30. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

30. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie odbył się w dniach 18-29 lutego 1980 roku. W konkursie głównym zaprezentowano 20 filmów pochodzących z 17 różnych krajów.

Jury pod przewodnictwem szwedzkiej aktorki Ingrid Thulin przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotego Niedźwiedzia, ex aequo amerykańskiemu filmowi Heartland w reżyserii Richarda Pearce'a oraz niemieckiemu filmowi Palermo czy Wolfsburg w reżyserii Wernera Schroetera. Drugą nagrodę w konkursie głównym, Srebrnego Niedźwiedzia − Nagrodę Specjalną Jury, przyznano włoskiemu filmowi Proszę o azyl w reżyserii Marco Ferreriego[1].

Przebieg festiwalu[edytuj | edytuj kod]

Nowym dyrektorem festiwalu został Moritz de Hadeln, który - podobnie jak jego poprzednik Wolf Donner - wprowadził kilka istotnych zmian w funkcjonowaniu imprezy już na samym początku swojej kadencji. De Hadeln powołał komitet doradczy ds. selekcji filmów, zobowiązał się do poszerzenia oferty targów dystrybucyjnych dla branży filmowej[2], podkreślał znaczenie sekcji filmów dla dzieci i młodzieży Kinderfilmfest. Przekonał również Manfreda Salzgebera, założyciela sekcji Forum, do powrotu do Berlina z Amsterdamu i kierowania niezależną sekcją Info-Schau, która po pięciu latach zmieni ostatecznie nazwę na Panorama[3].

W sekcji Forum, obchodzącej 30-lecie istnienia, zaprezentowano łącznie 94 filmy, koncentrując się w tym roku na filmach dokumentalnych i eksperymentalnych, amerykańskim kinie niezależnym oraz kinie brazylijskim. Jednym z najwybitniejszych filmów sekcji był portugalski miniserial Fatalna miłość w reżyserii Manoela de Oliveiry. W sekcji Kinderfilmfest największe wrażenie zrobił szwedzki film Jestem Maria w reżyserii Karstena Wedela[4].

W ramach festiwalu odbyła się retrospektywa twórczości amerykańskiego reżysera Billy'ego Wildera[5], wywodzącego się z Europy. Ze względu na protesty ze strony ZSRR, organizatorzy retrospektywy usunęli z niej ostatecznie filmy Ninoczka (1939) i Raz, dwa, trzy (1961), gdyż portretowały komunistów w nieprzychylny sposób. Ponadto odbył się także przegląd filmów w technice 3D jako pierwsza retrospektywa "techniczna" w historii festiwalu[6].

Członkowie jury[edytuj | edytuj kod]

Konkurs główny[edytuj | edytuj kod]

Filmy konkursowe[edytuj | edytuj kod]

Następujące filmy zostały wyselekcjonowane do udziału w konkursie głównym o Złotego Niedźwiedzia i Srebrne Niedźwiedzie[8]:

Tytuł polski Tytuł oryginalny Reżyseria Kraj produkcji
Zaufać
Bizalom István Szabó  Węgry
Les bons débarras
Les bons débarras Francis Mankiewicz  Kanada
Proszę o azyl
Chiedo asilo Marco Ferreri  Włochy
Zbrodnia w Cuence
El crimen de Cuenca Pilar Miró  Hiszpania
Niemcy - blada ojczyzna
Deutschland bleiche Mutter Helma Sanders-Brahms  RFN
Dyrygent
Dyrygent Andrzej Wajda  Polska
Wróg
Düşman Zeki Ökten  Turcja
Heartland
Heartland Richard Pearce  Stany Zjednoczone
Taniec kruka
Korpinpolska Markku Lehmuskallio  Finlandia
Śmierć na żywo
La mort en direct Bertrand Tavernier  Francja
Marigolds in August
Marigolds in August Ross Devenish  Południowa Afryka
Marmolada rewolucyjna
Marmeladupproret Erland Josephson  Szwecja
Moskwa nie wierzy łzom
Москва слезам не верит
Moskwa sliezam nie wierit
Władimir Mieńszow  ZSRR
Palermo czy Wolfsburg
Palermo oder Wolfsburg Werner Schroeter  RFN
Cena przeżycia
Der Preis fürs Überleben Hans Noever  RFN
Rude Boy
Rude Boy Jack Hazan i David Mingay  Wielka Brytania
Solo Sunny
Solo Sunny Konrad Wolf i Wolfgang Kohlhaase  NRD
Tranzyt
טרנזיט
Transit
Daniel Wachsmann  Izrael
Wdowa Montiel
La viuda de Montiel Miguel Littín  Meksyk
Słodka podróż
Le voyage en douce Michel Deville  Francja

Laureaci nagród[edytuj | edytuj kod]

Złoty Niedźwiedź
Srebrny Niedźwiedź − Nagroda Specjalna Jury
Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego reżysera
Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki
Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego aktora
Berliński Niedźwiedź - Nagroda Rocznicowa
Wyróżnienie honorowe
Nagroda FIPRESCI
Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu krótkometrażowego

Polonica[edytuj | edytuj kod]

W konkursie głównym kinematografię polską reprezentował film Dyrygent w reżyserii Andrzeja Wajdy. Był to trzeci z ogólnej liczby siedmiu tytułów tego twórcy, który startował w konkursie głównym na Berlinale. Andrzej Seweryn zdobył za rolę w filmie Wajdy Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego aktora jako pierwszy i jak dotychczas jedyny polski aktor. Obecna na festiwalu była również jego filmowa i do niedawna także życiowa partnerka, Krystyna Janda.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prizes & Honours 1980 (ang.). Berlinale. [dostęp 2018-10-05].
  2. Berlinale Beginnings (ang.). Variety. [dostęp 2018-10-05].
  3. 30th Berlin International Film Festival (ang.). Berlinale. [dostęp 2018-10-11].
  4. 30th Berlin International Film Festival (ang.). Berlinale. [dostęp 2018-10-11].
  5. Retrospective (ang.). Deutsche Kinemathek. [dostęp 2018-10-05].
  6. 30th Berlin International Film Festival (ang.). Berlinale. [dostęp 2018-10-11].
  7. Juries 1980 (ang.). Berlinale. [dostęp 2018-10-05].
  8. Programme 1980 (ang.). Berlinale. [dostęp 2018-10-11].