37 Pułk Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
37 Pułk Artylerii Lekkiej
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1956
Nazwa wyróżniająca Łużycki[a]
Dowódcy
Pierwszy ppłk Sergiusz Rawicki
Organizacja
Numer JW 2945[b]
Dyslokacja Skierniewice[1]
Tarnowskie Góry ul. Opolska
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 8 Drezdeńska Dywizja Piechoty[1]

37 Łużycki Pułk Artylerii Lekkiej (37 pal) – oddział artylerii lekkiej ludowego Wojska Polskiego.

Pułk został sformowany w okolicach Siedlec i Mordów na podstawie rozkazu Nr 8 Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 20 sierpnia 1944 roku. 22 października 1944 roku w Mordach żołnierze pułku złożyli przysięgę[2].

Sztandar pułkowi ufundowali mieszkańcy Skierniewic.

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Razem:

żołnierzy – 1093 (oficerów – 150, podoficerów - 299, kanonierów - 644)

sprzęt:

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Pułk wchodził w skład 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty z 2 Armii WP.

Chrzest bojowy przeszedł 14 kwietnia 1945 roku, forsując Nysę na odcinku Rothenburg, Nieder-Neundorf. Po przełamaniu obrony niemieckiej nad Nysą, pułk wspierając natarcie dywizji, dotarł na przedmieścia Drezna.

Po powrocie spod Drezna uczestniczył w walce z niemieckimi oddziałami pancernymi. Do najcięższych walk pułku w tym okresie należały działania obronne pod Budziszynem, Cölln, Streda, Weidlitz i w rejonie masywu leśnego Forst Nikel.

W operacji praskiej wspierał dywizjonami piechotę w walkach o Mikulaszowice, Labendave, Lukor.

Szlak bojowy zakończył 10 maja 1945 roku na terenie Czechosłowacji.

8 drezd dp1 1945.png Operacja luzycka.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png
Budziszyn 1945 b.png Budziszyn 1945 a.png

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

  • ppłk Sergiusz Rawicki (do 10 I 1945)
  • ppłk Grzegorz Wasiljew (do 5 II 1945)
  • ppłk Bieremowski (do 12 II 1945)
  • ppłk Skorobogatow (do 23 IV 1945)
  • mjr Abramczenko (od 23 IV 1945)

Oficerowie:

Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari” [3]

Order Virtuti Militari
ppor. Tadeusz Biernat
por. Mieczysław Borkowski
por. Czesław Dęga
por. Andrzej Nowicki
mjr. Władysław Stesłowicz
Odznaczeni Krzyżem Grunwaldu III klasy[3]
Cross of Grunwald 3rdGrade Poland.svg
ppor. Mikołaj Zajcew

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Pułk stacjonował początkowo w garnizonie Skierniewice, a następnie w Tarnowskich Górach[4].

W 1956 roku pułk został rozwiązany[5]. Jego tradycje i numer przejął reorganizujący się na etat pułku artylerii haubic, 38 pułk artylerii lekkiej 7 Dywizji Piechoty. Po reorganizacji powstał 37 Łużycki Pułk Artylerii.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 295 z 28.08.1945 → Rzepski 1970 ↓, s. 416
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
  2. Ways 1967 ↓, s. 116.
  3. a b Rzepski 1965 ↓, s. 304.
  4. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 429.
  5. Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy. s. 187.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Stanisław Rzepski: 8 Dywizja Piechoty. Z dziejów 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty im. Bartosza Głowackiego. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.
  • Stanisław Rzepski: Szlakiem 37 pal. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.