31 Batalion Radiotechniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
31 Batalion Radiotechniczny
Ilustracja
Odznaka pamiątkowa 31 brt
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1 listopada 1973
Nazwa wyróżniająca nie posiada
Tradycje
Święto 3 maja
Nadanie sztandaru 3 maja 1996
Dowódcy
Pierwszy mjr Eugeniusz Gajowiecki
Obecny ppłk mgr inż. Sebastian Kowalczuk
Działania zbrojne
nie uczestniczył
Organizacja
Numer JW 2748
Dyslokacja Garnizon Poznań
Garnizon Wrocław
Rodzaj sił zbrojnych Wojska Obrony Powietrznej Kraju
Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej
Siły Powietrzne
Rodzaj wojsk Wojska radiotechniczne
Podległość 3 Brygada Radiotechniczna
Oznaka rozpoznawcza 31 brt

31 Batalion Radiotechniczny (31 brt) – pododdział Wojsk Radiotechnicznych Sił Zbrojnych PRL RP.

Historia batalionu[edytuj]

31 Batalion Radiotechniczny został sformowany w dniu 1 listopada 1973 roku, w miejscowości Babki, na bazie rozformowanego 17 Pułku Radiotechnicznego z Poznania. W sierpniu 2003 roku dowództwo batalionu zostało dyslokowane do Wrocławia-Strachowic. Batalion wchodzi w skład 3 Brygady Radiotechnicznej, a jego głównym zadaniem jest radiotechniczne zabezpieczenie południowo-zachodniego sektora Polski.

W latach 1973–1975 rozbudowano kompanie radiotechniczne w miejscowościach: Mechnacz, Ruchocinek i Radłów.

W 1980 roku 31 brt został wyróżniony medalem „Za Zasługi dla Wojsk Obrony Powietrznej Kraju”.

W latach 1993–1995, w ramach restrukturyzacji, zlikwidowano pododdziały w Radłowie i Mechnaczu.

W dniu 3 maja 1996 roku batalion otrzymał sztandar ufundowany przez społeczeństwo ziemi mosińskiej. Dzień 3 maja został ustanowiony świętem batalionu.

W dniach 8–19 września 1997 roku batalion wziął udział w ćwiczeniu pod kryptonimem „Orli Szpon”, które zostało przeprowadzone w ramach „Partnerstwa dla Pokoju”.

W lutym 1998 roku zakończono modernizację Stanowiska Dowodzenia w Babkach.

W grudniu 1998 roku w skład batalionu wszedł 32 Ośrodek Wykrywania i Kontroli w Szczawnie.

W dniu 1 kwietnia 2007 roku, w 170 posterunku radiolokacyjnym dalekiego zasięgu we Wronowicach, wdrożono do eksploatacji stację radiolokacyjną NUR–12M → „Backbone”.

W dniu 31 grudnia 2010 roku Sekretarz Stanu do Spraw Społecznych i Profesjonalizacji Czesław Piątas z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej wprowadził odznakę rozpoznawczą 31 brt oraz zatwierdził jej wzór[1].

W dniu 14 lutego 2011 roku Sekretarz Stanu do Spraw Społecznych i Profesjonalizacji Czesław Piątas z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej wprowadził odznakę pamiątkową 31 brt oraz zatwierdził wzór odznaki i legitymacji, a także nadał regulamin odznaki[2].

Struktura[edytuj]

  • Dowództwo 31 Batalionu Radiotechnicznego we Wrocławiu
  • 241 kompania radiotechniczna w Pietrzykowicach
  • 310 kompania radiotechniczna w Babkach
  • 312 kompania radiotechniczna w Powidzu
  • 330 kompania radiotechniczna w Radzionkowie
  • 170 posterunek radiolokacyjny dalekiego zasięgu we Wronowicach
  • klog kompania logistyczna we Wrocławiu

Dowódcy batalionu[edytuj]

  • mjr Eugeniusz Gajowiecki (1974–1980)
  • mjr Bronisław Peikert (1980–1984)
  • ppłk Maciej Ratajczak (1984–1987)
  • mjr Henryk Olczyk (1987–1988)
  • mjr Józef Huruk (1988–1992)
  • mjr Andrzej Woźniak (1992–1998)
  • mjr Jacek Meller (1998–2003)
  • ppłk Stefan Świdurski (2003–2004)
  • ppłk Marek Brzezicha (2004–12 stycznia 2007)
  • ppłk Janusz Mordalski (12 stycznia 2007 – 15 marca 2010)
  • ppłk Sebastian Kowalczuk (15 marca 2010 – 09 stycznia 2017)
  • ppłk Janusz Cieślak (09 stycznia 2017 - obecnie)[3]

Przypisy

  1. Decyzja Nr 514/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 grudnia 2010 roku w sprawie wprowadzenia odznaki rozpoznawczej 31. batalionu radiotechnicznego w: Dziennik Urzędowy MON z 2011 r. Nr 1, poz. 11.
  2. Decyzja Nr 38/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 lutego 2011 roku w sprawie wprowadzenia odznaki pamiątkowej 31. batalionu radiotechnicznego w: Dziennik Urzędowy MON z 2011 r. Nr 4, poz. 41.
  3. por. Anna Maciejowska-Krześniak: Zmiana na stanowisku dowódcy 31. batalionu radiotechnicznego. wp.mil.pldata dostępu=2017-02-14, 2017-01-10.

Bibliografia[edytuj]

  • 60 lat Wojsk Radiotechnicznych. Zarys historii, oprac. zb. pod red. nauk. Zbigniewa Kuśmierka, Szefostwo Wojsk Radiotechnicznych Sił Powietrznych, Warszawa, 2011, ​ISBN 978-83-930536-7-4​.
  • Paweł Piotrowski, System obrony powietrznej Polski w latach 1959-1990, część I, Lotnictwo Wojskowe. Magazyn Miłośników Lotnictwa Wojskowego Nr 2 (23), MAGNUM X Sp. z o.o., marzec-kwiecień 2002, ISSN 1505-1196, s. 32-36.

Linki zewnętrzne[edytuj]