Konstanca podniesiony 22 października 1944, złomowany po 12 grudnia 1945
U-18 25.08.1944 Zatopiony przez własną załogę w Konstancy Konstanca (Rumunia)
U-19 11.09.1944 Samozatopienie u wybrzeży Turcji (Morze Czarne) na głębokości 1000 stóp (ponad 300 metrów) trzy mile morskie od innego tureckiego miasta Zonguldak
U-20 10.09.1944 Samozatopienie u wybrzeży Turcji (Morze Czarne) spoczywa w odległości około dwóch mil morskich od brzegu Turcji (3,7 kilometra) na głębokości 80 stóp (ponad 24 metrów)
U-23 10.09.1944 Samozatopienie u wybrzeży Turcji (Morze Czarne) leży na dwukrotnie większej głębokości, około trzech mil morskich (5,5 kilometra) od miasta Agva w Turcji
U-24 25.08.1944 Samozatopienie w Konstancy Konstanca (Rumunia)

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy 30. Unterseebootsflottille
Nazwisko Stopień od do
Helmut Rosenbaum Kapitänleutnant 10.1942 05.1944
Clemens Schöler Kapitänleutnant 05.1944 07.1944
Klaus Petersen Kapitänleutnant 07.1944 10.1944

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przetransportowano je drogą lądową przez całą okupowaną przez hitlerowców Europę, z niemieckiego portu Kilonia nad Bałtykiem do rumuńskiej Konstancy nad Morzem Czarnym. Wcześniej wszystkie U-Booty polowały na brytyjskie statki i okręty na Morzu Północnym. W 1941 r., kiedy Niemcy zaatakowały Związek Radziecki, podjęto decyzje o przerzuceniu na Morze Czarne kilku okrętów podwodnych, które miały atakować flotę sowiecką. Ponieważ droga przez Bosfor była zamknięta (przejście przez cieśninę Bosfor, kontrolowała neutralna Turcja), zdecydowano się na transport lądowy. U-Booty zostały częściowo zdemontowane w Kiel, a następnie przetransportowano je kanałem na Łabę, którą dopłynęły do Drezna. Tam dokonano kolejnego demontażu i na specjalnych przyczepach przewieziono okręty do Ingolstadt nad Dunajem. Z prądem Dunaju dopłynęły do Konstancy w Rumunii, gdzie zmontowano je na nowo.

W ciągu dwóch lat flotylla zatopiła tuzin statków, sama zaś straciła trzy okręty. Jednak w sierpniu 1944 r. Rumunia zmieniła front i wypowiedziała wojnę Niemcom. Trzy pozostałe U-Booty (U-19, U-20, U-23) pozostały ma Morzu Czarnym zdane na własne siły. Marynarze nie mieli bazy, do której mogliby zawinąć. Niemożliwy był także powrót do Niemiec drogą morską, bo przejście przez cieśninę Bosfor, kontrolowaną przez neutralną Turcję, pozostawało dla nich zamknięte. Załogi U-Bootów otrzymały rozkaz odpłynięcia od brzegów rumuńskich i tureckich i "zniknięcia z oczu", aby pozycja okrętów pozostała w tajemnicy. Ostatecznie kapitanom przekazano rozkaz zatopienia okrętów, załogi zaś miały na własną rękę powrócić do Rzeszy. Nie udało im się – wszyscy marynarze zostali schwytani i internowani na terenie Turcji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]