3 Batalion Sanitarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3 Batalion Sanitarny
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1922
Rozformowanie 1931
Tradycje
Święto 12 lipca
Dowódcy
Ostatni ppłk lek. Otton Samójłowicz-Salamonowicz
Organizacja
Dyslokacja garnizon Grodno
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk służba zdrowia

3 Batalion Sanitarny (3 bsan) - pododdział służby zdrowia Wojska Polskiego II RP.

Historia batalionu[edytuj | edytuj kod]

Pododdział był okręgową instytucją służby zdrowia podległą bezpośrednio szefowi sanitarnemu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III oraz jednostką ewidencyjną dla wszystkich oficerów i szeregowych pełniących służbę w formacjach sanitarnych i liniowych OK III, w tym w Szpitalu Okręgowym Nr III w Wilnie, Kierownictwach Rejonów Sanitarnych Grodno, Lida i Wilno oraz w Szpitalach Rejonowych Grodno, Lida i Suwałki. Ponadto batalion wypełniał funkcje szkoleniowe oraz mobilizacyjne.

19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 12 lipca, jako datę święta batalionu[1].

30 maja 1931 roku wprowadzona została nowa organizacja pokojowa służby zdrowia. W jej ramach bataliony sanitarne zostały włączone w struktury szpitali okręgowych jako ich kadry zapasowe. 1 lipca 1931 roku na bazie zlikwidowanego baonu utworzona została Kadra Zapasowa 3 Szpitala Okręgowego.

Organizacja batalionu[edytuj | edytuj kod]

W skład batalionu wchodziła:

  • drużyna dowódcy batalionu,
  • trzy kompanie sanitarne,
  • kadra batalionu zapasowego,
  • warsztat sanitarno-techniczny.

Każda z kompanii sanitarnych składała się z drużyny dowódcy i czterech plutonów. Pluton liczył dwie drużyny po dwie sekcje sanitarne. Dwa plutony z każdej kompanii były wydzielone do służby w szpitalu okręgowym i w szpitalach rejonowych[2]. Szpital okręgowy dysponował trzema plutonami, a każdy z trzech szpitali rejonowych – jednym plutonem obsługi sanitarnej[3].

Kadra zawodowa batalionu[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy batalionu
Oficerowie[6]
  • płk lek. Wacław Szreders – szef sanitarny OK III
  • płk lek. Witold Kiersnowski - kierownik Rejonu Sanitarnego Wilno
  • płk lek. Szczepan Józef Ordyłowski - komendant Szpitala Okręgowego Nr III w Wilnie (od XII 1925 komendant Szpitala OWar. „Wilno”[7])
  • płk lek. Leon Klott - kierownik Rejonu Sanitarnego Lida
  • płk lek. Florian Feliks Świeżyński - Szpital Okręgowy Nr III
  • ppłk lek. Marcin Woyczyński - Szpital Okręgowy Nr III
  • ppłk lek. Mikołaj Werakso - komendant Szpitala Rejonowego Grodno (od XII 1925 starszy ordynator 3 Szpitala Okręgowego[8])
  • ppłk lek. Michał Montrym-Żakowicz[a] - kierownik Rejonu Sanitarnego Grodno
  • ppłk lek. Józefat Bohuszewicz - Szpital Okręgowy Nr III
  • mjr lek. Marian Buczyński - komendant Szpitala Rejonowego Lida
  • mjr lek. Karol Niedzielski - komendant Szpitala Rejonowego Suwałki
  • mjr lek. Ksawery Sokołowski - Szpital Okręgowy Nr III
  • mjr lek. Kazimierz Malanowicz - Szpital Okręgowy Nr III
  • mjr lek. Henryk Józef Dąbrowski - Szpital Okręgowy Nr III
  • kpt. lek. Adolf Malinowski
  • por. lek. Walenty Antoni Dębski - Szpital Okręgowy Nr III
  • por. podlek. Tadeusz Wyspiański - odkomenderowany na Uniwersytet Lwowski celem ukończenia studiów

Odznaka batalionu[edytuj | edytuj kod]

31 stycznia 1929 roku Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 3 Batalionu Sanitarnego[10]. Odznaka o wymiarach 44x44 mm ma kształt krzyża o ramionach emaliowanych w kolorze wiśniowym z granatowym obrzeżem. W centrum tarcza z nałożonym srebrnym orłem. Na ramionach krzyża połączonych nimbem wpisano inicjały baonu „3 BS” i lata „1920-1928”. Odznaka jednoczęściowa, wykonana w srebrze, na rewersie próba 800 i inicjały wykonawcy. Wykonawcą odznaki był Józef Pendowski z Poznania[11].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Montrym-Żakowicz ur. 30 września 1880 roku. Był odznaczony Krzyżem Walecznych. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. 21 września 1944 w Warszawie został rozstrzelany w szpitalu polowym Sadyby[9]Powstańcze biogramy Lekarze powstania

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  2. Almanach 1923 ↓, s. 103.
  3. Almanach 1923 ↓, s. 104, 107.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 stycznia 1924 roku, s. 28.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 28 czerwca 1926 roku, s. 197.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1140-1144.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 133 z 18 grudnia 1925 roku, s. 726.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 133 z 18 grudnia 1925 roku, s. 728.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 710, 725.
  10. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 31 stycznia 1929 roku, poz. 24.
  11. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 385.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]