3 Karpacki Pułk Artylerii Przeciwpancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3 Karpacki Pułk Artylerii Przeciwpancernej
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1942
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Karpacki
Dowódcy
Pierwszy ppłk dypl. piech. Jerzy Zaremba
Działania zbrojne
kampania włoska
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 3 Dywizja Strzelców Karpackich

3 Karpacki Pułk Artylerii Przeciwpancernej (3 pappanc) – oddział artylerii przeciwpancernej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Historia pułku[edytuj | edytuj kod]

3 Karpacki Pułk Artylerii Przeciwpancernej został sformowany na podstawie rozkazu L.dz. 821/I/Tj/42 dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie z dnia 10 listopada 1942 roku Organizacja 3 Dywizji Strzelców Karpackich, w terminie do 15 listopada 1942 roku. Pułk był organicznym oddziałem artylerii przeciwpancernej 3 Dywizji Strzelców Karpackich[1]. Stan etatowy liczył 42 oficerów i 622 szeregowców[2].

Pułk walczył w kampanii włoskiej 1944-1945. Po zakończeniu walk, na przełomie lipca i sierpnia 1945 wyznaczony został do pełnienia służby wartowniczej. Wszedł w skład Zgrupowania Brygadowego „Tobruk” Grupy „Straż” (Polish Guarg Group)[3]. W 1946 roku został przetransportowany do Wielkiej Brytanii, a w następnym roku rozformowany.

Przeznaczony był do zwalczania wszelkiego rodzaju pojazdów pancernych pociskami o dużej prędkości początkowej i płaskim torze.

Organizacja pułku[edytuj | edytuj kod]

  • Dowództwo pułku
  • I dywizjon
  • II dywizjon
  • III dywizjon
  • IV dywizjon

Każdy dywizjon składał się z trzech baterii po cztery 4 działony. W każdym z czterech dywizjonów dwie baterie uzbrojone były w 57 mm armaty przeciwpancerne natomiast trzecia bateria w 76,2 mm armaty przeciwpancerne.

Zgodnie z etatem pułk liczył 39 oficerów oraz 611 podoficerów i kanonierów. Na uzbrojeniu posiadał 32 armaty 6-funtowe (kal. 57 mm) i 16 armat 17-funtowych (kal. 76,2 mm)[4].

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

  • ppłk dypl. piech. Jerzy Zaremba (11 XI 1942 - 17 IX 1943[5])
  • mjr Kazimierz Choroszewski[6] (od 18 XI 1943[7])
Zastępcy dowódcy pułku

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nieżychowski Tadeusz Kazimierz Józef, mjr piech., w KOP od 1937. Do mobilizacji dca 2 kompanii granicznej „Turylcze”. We wrześniu 1939 dca 9 kompanii piechoty III baonu 163 pułku piechoty. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się na zachód. W PSZ, m. in. zastępca dowódcy 3 pułku artylerii przeciwpancernej → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 736

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]