41 Dywizjon Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
41 Dywizjon Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej
Dowódcy
Pierwszy kpt. Józef Rylski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria

41 Dywizjon Artylerii Lekkiej (41 dal) – pododdział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej wojska. Miał być sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w trakcie mobilizacji powszechnej z terminem gotowości bojowej na 3 września godz. 24:00. Praktycznie gotowość do działań osiągnął już 2 września[1]

Jednostką mobilizującą był 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej stacjonujący w garnizonie Rembertów[1] (OK Nr I).
Organizacja wojenna pododdziału była identyczna z organizacją wojenną dywizjonu wchodzącego w skład pułku artylerii lekkiej i zakładała, że w jego składzie znajdzie się dowództwo, trzy baterie armat i kolumna amunicyjna. Każda z baterii miała być uzbrojona w cztery 75 mm armaty wz. 1897.
Dywizjon miał być jednostką artylerii odwodu Naczelnego Wodza.

3 września dowódca dywizjonu mjr Stefan Hernik został wezwany do generała Waleriana Czumy - dowódcy obrony Warszawy, gdzie został mianowany dowódcą artylerii Warszawy, a 41 dal został przekazany do dyspozycji Dowództwa Obrony Warszawy. Dywizjon przybył do stolicy w nocy z 3 na 4 września, zaś jego ostateczne rozmieszczenie w ramach odcinka Warszawa-Zachód nastąpiło 8 września i ukształtowało się następująco:

Na tych stanowiskach, poza drobnymi zmianami, dywizjon pozostał do kapitulacji.

Obsada personalna 41 dal[edytuj]

Dowództwo

  • dowódca dywizjonu - kpt. Józef Rylski
  • adiutant - ppor. rez. Eugeniusz Zakrzewski
  • oficer zwiadowczy - ppor. rez. Tadeusz Łapiński
  • oficer łączności - por. rez. Lucjan Żochowski
  • oficer łącznikowy - ppor. rez. Wiesław Wolfram
  • oficer płatnik - kpt. rez. Władysław Maćkowski
  • oficer żywnościowy - ppor. rez. Władysław Żyro
  • lekarz - ppor. rez. lek. Jan Poloch
  • lekarz weterynarii - ppor. rez. lek. wet. Eugeniusz Plewiński
  • dowódca kolumny amunicyjnej - ppor. rez. Witold Paciorkowski

1 bateria

  • dowódca baterii - por. Jan Karbowski
  • oficer ogniowy - por. rez. Abraham Loew
  • oficer zwiadowczy - ppor. rez. Zygmunt Wójcik
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. mgr Stanisław Bończa-Skarzyński
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Wacław Dębek

2 bateria

  • dowódca baterii - kpt. rez. dr Bronisław Dobrzański
  • dowódca I plutonu - ogn. pchor. mgr inż. Władysław Klimaszewski[2]

3 bateria

  • dowódca baterii - por. rez. Stanisław Jarosiński
  • oficer ogniowy - ppor. rez. Ludwik Herniczek
  • oficer zwiadowczy - ppor. rez. Władysław Straszak
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Mieczysław Konwicki
  • dowódca II plutonu - ogn. pchor. rez. Witold Pauli

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Piotr Zarzycki, 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej, Wydawnictwo AJAKS, Pruszków 1998
  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.