358 Dywizja Strzelecka (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
358 Dywizja Strzelecka
358-я стрелковая дивизия
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 9 września 1941
Rozformowanie 31 lipca 1946
Nazwa wyróżniająca Leningradzko-Chingańska
Dowódcy
Pierwszy Zacharij Usaczew
Ostatni Pawieł Zariecki
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Formacja Armia Czerwona
Rodzaj wojsk piechota i artyleria
Podległość 4 Armia Uderzeniowa
43 Armia
4 Armia Uderzeniowa
21 Armia
39 Armia
Skład 1187. Pułk Stzrelcecki,
1189. Pułk Strzelecki,
1191. Pułk Strzelecki
919. Pułk Artylerii
Odznaczenia
Order of Red Banner.svg

358 Dywizja Strzeleckazwiązek taktyczny (dywizja) Armii Czerwonej.

Historia i szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Sformowana we wrześniu 1941 w Bugurusłanie. Osiągnęła gotowość bojową w listopadzie, a w styczniu 1942 została włączona do 4. Armii Uderzeniowej. W czasie bitwy toropiecko-chołmskiej osłaniała natarcie 249 DS, a następnie odpierała uderzenie niemieckiej 81 DP. Utrzymywała front w Obwodzie smoleńskim, w lipcu 1942 wycofana na tył dla odpoczynku żołnierzy, wróciła na front we wrześniu.

Jesienią 1943 wzięła udział w ofensywie na Smoleńsk i dalej na zachód, wyzwalając Suraż.

Latem 1944 przerzucona do Karelii, wzięła udział w pokonaniu wojsk Finlandii.

Na początku 1945 nad Bałtykiem (w późniejszym Obwodzie kaliningradzkim) ubezpieczała działania 124 DS, 1 maja wycofana decyzją Stawki z frontu i przerzucana na Daleki Wschód jako część 39. Armii.

Wzięła udział w pokonianiu Japonii w sierpniu 1945. Rozwiązana na miejscu w Port Artur, prawdopodobnie w 1946 w czasie demobilizacji wojsk ZSRR.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]