3 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 3 Dywizji Strzelców Polskich WP na Wschodzie. Zobacz też: 3 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 3.
3 Dywizja Strzelców Polskich
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Polska
Sformowanie 18 sierpnia 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy gen. Gustaw Ostapowicz
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
Organizacja
Dyslokacja Jelnia
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość I Korpus Polski w Rosji

3 Dywizja Strzelców Polskich (3 DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

3 Dywizja Strzelców Polskich została sformowana jesienią 1917 roku w Jelni, w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji[1]. 18 sierpnia 1917 roku do Dowództwa 2 Kaukaskiej Dywizji Grenadierów we wsi Łowcowicze przybył generał Józef Leśniewski wraz z kilkuosobową grupą oficerów celem przejęcia majątku dywizji[2]. 11 lutego 1918 roku dywizja wyruszyła z Jelni i 2 marca przybyła do Żłobina. W czasie przemarszu dywizja poniosła trudne do oszacowania straty[3].

Skład organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

W nawiasach podano nazwy repolonizowanych oddziałów armii rosyjskiej.

  • Dowództwo 3 Dywizji Strzelców Polskich (2 Kaukaska Dywizja Grenadierów, ros. 2-я Кавказская гренадерская дивизия)
  • 9 Pułk Strzelców Polskich (23 Manglisski Pułk Piechoty, ros. 23-й гренадерский Манглисский полк)
  • 10 Pułk Strzelców Polskich (24 Nawtługski Pułk Piechoty, ros. 24-й гренадерский Навтлугский полк)
  • 11 Pułk Strzelców Polskich (703 Suramski Pułk Piechoty, ros. 703-й гренадерский Сурамский полк → Surami)
  • 12 Pułk Strzelców Polskich (704 Rioński Pułk Piechoty, ros. 704-й гренадерский Рионский полк)
  • 3 Brygada Artylerii
  • 3 Dywizjon Parkowy
  • kompania inżynieryjna
  • tabor dywizyjny
  • 1 Lazaret 3 Dywizji Strzelców Polskich (2 Lazaret 11 Syberyjskiej Dywizji Strzelców, ros. 2-й лазарет 11-й Сибирской стрелковой дивизии)
  • Oddział Opatrunkowy 3 Dywizji Strzelców Polskich (rozformowany z końcem marca 1918 roku)
  • 1 Czołówka 14 Oddziału Czołowego (rozformowana 28 grudnia 1917 roku)
  • 42 Oddział Epidemiczny WZZ - dr Kazimierz Parnowski
  • Szpital Polowy PKPS (rozformowany 8 kwietnia 1918 roku)
  • 72 Oddział Czołowy PKPS (rozformowany 8 kwietnia 1918 roku)
  • 72 Czołówka Sanitarna PKPS

W grudniu 1917 dywizja etatowo liczyła: 320 oficerów, 29 lekarzy, 44 urzędników, 14771 żołnierzy frontowych, 2002 żołnierzy niefrontowych, około 2350 koni. Stan faktyczny wynosił odpowiednio: 329, 10, 22, 2264, 1151, ok. 1590[4]

Obsada personalna dowództwa 3 DSP[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy dywizji:

Szefowie intendentury:

Naczelni lekarze dywizji:

  • dr Rudziński (cz.p.o. od 1 X 1917)
  • płk dr Michał Niedźwiecki (do 13 III 1918[a])
  • dr Żołądkowski

Naczelni lekarze Oddziału Opatrunkowego 3 DSP:

  • dr Edmund Boczkowski
  • dr Tadeusz Sroczyński

Naczelni lekarze 1 Lazaretu 3 DSP:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Płk dr Michał Niedźwiecki został przez dowódcę I Korpusu Polskiego usunięty ze stanowiska naczelnego lekarza dywizji za to, że w czasie marszu z Jelni do Żłobina, wbrew rozkazowi dowódcy dywizji, pojechał do Moskwy zamiast do Mińska. → Adrian Konopka, Służba zdrowia ..., s. 60.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bagiński 1921 ↓, s. 154.
  2. Adrian Konopka, Służba zdrowia ..., s. 51.
  3. Adrian Konopka, Służba zdrowia ..., s. 56, 59.
  4. Bagiński 1921 ↓, s. 171.
  5. Bagiński 1921 ↓, s. 246.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]