3 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 3 eskadry lotnictwa łącznikowego (1944-1946). Zobacz też: 3 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego.
3 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1946
Nazwa wyróżniająca Saska
Dowódcy
Pierwszy mjr Markiewicz
Organizacja
Numer poczty polowej: 279334
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze

3 Saska Eskadra Lotnictwa Łącznikowego (3 elł) – pododdział lotnictwa łącznikowego ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sformowana drugiej połowie sierpnia 1944 roku w Przywołżańskim Okręgu Wojskowym[1]. Na początku września 1944 roku jednostka przebazowana została do Polski i 11 września wcielona do Wojska Polskiego[1]. W październiku 1944 r. eskadra stacjonowała w Woli Sławińskiej.

1 stycznia 1945 roku w eskadrze było 81 ludzi i 9 samolotów łącznikowych Po-2[1]. Od 20 listopada przekazano ją do dyspozycji dowódcy 2 Armii WP.

Rozformowana została w połowie stycznia 1946 roku [2]. Samoloty przekazano do 2 samodzielnego mieszanego pułku lotniczego.

W 1967 roku 10 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego została przemianowana na 3 Saską Samodzielną Eskadrę Lotnictwa Łącznikowego[a].

Działania[edytuj | edytuj kod]

Eskadra wyruszyła na front wraz ze sztabem 2 Armii WP. Wzmacniała system dowodzenia armią podczas walk nad Nysą Łużycką, a następnie na terenie Saksonii i w Czechosłowacji. Po zakończeniu wojny eskadra powróciła do kraju i stacjonowała na lotnisku Mokotów.

Za działalność bojową została odznaczona Orderem Czerwonej Gwiazdy[b] i wyróżniona mianem "Saska" [c].

Obsada personalna eskadry[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca
mjr Markiewicz
  • szef sztabu — mjr Szweckow

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz ministra obrony narodowej ogłoszony w Dzienniku Rozkazów Tajnych nr 5 z 5 czerwca 1967 roku
  2. Rozkaz dowódcy 2 Armii WP nr 133 z 4 lipca 1945 roku powołujący się na Uchwałę Prezydium RN ZSRR
  3. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 180 z 19.08.1945 → Stąpor 1965 ↓, s. 1002

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). s. 270.
  2. Izydor Koliński. Przejście lotnictwa polskiego na stopę pokojową w latach 1945-1947. . s. 21. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • [red.] Stanisław Stąpor: Organizacja i działania bojowe ludowego Wojska Polskiego w latach 1943-1945. Szkolenie, przegrupowania i działania bojowe 2 Armii WP. Wybór materiałów źródłowych. Tom III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Izydor Koliński. Przejście lotnictwa polskiego na stopę pokojową w latach 1945-1947. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 1, 1984. Warszawa: Wydawnictwo "Czasopisma Wojskowe". ISSN 0043-7182.