Przejdź do zawartości

33 Pułk Piechoty (austro-węgierski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Węgierski Pułk Piechoty Nr 33
Ungarisches Infanterieregiment Nr. 33
Historia
Państwo

 Austro-Węgry

Sformowanie

1741

Rozformowanie

1918

Nazwa wyróżniająca

Węgierski

Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja

Arad, Zagrzeb, Bela Crkva, Kovin, Foča, Crkvice

Rodzaj sił zbrojnych

c. i k. Armia

Rodzaj wojsk

piechota

Podległość

17 Dywizja Piechoty

Szefowie pułku
FM Nikolaus Joseph Esterházy von Galántha
FZM Anton Sztáray von Nagy-Mihály
FZM Hieronymus Karl von Colloredo-Mannsfeld
FZM Franz Gyulai von Máros-Németh und Nádaska
Podporucznik IR. 33 w mundurze służbowym
Kurtka munduru gefrajtra IR. 33

Węgierski Pułk Piechoty Nr 33 (niem. Infanterieregiment Kaiser Leopold II. Nr.33[1]) – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku

[edytuj | edytuj kod]

Pułk został utworzony w 1741[2][3].

Okręg uzupełnień nr 33 Arad na terytorium 7 Korpusu[2]. Kolory pułkowe: wyłogi i patki popielate, guziki złote[4].

Garnizony pułku

[edytuj | edytuj kod]

W 1873 roku sztab pułku stacjonował w Zagrzebiu (niem. Agram), natomiast komenda rezerwowa i stacja okręgu uzupełnień w twierdzy Arad. W latach 1903–1907 pułk stacjonował w Aradzie z wyjątkiem 2. batalionu, który załogował w Belej Crkvi (węg. Fehértemplom).

W latach 1908–1909 pułk stacjonował w Aradzie, z wyjątkiem 2. batalionu, który załogował w Kovinie (węg. Kevevára). W latach 1910–1911 pułk stacjonował w Aradzie, z wyjątkiem 4. batalionu, który był detaszowany w Fočy na terytorium 16 Korpusu. Pułk (bez 4. batalionu) wchodził w skład 34 Brygady Piechoty w Aradzie należącej do 17 Dywizji Piechoty, natomiast detaszowany 4. batalion był podporządkowany komendantowi 8 Brygady Górskiej należącej do 48 Dywizji Piechoty[5]. W latach 1912–1914 pułk stacjonował w Aradzie z wyjątkiem 4. batalionu, który był detaszowany w Crkvicach (1911–1912), a następnie w Kotorze (wł. Cattaro) na terytorium 15 Korpusu[2].

Pułk w I wojnie światowej

[edytuj | edytuj kod]

W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy[6].
W tym czasie pułk (bez 4. batalionu) wchodził w skład 34 Brygady Piechoty w Aradzie należącej do 17 Dywizji Piechoty, natomiast detaszowany 4. batalion był podporządkowany dowódcy 14 Brygady Górskiej należącej do 47 Dywizji Piechoty[7]. Skład narodowościowy w 1914 roku: 28% – Węgrzy, 54% – Rumunii, 18% – inne narodowości[8].
Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów[9]. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 133 pułkowi piechoty[10][11].

W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami w grudniu 1914 w Galicji w okolicach Bochni. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzu wojennym nr 301 w Żegocinie.

Szefowie pułku

[edytuj | edytuj kod]

Kolejnymi szefami pułku byli:

  • FML Adam Johann Joseph Andrássy von Szent-Király (1744 – †10 III 1753),
  • FM Nikolaus Joseph Esterházy von Galántha (Miklós József Esterházy) (1753 – †28 IX 1790),
  • FZM Anton Sztáray von Nagy-Mihály (1791 – †23 I 1808),
  • FZM Hieronymus Karl von Colloredo-Mannsfeld (1809 – †23 VII 1822),
  • FML Emerich von Bakony (1823 – †24 I 1845),
  • FZM Franz Gyulai von Máros-Németh und Nádaska (1845 – †21 IX 1868),
  • FZM Emil Kussevich von Szamobor (1869–1887)[2].
  • W 1888 pułk otrzymał „na wieczne czasy” imię cesarza rzymskiego Leopolda II[2].

Dowódcy pułku

[edytuj | edytuj kod]
  • płk Ludwig Bolzano von Kronstatt (1873)
  • płk Wilhelm Wachsmann (1903–1904)
  • płk Albert Dietrich (1905–1908)
  • płk Siegmund von Gerhauser (1909)
  • płk Alexander Barbini (1910–1912)
  • płk Friedrich Tobis (1913–1914[2])
  • płk Simon Barza von Barnhöfft (1914)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]