39 Samodzielny Batalion Piechoty Zmotoryzowanej (Ukraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
39 Samodzielny Batalion Piechoty Zmotoryzowanej „Dnipro-2”
ilustracja
Historia
Państwo  Ukraina
Nazwa wyróżniająca Dnipro-2
Tradycje
Rodowód 39 Batalion Obrony Terytorialnej
Działania zbrojne
Konflikt na wschodniej Ukrainie
Organizacja
Dyslokacja Czerkaśke, Obwód dniepropetrowski
Rodzaj sił zbrojnych Wojska Lądowe
Rodzaj wojsk piechota zmotoryzowana
Podległość 93 Charkowska Samodzielna Brygada Zmechanizowana

39 Samodzielny Batalion Piechoty Zmotoryzowanej „Dnipro-2”batalion Wojsk Lądowych Ukrainy, podporządkowany 93 Charkowskiej Samodzielnej Brygadzie Zmechanizowanej. Jako batalion obrony terytorialnej brał udział w konflikcie na wschodniej Ukrainie. Batalion stacjonuje w Czerkaśkem w obwodzie dniepropetrowskim[1][2][3][4].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Dwie kompanie (strzelecka i ochrony) batalionu zostały rozlokowane 1. sierpnia 2014 r. w miejscowości Mnohopiłłja, pomiędzy Iłowajśkiem a Kutejnykowem, gdzie utworzono punkty kontrolne[5]. 24. sierpnia dwa plutony Dnipro-2 zostały otoczone przez separatystów, którzy ostrzeliwali je z artylerii i moździerzy. Punkty kontrolne, na których stacjonowały plutony, zostały prawie doszczętnie zniszczone. Załoga jednego z nich została wzięta do niewoli. Do sił ukraińskich udało się przedostać tylko czterem żołnierzom. Na drugim punkcie (pod Mospynem) zginęło trzech żołnierzy batalionu[6]. 25. sierpnia żołnierze Dnipro-2 zorganizowali zasadzkę, w którą wpaść miał pododdział rosyjskiej 8 Brygady Strzelców Zmotoryzowanych. Do niewoli wzięto rannego żołnierza rosyjskiego[7]. 29. sierpnia rozpoczęto rozmowy z separatystami, których celem było utworzenie zielonego korytarza, którym okrążeni Ukraińcy mogliby wydostać się z kotła. Generał Rusłan Chomczak miał jednak wydać rozkaz, aby negocjacji zaprzestać i spróbować wydostać się siłą. Starcia krótkodystansowe przerodziły się wkrótce w dalekodystansowe działania czołgów i artylerii, w którym udział brały siły batalionu Gwardii Narodowej Donbas, 40 Batalionu Obrony Terytorialnej Krywbas oraz 39 Batalionu Obrony Terytorialnej. Na początku walk siły ukraińskie zgrupowały się w wiosce Czerwonosiłśke, gdzie dostały się pod ostrzał wrogiej artylerii. Dowódcy ukraińscy rozpoczęli ponowne negocjacje z przeciwnikiem. Na mocy porozumienia pozwolono na wycofanie sił ukraińskich za pośrednictwem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, po ich wcześniejszym rozbrojeniu i uwolnieniu z niewoli jeńców separatystów[8]. W czasie walk zginęło ośmiu żołnierzy batalionu, a kolejny zmarł we wrześniu podczas leczenia[9].

Po tragedii pod Iłowajśkiem prokuratura wojskowa wszczęła śledztwo wobec wszystkich pododdziałów, które brały udział w bitwie, aby ustalić winnych klęski. Dowódcę Dnipro-2 tymczasowo odsunięto od dowodzenia[10]. W połowie października media poinformowały, że żołnierze batalionu nie uznają nowomianowanego dowódcy[11].

W drugiej połowie września Doniecka Republika Ludowa uwolniła pozostałych żołnierzy batalionu, którzy dostali się do niewoli pod Iłowajśkiem. Twierdzili oni, że nie byli bici, ale byli deprecjonowani[12].

Po odpoczynku w ramach rotacji i dozbrojeniu, w listopadzie batalion wzmocnił ugrupowanie Sił Zbrojnych Ukrainy pod Ługańskiem. Żołnierzy rozlokowano na punktach kontrolnych wkoło Siewierodoniecka[13]. 9. listopada, podczas wykonywania zadania bojowego, zginął żołnierz batalionu[14].

10. grudnia na jednym z punktów kontrolnych Dnipro-2 zjawili się rzekomi pracownicy ługańskich zakładów energetycznych, którzy poprosili żołnierzy o pomoc w naprawie pobliskich linii energetycznych. Żołnierze, nie sprawdziwszy uprzednio ich dokumentów, udali się we wskazanym kierunku. Po drodze ich pojazd trafił na zasadzkę separatystów i został ostrzelany w pobliżu wsi Kriakiwka. Dwóch żołnierzy zginęło, a jeden odniósł rany[15]. Dzień później od ran zmarł jeszcze jeden żołnierz.

8. lutego 2015 r., podczas wykonywania zadania bojowego pod Swatowem, zginął jeszcze jeden żołnierz[16].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Окремі мотопіхотні батальйони (раніше батальйони територіальної оборони), www.ukrmilitary.com [dostęp 2017-11-19].
  2. Сухопутні війська, www.ukrmilitary.com [dostęp 2017-11-19].
  3. a, Батальйони територіальної оборони Збройних Сил України [СПИСОК] | OGO.UA - Рівненський інформаційний портал, ogo.ua [dostęp 2017-11-19].
  4. Складено список батальйонів, що беруть участь у війні на Сході: інфографіка, 4vlada.com [dostęp 2017-11-19] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-01].
  5. Журналісти разом з військовими потрапили в оточення під Іловайськом - джерело, Українська правда [dostęp 2017-11-19].
  6. Стрілецька рота 39-го батальйону потрапила в "котел" - потрібна підмога, „LB.ua” [dostęp 2017-11-19].
  7. Подвиг і трагедія Іловайська, „DT.ua” [dostęp 2017-11-19].
  8. Выжившие под Иловайском встретились в Днепропетровске. 34 телеканал 2014-09-04. [dostęp 2017-11-19].
  9. Книга пам'яті загиблих, memorybook.org.ua [dostęp 2017-11-19].
  10. Вернуться с третьей мировой… | Данкор онлайн | Новости, события города Сумы и Сумского региона. Обзоры, мероприятия, афиша, объявленния, блоги, www.dancor.sumy.ua [dostęp 2017-11-19].
  11. 39-й батальон территориальный обороны бунтует против нового комбата, „Каменское Новости Днепродзержинск газета Событие”, 10 października 2014 [dostęp 2017-11-19] (ros.).
  12. У Дніпропетровську зустріли українських солдатів, визволених з полону, Радіо Свобода [dostęp 2017-11-19].
  13. Українські війська закріплюються на Луганщині, „5 канал” [dostęp 2017-11-19] (ukr.).
  14. Книга пам'яті загиблих, memorybook.org.ua [dostęp 2017-11-19].
  15. Книга пам'яті загиблих, memorybook.org.ua [dostęp 2017-11-19].
  16. Книга пам'яті загиблих, memorybook.org.ua [dostęp 2017-11-19].